Από το Εμείς στο Εγώ

Πόσο λυπάμαι τους ανθρώπους που δείχνουν τον εαυτό τους αλλά λένε «Εμείς». «Εμείς πιστεύουμε…» «Εμείς κάναμε…». Κοίτα τους με πόση περηφάνεια θυσιάζουν το «Εγώ» τους για να δεχτούν τις άψυχες ιδέες και κανόνες μιας ομάδας ψυχών (που κοντεύουν στο θάνατο η αλήθεια) .

Ίδια μυαλά δεν υπάρχουν. Κι όμως,στο βωμό τον επαναστατικών ιδεολογιών τα μυαλά των «επαναστατών» γίνονται ένα.

Πιστεύουν τα ίδια.

Λεν τα ίδια.

Απαντούν τα ίδια.

Σαν ζωντανοί κλώνοι της ιδεολογίας τους.

Η αποδοχή και προσαρμογή σε οποιοδήποτε μοντέλο σκέψης ή τρόπο ζωής είναι θάνατος του «εγώ». O άνθρωπος πρέπει να είναι ελεύθερος από ιδεολογίες και ιδανικά μοντέλα τρόπου ζωής. Αν κάτι του αρέσει, μπορεί να το φέρει στη ζωή του χωρίς να σκέφτεται τον ιδεολογικό χώρο στον οποίο ανήκει το συγκεκριμένο ή ο ίδιος. Το θεωρώ τραγικό να συνομιλούν δύο άνθρωποι και να λεν «Εμείς πιστεύουμε πως…» και «Εσείς πιστεύετε πως…».

Είναι αδιανόητο. Είναι ο θάνατος του εαυτού μας, της αλλαγής,της ανεξαρτησίας μας, της δημιουργικότητάς μας και της ελαστικότητάς μας. Κάθε ανθρώπινο ον έχει, ή θα έπρεπε να έχει, διαφορετικές αντιλήψεις από όλα τα υπόλοιπα. Η παρομοίαση ενός ανθρώπου με έναν άλλο τον φέρνει ένα βήμα πιο κοντά στο θάνατο, σκοτώνοντας το μυαλό του και αντικαθιστώντας το με ένα άλλο, κοινό μυαλό, που περιέχει όλα τα πιστεύω κάποιας ιδεολογίας, χωρίς ίχνος αλλαγής.

Και μέσα σ’αυτή τη «μυαλοκτονία», «εγωκτονία» και «εμεισγένεση», όσοι επιλέγουν αυτή την οδό, προσπαθούν να βρουν μια ιδεολογία και να κρυφτούν από πίσω της – για άισθημα επανάστασης και αλλαγής λένε αυτοί, για αίσθημα ασφαλειας και στασιμότητας λεω εγώ, φοβούμενοι τον ίδιο τους τον εαυτό. Φτάνουν στο σημείο να ντρέπονται να υιοθετήσουν έστω ένα χαρακτηριστικό κάποιας άλλης ιδεολογίας επειδή, όπως λένε, θα χάσουν το χαρακτήρα τους. Μα, στ’αλήθεια δενέχουν χαρακτήρα μα κάποια ψεύτικη προσωπικότητα η οποία είναι ένα πολλάκις επαναλαμβανόμενο συνονθύλευμα πεποιθήσεων. Οργανώνονται δηλαδή όλοι οι χριστιανοί, οι χορτοφάγοι, οι οπαδοί της Μπαρτσελόνα, οι κομμουνιστές, κάτω από σκηνές προστασίας και υιοθετούν όλα όσα υπάρχουν μέσα στη σκηνή της ιδεολογίας τους.

Οποιαδήποτε προσπάθεια μίμησης ή υιοθέτησης πρακτικών ή πιστεύω από άλλες σκηνές θα φέρει το χλευασμό των υπολοιπων ομοϊδεατών και επίσης ο ίδιος θα πιστεύει πως είναι χαμένος αν δεν ανήκει σε κάποια σκηνή. Οι (πρώην) ομοϊδεάτες πιστεύουν πως χάνουν ένα μέρος της ψυχής τους αφού στ’αλήθεια όλοι, κάτω από μία σκηνή, μοιράζονται την ίδια ψυχή. Έτσι, οποιαδήποτε αποχώρηση κάποιου μέλους της σκηνής, σημαίνει θάνατο ενός μέρους στη ψυχή όλων.

