6

Έτσι μέρες πριν 6 χρόνια εδημιούργησα τούτο το μπλογκ, μια απόφαση ορόσημο στην ως τωρά ζωή μου. Λόγω διαφορων καταστάσεων στο σχολείο και αλλού αλλά τζιαι λόγω χαρακτήρα τζιαι επίσης επειδή εβρίσκουμουν στην αρχή της εφηβείας, 14 παρά κάτι χρονών, ήταν μια περίοδος που είχα κλειστεί αρκετά στον εαυτό μου. Το ιντερνετ ήταν το καταφύγιο μου, μια άλλη ζωή, ένας δικός μου κόσμος που εμπορούσα να μπω να εκφραστώ, να αναζητήσω, να κοινωνικοποιηθώ με το δικό μου τρόπο. Άρκεψα με τα τότε κυπριακά φόρουμς, το sovarepsou.com, το katsekala.com, το varkoume.com, cypruswarez.com, με parody profiles στο hi5 τζιαι ακολούθως στο facebook, αστεία βίντεο στο youtube, τζιαι blogs. Τον Δεκέμβρη του 2008 στα μπλογκς ήταν ο φιρφιρής, ο λεξιπένητας, η φουκού, o cncminustv, ο terra incognita, η psychia, η δρακούνα, η agapitekyrieimerologie, η roam, ο αντίχριστος, ο Joshoua, ο Ανδρεας MegaHz, ο Μαρίνος. Κάποιοι που τούτους συνεχίζουν να μας γράφουν, άλλοι αποχωρήσαν τζιαι αφήκαν το σημάδι τους στην κυπριακή μπλογκόσφαιρα.

Εν θυμούμαι πώς έππεσα πάνω στα πρώτα μπλογκς που εθκιέβασα αλλά θυμούμαι πως τα πρώτα που εθκιέβασα τζιαι εκάμαν μου εντύπωση ήταν του φιρφιρή, της δρακούνας, του Joshoua. Είχα εντυπωσιαστεί που το χιούμορ του φιρφιρή, τη δημοτικότητα της δρακούνας τζιαι τις εξαιρετικές ιστορίες του Joshoua. Μέσα που μιαν ίσως αφελή καλοπροαίρετη ζήλια που το ‘μεγαλείο’ των προαναφερθέντων μπλόγκερ τζιαι μιαν επιθυμία για έκφραση, δημιουργία τζιαι εξωτερίκευση συναισθημάτων, ήθελα τζιαι γω να δημιουργήσω το δικό μου μπλογκ. Είχα πιάσει ένα κυπριακό λεξικό για να βρω ένα τυχαίο όνομα για το μπλογκ τζιαι έππεσα πάνω στο δουκάτον, το οποίο σημαίνει νόμισμα. Το misharos εν θυμούμαι πως τζιαι γιατί το επέλεξα.

Το μπλογκ για μένα ήταν αρκετά μεγάλη αλλαγή. Ήταν ένας τόπος στον οποιο εμπορούσα να εκφραστώ όπως ήθελα, χωρίς να φοούμαι ότι κάποιος εννα με κατακρίνει ή να σχολιάσει άμεσα κάτι που εννα πω, όπου ήμουν ελεύθερος να ξαναδημιουργήσω τον εαυτό μου που το μηδέν, διορθώνοντας τις όποιες ατέλειες, προσεγγίζοντας έναν καινούργιο κόσμο τζιαι νέους αθρώπους.

Γρήγορα, ήβρα ανταπόκριση σε τζίνα που έγραφα, όπως κάθε καινούριος μπλόγκερ τζιαι μιαν πολλά ζεστή ατμόσφαιρα. Αθρώποι καθημερινοί, απλοί, διαφορετικοί. Εν εφαντάζουμουν πως εμπορούσα να θκιεβάσω τους καθημερινούς αθρώπους που θωρεί κάποιος στο δρόμο, σε ένα περίπατο στην πόλη, σε ένα πάρκο ή σε κάποια εκδήλωση, τζιαι να γελάσω, να προβληματιστώ, να μάθω, να κλάψω, να ανατρισιάσω, να κάμω όνειρα. Τζι’όμως, μέσα που τα μπλογκς τούτον έγινεν αλήθκεια. Αθρωποι χωρίς ιδιαίτερες δεξιότητες στο γράψιμο, τζι’όμως εκαταφερναν τζιαι εμετέφερναν τόσα συναισθήματα. Γιατί εγράφαν όπως ένιωθαν, όπως τους έφκαιννε. Αγνά τζι’ωραία. Τούτον με εντυπωσίασε τζιαι εκράτησε με στα μπλογκς.

