Quarter-life crisis

“I can never read all the books I want; I can never be all the people I want and live all the lives I want. I can never train myself in all the skills I want. And why do I want? I want to live and feel all the shades, tones and variations of mental and physical experience possible in my life. And I am horribly limited.”

― Sylvia Plath

Κάπως έτσι.

Η στιγμή που ανώμαλα τζιαι απότομα προσγειώνεσαι στον κόσμο(δυστυχώς υπάρχει φαίνεται. Τζιαι όι έννεν καθρέφτης του κόσμου των ονείρων – ούτε καν παράλληλος), μετά τον «στρατό», ακριβώς πριν ή μετά τις σπουδές, μετά από κάποιο τρομακτικό συμβαν, στη δουλειά, στη δημιουργία οικογένειας. Φυσικά, κανείς εν σταματά να μαθαίνει την κοινωνία, τους άγραφους κανόνες της, τις ιδιαιτερότητές της. Αλλά η πρώτη επαφή μαζίν της μπορεί να είναι αρκετά περίεργη. Μοιάζει σαν μια ξένη, που χρόνια αντιπαθούσες, μα ταυτόχρονα τόσον ευνόητη τζιαι απλή που έυκολα σε παρασέρνει να την ακολουθήσεις. Αυτήν τζιαι τους ακόλουθούς της.

Τελιώνοντας το «στρατό», νιώθω τούτο που γράφει η Sylvia Path. Θέλω να διαβάσω εκατοντάδες βιβλία, μεσαιωνικών ποιητών, Ρώσων λογοτεχνών, ιδελόγων του φασισμού τζιαι του σοσιαλισμού, συγγραφέων της γενιάς Μπιτ(και των τόσων άλλων γενεών, γνωστών και αγνωστων) όπως ο Jack Kerouac ή ο Allen Ginsberg, να ακούσω τη μουσική εναλλακτικών μουσικών, που τη Βαρκελώνη, το Οντάριο, το Ριο, την Άκκρα, την Οσάκα, το Όσλο, να διαβάσω Πλάτωνα, Αριστοτέλη, Ιπποκράτη, Όμηρο, Ηρόδοτο, Σοφοκλή, τους νέους φιλοσόφους μετά τον Καρτέσιο, να μελετησω τη φιλοσοφια των Ινδιάνων, των Ινκας, των Μαγια, , να μάθω πιάνο, βιολί, λύρα, όμποε, γαλλικό κόρνο, τύμπανα, να διαβάσω αναλύσεις για κάθε λογής ζωγράφους και ρεύματα όπως και ιστορία της Τέχνης, βιβλία όπου επιστήμονες και φιλοσοφοι συζητούν για την ελευθερία της βούλησης, για το θεο, για την ηθική, για τη σημασία της επιστημονικής σκέψης, για την ιστορία της κάθε χώρας στη γη(υπάρχουσας ή μη), της κάθε αυτοκρατορίας, του κάθε βασιλιά, να μάθω τις γλώσσες του κόσμου. Στοπ. Γλώσσα. Το πιο χρήσιμο αλλά ταυτόχρονα πιο περιοριστικό, σε ευρύ βαθμό, εργαλείο. Όσο τζιαι να θέλω να αποκτήσω τις γνώσεις του κόσμου, η γλώσσα πάντα θα με περιορίζει. Δε θα μπορέσει ποτέ ο Κινέζος να διαβάσει το Ένα παιδί μετράει τ’άστρα, ούτε ένας Ιταλός να κάθεται σε μια ήσυχη παραλία με το κεφάλι προς τον ουρανό τζιαι να ακούει το Άγρια των άστρων μουσική, ούτε ένας Χιλιανός να διαβάσει την Ανεράδα. Αναρωτιούμαι πόσοι Λουντέμηδες, Αγγέλακες και Μιχαηληδιες υπάρχουν στον κόσμο που την παρουσίαν τους αγνοώ, πόσω μάλλον να καταλάβω την καλλιτεχνίαν τους. Κρίση γιατί φοούμαι ότι εν θα προλάβω να κάμω ούλλα τζίνα που θέλω στον πεπερασμένο, αλλά όχι περιορισμένο, χρονικό διάστημα που έχω.