Και αυτός που αποχωρεί νιώθει πως έχει χάσει το λόγο ύπαρξής του αφού η σκηνή η ίδια ήταν γι’αυτόν ο λόγος ύπαρξης. Ήταν εκεί που επιβεβαιωνόταν πως ήρθε στον κόσμο αυτό για κάποιον σκοπό, πως ήταν χρήσιμος σε κάτι και το ότι υιοθετούσε ένα σύστημα αντιλήψεων για το οποίο έχουν γραφτεί πολλά που υποστηρίζουν την ορθότητά του (και άλλα τόσα που δεν, αλλά δεν τους νοιάζουν αυτά).

Όσο περισσότεροι άνθρωποι βρίσκονταν κάτω από τη σκηνή, τόσο περισσότερη ήταν η αυτοεπιβεβαίωσή τους ότι κατείχαν την απόλυτη αλήθεια. Όπως μας είχε πει ο καθηγητής των θρησκευτικών κάποτε: «Ο Χριστιανισμός είναι η σωστή θρησκεία γιατί είναι αδιανόητο τόσοι μάρτυριες και πιστοί ανά τους αιώνες να πέθαιναν και να πίστευαν κάτι το οποίο΄ήταν λανθασμένο». Είναι παράδειγμα λογικού σφάλματος argumentum ad populum. O αριθμός των ατόμων που υποστηρίζουν μια θεωρία δε λέει τίποτα για την ορθότητά της.

Κάθε ιδεολογία ή ένα σύστημα ιδεών περιέχει έναν κατάλογο με διάφορα σημεία τα οποία όσοι επιθυμούν να προσαρμοστούν στη συγκεκριμένη ιδεολογία τα αποδέχονται τυφλά ένα προς ένα, μέσα από ένα σύστημα τυφλής εμπιστοσύνης και ορθότητας. Είναι αδύνατο πολλοί άνθρωποι να πιστεύουν στα ίδια 15-20-30 σημεία χωρίς να έχουν δώσει κάποιο κομμάτι του εαυτού τους για χάρην της άτυπης αυτής συμφωνίας.

Κάθε άνθρωπος θα έπρεπε να ήταν ένα σύστημα σκέψεων και ιδεολογίας από μόνος του. Έτσι έκαναν οι μεγάλοι: Πλάτωνας, Μαρξ, Καντ, Μπρούνο. Η προσαρμογή των ανθρώπων σε ιδεολογίες, έστω και το να πει κάποιος πως «Εγώ είμαι Χ», με το Χ να είναι το όνομα κάποιας ιδεολογίας, είναι ο θάνατος της μοναδικότητας του κάθε ανθρώπου. Πρέπει να υπάρξει προσωπικός πόλεμος μέσα στον καθένα μας μα σύνθημα: «Ένας άνθρωπος. Μια ιδεολογία»

Η μετάβαση ωστόσο από το εγώ στο εμείς, δεν είναι πάντοτε λάθος, αν θέλει να είναι κάποιος δίκαιος. Τη θεωρώ λανθασμένη σε περιπτώσεις όπως έχω περιγράψει πιο πάνω. Είναι ξεκάθαρο όμως πως σε ορισμένες περιπτώσεις είναι αναγκαίο να γίνει προσπάθεια συλλογική και ομαδική, σε περιπτώσεις πραγματικών επαναστάσεων και απαιτούμενων δια των περιστάσεων κοινωνικών αλλαγών. Ένα επαναστατικό, κάποια ριζοσπαστική οργάνωση, ή κάποια τεραστίων διαστάσεων διαδήλωση ή μαζικός ξεσηκωμός επιβάλλει τη θυσία του εγώ και την προσαρμογή σε ένα κοινό Εμείς, για το γενικό κοινωνικό συμφέρον.

