Στο Διονύση

Εν μπορώ να πω ότι είμαι τζιαι φαν του Σαββόπουλου. Όι επειδή εν μου αρέσκει, αλλά μάλλον επειδή εν τον είχα ψάξει αρκετά. Άκουα μέσα μέσα τη Συνεφούλλα, τον Καραγκιόζη, τον Αγγελο Εξάγγελο, το Άδεια μου αγκαλιά, το Ας κρατήσουν οι χοροί, τζιαι μερικά άλλα που λλίο πολλά ούλλοι ξέρουμε τζιαι ακούμε, αλλά εν είχα περισσότερην επαφή ούτε με τα τραγούδια του ούτε με τον άνθρωπο Σαββόπουλο.

Εψές έβαλα ακόμα έναν άτομο στη λίστα με τους αγαπημένους μου τραγουδιστές. Για την ακρίβεια, τραγουδοποιούς, όπως εν τζιαι ο Διονύσης Σαββόπουλος. Φκαίνοντας κάποιος που τη φυλακή νέων που κάποιοι επιμένουν να αποκαλούν στρατό, γυρεύκει να κάμει οτιδήποτε που να του θυμίζει κόσμο. Έτσι τζι’επία. Το Δημοτικό Θέατρο Στροβόλου γεμάτο, με μέσον όρον ηλικίας θεατών 45-50 χρονών. Σκεπτόμενος ότι ο συγκεκριμένος κύκλων συναυλιών σε Λευκωσία, Λάρνακα τζιαι Λεμεσό γίνεται για τα 50χρονα καλλιτεχνικών δημιουργιών του Σαββόπουλου, συμπεραίνει κάποιος ότι πρόκειται για άτομα που εμεγαλώσαν μαζίν του, που τον επρωτοακούσαν στις μπουατ της εποχής, που εζήσαν τζίνα για τα οποία τραγουδά, τζιαι νιώθουν τον χωρίς οποιαδήποτε προσπάθεια αφού μιλά μέστην καρδιάν τους.

Ένα πιάνο, μια κιθάρα, ένας Σαββόπουλος τζιαι ένας ταλαντούχος πιανίστας (Στάθης Άννινος) ήταν αρκετά. Όπως εξήγησε τζιαι ο Σαββόπουλος, το σκηνικό ήταν έτσι για να θυμίζει τις πρώτες του απλές συναυλίες στις μπουατ. Ο Διονύσης εφάνηκεν ένας άνθρωπος με πολλήν ενέργεια, αξιοζήλευτη παιδικότητα, χαρούμενος, απλός, κεφάτος, συμπαθητικότατος. Αρχίζοντας με το πως να κρυφτείς απ’τα παιδιά, τζιαι τελιώνοντας με το ας κρατήσουν οι χοροί, ο Διονύσης εγνώρισεν μας τον εαυτό του με τα τραγούδια του που εφαίνετουν ότι ήταν βγαλμένα που τη ζωήν του, αγνά τζιαι όλο νόημα.

Με ολόκληρο το κοινό να τραγούδα μαζίν του τζιαι να χτυπά παλαμάκια σε ρυθμό, σε βαθμό που ορισμένες φορές ήταν ανατριχιαστικό, εδημιούργησεν αναμφισβήτητα μιαν πολλά ωραίαν ατμόσφαιρα. Ήταν στις πλάτες του τζιαι εβαρούσαν 50 χρόνια δημιουργιών, εμπειριών, κριτικής, λογοκρισίας, σε μια σύντομη συναυλία όλο ποιότητα, κέφι τζιαι ταυτόχρονα γνωριμίας όι μόνο με τον τραγουδοποιό Σαββόπουλο αλλά τζιαι με τον άνθρωπο.

Ήταν ωραία, πολλά ωραία στο Διονύση.

Advertisements

One thought on “Στο Διονύση

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s