Τζιαι μέσα σε τούτην ούλλη τη σύγχυση, είναι τζιαι το πόσον «ευαίσθητη» εν η ζωή μου μπροστά στις επιλογές μου. Το τι εννα σπουδάσω, σε ποιο πανεπιστήμιο, κρίνει ίσως τι εκπαίδευση θα πάρω, τις φιλίες μου θα κάμω, τις επιρροές που θα έχω. Η φαινομενικά απλή απόφαση του αν θα σπουδάσω φιλοσοφία, νομική ή φυσική αλλάσει ούλλη μου τη ζωή που τη στιγμή που θέλω να ασχοληθώ ακαδημαϊκά με το θέμα μου. Είναι τζιαι το γενικά πόσο «ευαίσθητη» εν η ζωή μας σε συνειδητές τζιαι ασυνείδητες αποφάσεις. Ένα δυστύχημα στο δρόμο πριν λίες μέρες δε θα ήσιε συμβεί εαν κάποιος από τους δύο αργούσε μερικά δευτερόλεπτα να φύει που το σπίτι, αν κάποιος άλλος έμπαινε μπροστά του τζιαι έβρισκε κόκκινο φανάρι, αν επέλεγε να οδηγά με ελαφρώς περισσότερη ή λιγότερη ταχύτητα. Η πεταλούδα τζιαι τα φαινόμενά της. Τζιαι εδώ μιλούμε για μικροαποφάσεις. Οι μεγάλες αποφάσεις όμως έχουν και πολλές ευθύνες. Κρίση γιατί πλέον αντιλαμβάνομαι  συνειδητά ότι οι αποφάσεις μου επηρεάζουν την μετέπειτα ζωή μου. Απλώς πιστεύω θα κάμνω σε κάθε περίοδο ό,τι μοιάζει πιο σωστό, τζιαι αν βρω πως παρεκκλίνω ας ελπίσω να μεν βρίσκομαι σε μονόδρομο.

Είναι επίσης μια περίοδος όπου στη βίαιη μεταφορά σε έναν καινούργιο κόσμο εκτιμάς θκυο πλάσματα που εν ο άμεσος λόγος που υπάρχεις στον κόσμο. Μιλώ για τους γονείς, φυσικά. Εκτιμάς όσα έχουν κάμει για σένα τόσα χρόνια, όσες θυσίες, όσα μηνύματα επεράσαν, όσες συμβουλές εδώσαν, όσα χρήματα, χρόνο, όρεξη, αγάπη εδιαθέσαν για σένα. Δικαιολογάς τους για τις κακές στιγμές, κρατάς τες καλές σφιχτά τζιαι προχωράς. Εν εμπορούσεν άλλωστε να γίνει αλλιώς. Οι εφηβικές στιγμές όπου τους έκρινες συνεχώς, εθύμωνες μαζίν τους, άρκεψες να αμφιβάλλεις για όσα σου έχουν διδάξει τζιαι εκατέκλυζεν σε ένα έντονο επαναστατικό αίσθημα το οποίο ήθελε απλώς να αντισταθεί στα πιστεύω τους, όποια κι αν ήταν αυτά τζιαι όποια κι αν ήταν τα δικά σου, έχουν περάσει. Τζιαι δεν ωφελούν αν η μνήμη επιστρέφει συχνά πίσω σε αυτές. Η εκτίμηση τούτη πηγάζει μέσα που την ωριμότητα, ό,τι κι αν σημαίνει αυτή, τζιαι μέσα που το ότι αρχίζεις τζιαι μπαίνεις στα δικά τους παπούτσια σε ορισμένα θέματα. Εσύ είσαι αυτός που θα «ξοδέψει» πολύτιμό του χρόνο πάνω σε αδέρφια, ξαδέρφια, γιαγάδες. Εσύ είσαι αυτός που θα ξοδέψει χρήματα πάνω στα πιο πάνω άτομα. Τζιαι νιώθεις το αίσθημα του να δίνω χωρίς να παίρνω κάτι υλικό πίσω, κάτι που οι γονείς σου έκαναν τζιαι αδυνατούσες να καταλάβεις.