Οι επαναστάτες- διαδηλωτές στηρίζονται στις ιδέες ενός ατόμου, μιας ομάδας ατόμων ή μιας ιδεολογίας η οποία αναπτύχθηκε από μια μικρή σε μέλη ομάδα. Οι πρώτες ιδέες είναι αγνές, είναι αυτές που ξεχωρίζουν και είναι αυθεντικές. Όπως ακριβώς δηλαδή έχω περιγράψει πώς πρέπει ένα άτομο να παρουσιάζει τις ιδέες του. Πρωτότυπα χωρίς ολική προσαρμογή.

Η θυσία του εγώ για το εμείς πρέπει να γίνεται μόνο όταν υπάρχει μεγαλύτερο όφελος από το να δρα κάθε άτομο μόνο του. Κατά τη Γαλλική και Ελληνική επανάσταση τον 18ο και 19ο αιώνα αντίστοιχα, για παράδειγμα, υπήρξε η ανάγκη θυσίας του εγώ, γιατί υπήρξε η γενική αντίληψη πως αυτο θα φέρει τεράστιο προσωπικό και συλλογικό όφελος. Επίσης, είναι παραδείγματα περιπτώσεων όπου πραγματικά υπάρχει κοινός στόχος και κοινά πιστεύω τα οποία πηγάζουν αληθινά μέσα από τους ανθρώπους. Σε τέτοιες περιπτώσεις δηλαδή, το γεγονός ότι όλοι οι άνθρωποι οργανώνονται γύρω από έναν κοινό σκοπό και στόχο δεν σημαίνει πως έχουν κοινές ιδεολογίες ή τρόπο ζωής. Η πλειοψηφία αυτών μένει ίδια μπαίνει στην άκρη για χάρη εκείνης της μεγάλης ιδέας η οποία φέρνει μεγάλα αποτελέσματα. Η θυσία του εγώ για το εμείς όχι μόνο επιτρέπειται αλλά και παροτρύνεται σε περιπτώσεις όπου το αποτέλεσμα θα είναι ωφέλιμο και στηρίζεται σε αρχές ανθρωπιάς, αλληλεγγύης και δικαιοσύνης. Περιπτώσεις όπου η αποκόλληση από το εγώ φέρνει καλύτερα βραχυπρόθεσμα και μακροπρόθεσμα αποτελέσματα από το αν παρέμενε κάποιος στο εγώ αγνοώντας το εμείς.

Άρα, το πότε είναι ωφέλιμο κάποιος να δείχνει τον εαυτό του και να λέει «Εμείς» είναι όταν αυτό οφελεί το ευρύ κοινωνικό σύνολο. Αν γίνεται μετάβαση από το εγώ στο εμείς και το αποτέλεσμα ωφελεί ένα μεμονωμένο σύνολο και το γενικό αποτέλεσμα είναι μια κατάσταση διχόνοιας και αμοιβάιου μίσους τότε μιλάμε για κάτι εγκληματικό. Κάτι που πρέπει οπωσδήποτε να αποφεύγεται.

Advertisements

5 thoughts on “Από το Εμείς στο Εγώ

  1. http://skepteon.blogspot.com/2015/03/blog-post.html

    «Ο συνετός άνθρωπος δεν παρασύρεται από τον θυμό, τη θλίψη ή το μίσος. Αποφασίζει ψύχραιμα, σύμφωνα με τη λογική και την προσωπική του βούληση, και δεν παραδίδεται σε κάποιο «συλλογικό πνεύμα», που μπορεί να μην είναι τόσο φωτεινό όσο φαίνεται με την πρώτη ματιά. Αλλά, και αν αποφασίσει να υπηρετήσει κάποιον κοινό σκοπό, ο συνετός άνθρωπος κρατά πάντα μία απόσταση ασφαλείας, που του επιτρέπει να βρίσκεται κάθε στιγμή κοντά στην έξοδο. Να αναπνέει τον δικό του αέρα και να ακούει τη δική του φωνή πιο δυνατά και πιο καθαρά από τις κραυγές του πλήθους.»

  2. Μακάρι να μπορούσα αντί για απάντηση να αποτύπωνα την ευχαρίστηση στα μάτια μου.
    Το Εγώ μου σε ευχαριστεί για την ανάρτηση.
    Πιστεύω στο Εγώ. Και μόνο με το Εγώ μπορούμε να πετύχουμε πράγματα.
    Εκεί είναι η ενέργεια και η δύναμή μας.

    Καταλαβαίνω την προσπάθεια σου να μην έρθεις σε ρίξη με το σύνθημα «Από το Εγώ στο Εμείς».
    Η συλλογική προσπάθεια είναι αναπόφευκτη. Αλλά και τότε δεν πρέπει να γίνεται θυσία του Εγώ για το Εμείς.
    Επειδή ούτε σε αυτή την περίπτωση υπάρχει το Εμείς. Υπάρχουν πολλά Εγώ τα οποία έχουν όμοιο ένα στόχο.
    Κι αυτό που κάνει αυτές τις ομάδες να πετύχουν είναι η αλληλεπίδραση που έχουν τα πολλά διαφορετικά Εγώ.
    Η ομαδοποίηση είναι τελείως logical κατάσταση.

    Θα μπορούσε να είναι απλά ένα :

    Select Ego_name from People
    where Ego_Priority_1 = «Freedom»;

  3. Φίλε, ο κάθε άνθρωπος είναι κυριολεκτικά μοναδικός, είναι αυτά που φέρει μαζί του από την γέννηση και όλα αυτά που τον καθόρισαν στην διάρκεια της ζωής του

    Δεν υπάρχουν άνθρωποι οι οποίοι να είναι πανομοιότυποι

    Η ιδεολογία όμως είναι κάτι άλλο, είναι για το πως οι ιδέες θα μετουσιωθούν σε πράξεις που θα οδηγήσουν στην αλλαγή της κοινωνικής οργάνωσης για την κοινωνία που οραματίζεται αυτός και αυτοί που έχουν αυτή την ιδεολογίας

    Το «εμείς» δεν μπορεί να είναι ποτέ απόλυτο και απόλυτη ταύτιση

    Εχεις απόλυτο δίκαιο σε αυτό,

    το υγιές «εμείς» μιας ομάδας ανθρώπων που οργανώνεται μπορεί να λεχθεί μόνο εφόσον έχουν συμφωνήσει σε ένα μίνιμουμ πλαίσιο θέσεων τις οποίες υιοθετούν όλοι μαζί

    πχ φτιάχνουμε την τάδε ομάδα η οποία επιδιώκει το τάδε

    οι κανόνες εισδοχής κάποιου στην ομάδα είναι 1, 2 3 κλπ

    οι στόχοι μας είναι 1, 2 ,3 κλπ

    και από κει και πέρα αποφασίζονται από κοινού στρατηγικές για το πως θα επιτευχθεί ο στόχος ή οι βραχυπρόθεσμοι στόχοι

    το «εμείς» είναι πάντα πολύ μικρότερο από το «εγώ»

    το «εγώ» είναι αυτό που είσαι, είναι το όλον σου

    για να μπορείς όμως φίλε να πετύχεις ουσιαστικές αλλαγές σε μια κοινωνία το «εμείς» είναι εντελώς απαραίτητο , αν μπορέσεις να συγκεράσεις τα πολλά «εγώ» σε ένα μινιμουμ θέσεων «εμείς»

    ο πλούτος του ανθρώπου είναι ο ελεύθερος του χρόνος Κ.Μ.

    αυτό ακριβώς, ο λόγος που θα πρέπει να διεκδικούμε μια καλύτερη κοινωνία η οποία να προσφέρει σε όσους περισσότερους γίνεται αξιοπρεπή διαβίωση, δηλαδή φαγητό στέγη και ελευθερία επιλογής είναι το τελευταίο! Δηλαδή η ανάπτυξη της προσωπικότητα μας, την μεγέθυνσης του «εγώ» μας υπό την έννοια όπως το θέτεις εσύ, δηλαδή να μπορέσεις να γνωρίσεις ποιος είσαι και τι θέλεις να κάνεις σε αυτό τον κόσμο

    είσαι λεβέντης!