Έχοντας ζήσει μερικές ακόμη εμπειρίες, μπορεί κάποιος να αμφισβητήσει τον εαυτό του σε μια αρκετά ανατρεπτική περίοδο στη ζωήν του. Μια περίοδος όπου αμφισβητεί την ισχύ διαφορων φιλοσοφικών κουβεντών οι οποίες χαρακτηρίζονται που ένα «θετικιστικο»(με την έννοια της αέναης θετικής σκέψης), ή και «Κοελοϊκό» κύμα. Ο φόβος προς το αρνητικό, προς τη λύπη, προς τη φθορά είναι κατανοητός όχι όμως δικαιολογημένος. Η εσωτερική τζιαι εξωτερική πίεση του ανθρωπου να είναι καλά ακολουθώντας κουβέντες του τύπου «χαμογέλα ό,τι και να πηγαίνει στραβά», πιέζοντας τον εαυτό του να έσιει συνέχεια χαραγμένο ένα χαμόγελο στο πρόσωπο, εν μια τεράστια μορφή πίεσης η οποία περιορίζει την εξέλιξη ενός ατόμου. Στην Υπεράσπιση της απογοήτευσης υπερασπίζομαι τούτην την αδικημένη έννοια η οποία κακώς αποφεύγεται. Επιπρόσθετα, η διάρκεια της ζωής είναι πεπερασμένη αλλά όχι περιορισμένη. Το τι περιέχει αυτή η ζωή όμως είναι άπειρο όμως αρκετά περιορισμένο. Δαμέ παλέφκει ο κάθε άθρωπος με τη φύση του τζιαι τούτο μάσιεται να αποδεχθεί. Γι’αυτό τζιαι αμφιβάλλω αν «Ποτέ δεν είναι αργά». Η ζωή μας δεν είναι συμμετρική. Υπάρχουν φάσεις και φάσεις. Κάποια πράγματα θέλουν καιρό, θέλουν χρόνο, θέλουν κατάλληλες καταστάσεις. Μπορεί κάποιος 50χρονος να μάθει τένις αλλά δε θα μπορέσει να γίνει τενίστας, να παίζει δηλαδή σε παγκόσμια πρωταθλήματα. Μπορεί κάποιος 65χρονος να μάθει βιολί αλλά δε θα μπορέσει να γίνει ο καλύτερος βιολιστής του κόσμου. Σε μερικές περιπτώσεις, κάποτε είναι αργά. Ένα παιδί που πηγαίνει σχολείο στο οποίο εμβαθύνει σε αρκετές θετικές και κοινωνικές επιστήμες, και άλλες γνώσεις, και επιστρέφει το απόγευμα στο σπίτι και πηγαίνει χορό, ζωγραφική, ποδόσφαιρο, κιθάρα, προσκοπείο, γερμανικά και είναι και ταυτόχρονα άριστος μαθητής, φαίνεται σαν μια ιστορία γνωστή μα πλέον άπιαστη.

Τα 21 εν μια περίοδος όπου μου φαίνεται πως αλλάζουν πολλά. Αμφισβητώ πολλά πράματα τα οποία ως τωρά εφαίνουνταν δεδομένα, θέτω ακόμα πιο βαθκιά υπαρξιακά ερωτήματα. Το πιο σημαντικό όμως πως φαίνεται πως σιγά-σιγά ο κόσμος τζιαι η κοινωνία ,που κατά την παιδική τζιαι κυρίως εφηβική ηλικία αντιπαθούσα, καταπίννει με. Τωρά λογικά μόλις επέρασα τους πνεύμονες τζιαι πλησιάζω φοβισμένα το στομάχι, όπου θα γίνω μια μη αναγνωρίσιμη, βρόμικη μάζα έτοιμη για αφόδευση. Εμετός η μόνη λύση. Κουβέντες του τύπου «Θα αλλάξω τον κόσμο» τζιαι «Θα γυρίσω τον κόσμο» φαίνουνται μου τωρά, ίσως τζιαι στους περισσότερους πιο μεγάλους οι ουτοπικές κουβέντες κάποιου αφελούς ανθρωπάκου που ακόμα να αντιληφθεί την πραγματικότητα. Όμως εν τις αφήνω, εν ακόμα οι στόχοι ζωής μου τζιαι κάμνω μέσα μου ανασυγκρότησηπου σπασμένα συντρίμμια, για να τους καταφέρω, δυναμώνοντας μέσα που τις αντιλήψεις μου για τη ζωή αλλά τζιαι που άλλους που τα έχουν καταφέρει. Τζι’ας μείνει η πραγματικότητα μόνη της, ποττέ εν εκέρδισε κάποιος αντιλαμβανόμενος την πραγματικότητα… Ήταν απλός θεατής της πραγματικότητας των άλλων, ενώ ο καθένας πρέπει να προβάλει την δικήν του πραγματικότητα στον κόσμον του τζιαι να ζει μέσα σε τζίνην.

Εγώ εννα αρκέψω. Ενάντια στην οποιαδήποτε κρίση, με φάρο τα διάφορα όνειρά μου.

Τζι’αν κάποια φάση ο χρόνος λείψει εννα πω ότι απλώς εφάνηκα άτυχος…

Γίναμε της ζωής προφήτες

ακολουθώντας μονοπάτια χαραγμένα

κι οδούς μελετημένες.

Τα γυάλινά μας πόδια τα περπατάμε

μόνο σε πουπουλένιους δρόμους.

Το μέλλον μας το κάναμε

συνώνυμο του παρελθόντος.

Σίγουρο κι αδιάλλακτο.

Ξέρουμε στο μονοπάτι,

της ζωής μας τις οδούς.

Κι έτσι γινόμαστε τρανά,

οι πιο σοφοί προφήτες.

Μα, στ’αλήθεια,

Άγιοι έγιναν,

μονάχα όσοι χάραξαν

το δικό τους μονοπάτι.