  4. Όσο εντυπωσιάστηκα που άλλα άρθρα τόσο απογοητεύτηκα που το συγκεκριμένο. Πάρα πολλά απογοητευτικό που κάποιον που επικαλείται την κριτική σκέψη. Κατ’ αρχάς η κριτική σκέψη τζιαι τα λογικά σφάλματα που έμαθες εν φιλοσοφία. Εν τεχνική σκέψης. Η ερμηνεία της επιστήμης τζιαι των ερευνών είναι φιλοσοφία. Η ηθική είναι φιλοσοφία. Το ίδιο τζι οι ιδεολογίες. Είναι φιλοσοφία. Προκύπτουν που την ανθρώπινη διανόηση ειδικά σε πολιτικά θέματα (Λοκ, Ρουσώ, Χομπς, Μαρξ, Βέμπερ κ.α.).

    Μια ιδεολογία, όπως τζιαι μια φιλοσοφική προσέγγιση έσιει πρώτα πρώτα μια κοσμοθεωρία, ένα τρόπο για να αντικρύζεις τον κόσμο. Η αξία (merit) του κάθε τρόπου εν τζιείνο που αξιολογείται βάσει επιχειρημάτων (φιλοσοφικών, επιστημονικών κλπ). Για παράδειγμα μπορούμε να συζητήσουμε τες αξίες του συντηρητισμού/νεοφιλελευθερισμού, φασισμού, κομμουνισμού, αναρχισμού, δεξιάς, αριστεράς κλπ. Εσύ τζιείνο που λες ένι να αποφασίζεις ξεκομμένα για το κάθε μικρό ή μεγάλο θέμα. Ξεκομμένα που τι; Ακόμα τζιαι τούτο που λες εν μια ιδεολογία. Εν μια αντίληψη, ένας τρόπος για να εξηγείς. Αυτοαναιρείσαι.

    Το δεύτερο σημείο ένι ότι μια ιδεολογία ένεν κάτι ξαπόλυτο, ένα τυχαίο συνοθύλευμα ιδεών άσχετων μεταξύ τους. Πρέπει να χουν συνοχή, ένα κοινό σημείο, ένα τρόπο ανάπτυξης. Για παράδειγμα ο διαλεκτικός υλισμός του Μαρξ εν ο τρόπος ανάπτυξης της ιδεολογίας. Η ιδεολογία που ανάπτυξε δεν αφήνει πχ περιθώρια ένας άθρωπος να θεωρεί άλλον ως ανώτερο ή κατώτερο επειδή εν εναντίον των κοινωνικών τάξεων, τις οποίες θεωρούν ότι εν κοινωνικόοικονομικό κατασκεύασμα τζι όι φυσική επιταγή. Εν αντιθέσει πχ με το φασισμό/ναζισμό/εθνικισμό που η εκ φύσεως ανωτερότητα/κατωτερότητα είναι βασικό στοιχείο της ιδεολογίας. Αυτές οι διαφορές είναι κάτι που εξετάζεται και προσεγγίζεται με τα εργαλεία που έχουμε στη διάθεση μας (επιστημονικά, φιλοσοφικά).

    Τα περί «υποταγής του «εγώ» στο «εμείς» είναι χωρίς νόημα αφού δεν υπάρχει το ένα χωρίς το άλλο. Όποιος δεν αναγνωρίζει το άτομο δεν αναγνωρίζει ούτε την κοινωνία και το αντίθετο. No man is an island και τίποτα δεν δημιουργείται στο κενό. Όλοι στηριζόμαστε στην παρούσα ή προηγούμενη συλλογική γνώση. Όλοι. Κανείς εφευρέτης δεν εφεύρεσε πρώτα τις βίδες και τα επιμέρους κομμάτια της εφεύρεσης του, δημιούργησε όμως με αυτά ένα πρωτοποριακό προϊόν που εκτελούσε μια ξεχωριστή λειτουργία.

    Having said that, μια ιδεολογία που είναι άρρηκτη ή δεν αφήνει τόπο για αλλαγές ή προσαρμογές αποτελεί δόγμα. Μ’ αυτό τον τρόπο ίσως καλύτερα να αναφερόσουν σε θρησκείες παρά σε ιδεολογίες. Μιλούμε για σοβαρές ιδεολογίες τωρά έτσι; Όι πχ νεοφιλελευθερισμό τζιαι αναρχοκαπιταλισμό που εν αιρέσεις. Γι’ αυτό υπάρχει η διαλεκτική εξάλλου (trivium: θέση – αντίθεση – σύνθεση) για να εξελίσσεται η ανθρώπινη διανόηση. Εξάλλου, τόσο η τεχνολογία όσο και η κοινωνία εξελίσσεται, αναπόφευκτα υπάρχουν και στις ιδεολογίες προσαρμογές, όμως οι βασικές αρχές τους παραμένουν οι ίδιες.

    misharos: Ευχαριστώ πολλά για το σχόλιό σου. Να τα πιάσω ένα ένα. Στην πρώτη παράγραφο συμφωνούμε απόλυτα.
    Για τη δεύτερη: Σε καμίαν περίπτωση εν έριξα τις ιδεολογίες που τη θέση στην οποίαν ανήκουν. Ελπίζω να μεν εκατάλαβες κάτι τέτοιο. Όμως ναι λέω να αποφασίζεις ξεκομμένα για το καθε τι. Γιατί να πει κάποιος ότι είναι ιδεαλιστής, κομμουνιστής, βίγκαν ή ο,τιδήποτε; Όπως λέω τζιαι στο άρθρο τούτες οι πολλά σεβαστές (οι πλείστες τουλάχιστον) ιδεολογίες σαννα τζιαι περιέχουν ένα checklist πραγμάτων που πρέπει να κάμει κάποιος για να λέγεται ή για ανήκει σε μιαν ιδεολογικήν ομάδα. Εν το υποστηρίζω τούτο. Γι’αυτόν άλλωστε υπάρχουν στις διάφορες ιδεολογίες στις οποίες αναφέρεις τζιαι τόσα branches – υποστηρίζω τη δημιουργία καινούργιων ιδεολογιών, αν είναι δυνατό στο σημείο που ο καθένας μας έσιει μιαν δικήν του ιδεολογία. Η υπακοή στο checklist της κάθε ιδεολογίας δείχνει ό,τιδήπτοε άλλο παρά κριτική σκέψη, μιας τζιαι αναφέρθηκες.
    Όσο για το αν αυτοαναιρούμαι, εν είμαι σίουρος if this is the case. Θκυο πράματα: Σκέφτου πως είμαστε στο σημείο μηδέν – σε έναν κόσμο χωρίς ιδεολογίες. Σε τούντον κόσμο εν υπάρχουν ταπέλλες αφού εν υπάρχει ούτε ένα concrete set of beliefs το οποίο να ονομάζεται ιδεολογία. Τότε γεννιέται η ιδεολογία Α τζιαι η ιδεολογία Β, με αυστηρούς κανόνες τζιαι set of beliefs. Αν κάποιος επιλέξει να μείνει στο στάδιο μηδέν τζιαι να μεν μπει πουκάτω που την ομπρέλλα της Α ή της Β τότε εν νομίζω πως μπορούμε να πούμε πως στο σημείο μηδέν υπάρχει η έννοια της ιδεολογίας, και άρα κάποιος εν μπορεί να την κατέχει.
    Επίσης, πάρε για παράδειγμα τον όρο «αθεϊα». Πάρτον αποκλειστικά σαν όρισμό τζιαι μεν τον εντάξεις σε κάποιαν ιδεολογία (π.χ. New Atheism). Ο όρος γεννιέται αυτόματα με τον πρώτο θεό τζιαι ταυτόχρονα οι πρώτοι άθεοι. Η αθεϊα ννεν κάποιο set of beliefs, έννεν κάποια ιδεολογία, έννεν ούτε καν belief itself.
    Άρα και το τι υποστηρίζω εν μπορώ να το χαρακτηρίσω σαν ιδεολογία μόνο τζιαι μόνο επειδή υπάρχουν ιδεολογίες.

    Τρίτη παράγραφος: Συμφωνούμε τζιαι ανησυχώ ότι επέρασα λάθος μήνυμα. Σε καμία περίπτωση δεν επροσπάθησα να μειώσω τις ιδεολογίες, αλλά όσους κακώς τις διαχειρίζονται. Πολλά σωστά επαρουσίασες τες θκυο ομάδες ιδεολογιών. Εν θέλω όμως κάτι να γίνεται δόγμα, όπως λαλείς πιο κάτω. Εν θέλω να εμποδίζεται κάποιον κομμουνιστή που το να αναθεωρήσει τις απόψεις του αν θεωρήσει λογικό ένα μικρό κομμάτι του φασισμού. Εν θέλω να απορρίπτονται ολόκληρες ιδεολογίες (τζιαι αναφέρομαι γενικά, όι στον φασισμό) απλώς γιατί εν Χ ή Ψ. Εν ωραίο κάποτε να γίνεσαι παρατηρητής των ιδεολογιών τζιαι όι συμμετέχοντας.

    Τέταρτη παράγραφος: Για την υποταγή του εγώ στο εμείς: Σωστό, όμως όπως το περιγράφεις το εγώ εν σταματά να υπάρχει. Όπως το περιγράφω, το εγώ σταματά να υπάρχει, τζιαι τζιαμέ υπάρχει ο κίνδυνος. Για να το πω με μιαν πρόταση: Όταν κάποιος γίνεται η απόλυτη προσωποποίηση τζιαι ενσάρκωση της ιδεολογίας.
    Και φυσικά, η προηγούμενη γνώση χρειάζεται. Δεν είπα ότι το εγώ σημαίνει απόλυτη απομόνωση. Λες «δημιούργησε όμως με αυτά ένα πρωτοποριακό προϊόν που εκτελούσε μια ξεχωριστή λειτουργία.» Bold οι λέξεις-κλειδιά. Τα άτομα που περιγράφω στο άρθρο δεν μπορούν ούτε να είναι πρωτοποριακά ούτε ξεχωριστά. Ακριβώς εδώ εν το πρόβλημα, τζιαι βλέπω ότι ίσως πάλε συμφωνούμε. Εν ακριβώς τούτον που χάννει κάποιος όταν θυσιάσει το ‘εγώ’ του για να γίνει μέρος ενός ‘εμείς’ του οποίου ούλλα τα μέλη εν ίδια.

    Όσο για την τελευταία παράγραφο εν θα σχολιάσω γιατί θα επαναληφθώ τζιαι εν πλέον καθαρό ότι επαρερμηνεύθηκα καθώς εν αναφέρτηκα στις ιδεολογίες τις ίδιες αλλά σε όσους τις διαχειρίζονται.

    Τζιαι να αναφερθώ τζιαι στο αποκάτω σχόλιο: No no no. Σε καμία περίπτωση. Ειδικά αν εννοείς ότι υποστηρίζω moral relativism ή ότι «όλες οι απόψεις εν οι ίδιες(και άρα έχω δικαίωμα να αννοίω το στόμα μου να λαλώ ό,τι θέλω τζιαι πρέπει να το πάρεις στα σοβαρά)». Καμία σχέση.

    Όπως δεν λέω να υποστηρίζουμε τις ιδεολογίες altogether, ούτε λέω να τις αποκλείουμε altogether.

    Τέλος, καλώ σε να αναθεωρήσεις γιατί εν σχεδόν ‘προσβολή’ η παρερμήνευση ότι θεωρώ τις ιδεολογίες ένα τυχαίο συνονθύλευμα ιδεών ή ότι τις εμεταχειρήστηκα σαν δόγματα. Στην ουσία εν εμπορούσα να συμφωνήσω περισσότερο σε όσα λαλείς (με μικρήν εξαίρεση της 2ης παραγράφου).

    Να’σαι καλά.

  5. Α τζια κάτι άλλο που ξίασα, πάεις να κάμεις το ίδιο λάθος της Άυν Ραντ που επίστευκεν ότι τα πάντα έχουν μιαν ορθολογική κατάληξη που δεν επιδέχεται αμφισβήτηση. Γι’ αυτόν τζι η συναπαρτζιά της εχαρακτηρίστηκεν ως αίρεση επειδή ό,τι έπιπλα εθκιάλεεν η Ραντ επηαίνναν τζι αγοράζαν τα ίδια επειδή ήταν η τελική «ορθολογική» επιλογή. ΡΑΝΤισμένοι… Πρόσεχε…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s