Το μπλογκ έκαμεν με να αγαπήσω το γράψιμο, τόσο που ναν το μόνο μέσο για μένα για να εκφραστώ. Εγνώρισα εξαιρετικούς ανθρώπους, έμαθα πολλά πράματα, έπιασα πολλήν αυτοπεποίηθηση, εκτίμηση για τον εαυτό μου τζιαι για τους άλλους αθρώπους. Εκρατούσα στο μπλογκ, τζιαι προσπαθώ να κρατώ ακόμα, μιαν πολλά οπτιμιστική στάση για τη ζωή, μια ζωή που έσιει ως αξίαν της την αγάπη για τον άνθρωπο τζιαι τη φύση, την αρμονία, την αλληλεγγύη. Κάποτε έγραφα χιουμοριστικα ποστ τζιαι αρκετές πελλάρες. Τωρά γράφω κυρίως σοβαρά ποστ φιλοσοφώντας διάφορα θέματα.

Σε τούντο μπλογκ άλλαξα, έγινα ο ονειρικός μου εαυτός που εν εκατάφερα να γίνω στην πραγματική ζωή. Τζιαι δαμέ έρκουμαι στο μεγάλο πρόβλημα του να γράφει κάποιος ανώνυμα. Δεδομένου ότι ο ανώνυμος συγγραφέα είναι διαφορετικός που τον πραγματικό συγγραφέα τότε δημιουργείται ένας τρίτος εαυτός (οι πρώτοι δύο εν παρόμοιοι του id τζιαι του ego του Freud, θα τους αναλύσουμε άλλη φορά), ο οποίος είναι παράγωγος αλλά διαφορετικός του πραγματικού συγγραφέα. Τούντα 6 χρόνια ο πραγματικός μου εαυτός άλλαξε, εβελτιώθηκε, αλλά εν έφτασε το επίπεδο του misharou. Επικεντρώθηκα στο να βελτιώσω τούντον καινούριο άθρωπο που εδημιούργησα τον Δεκέμβρη του 2008, τόσο που άφηκα τον πραγματικό μου εαυτό στην άκρη. Το ιδανικό θα ήταν ο μισιαρός να ήταν το ίδιο με τον πραγματικό μου εαυτό, ή ο πραγματικός εαυτός να εκαθόριζε τον μισιαρό, όι το αντίθετο. Γι’αυτό τζιαι όταν κάποιος έξω μπορεί να μου σχολιάσει κάποιο άρθρο, να πει μπράβο ή να κριτικάρει αρνητικά, νιώθω πως τούτες τις κουβέντες λαλουν τες στον μισιαρό, όι στον πραγματικό μου εαυτό. Νιώθω ότι είμαστε σε κάποιο βαθμό 2 διαφορετικά πλάσματα. Όπως τζιαι να’σιει.

Τόσα χρόνια εγέλασα με τα αστεία του φιρφιρή,του invictus, της αχάπαρης, της σάικ, της cake, του panic, εχαλάρωσα θκιεβάζοντας τη λένη, την εολικα, το τσαρτελλούι, εταξίδεψα με τα ποστς της post babylon, της ερυκίνης, του αντίχριστου, εγνώρισα δασκάλους της ζωής, όπως το νυχτερινό ποδηλάτη, τον κώστα πατίνιο το διάσπορο, τον ασέρα, είδα συναισθήματα να φκαίνουν που τες λέξεις στην οθόνη τζιαι να μπαίνουν μέσα μου να με κυριεύουν στα ποστς του joshoua, της νεράιδας, του twistedtool τζιαι του unshaved bastard, έλαβα γνώσεις τζιαι δίψα για μάθηση που τον defiance τζιαι τη μάνα, εμπήκα μεσα στες καθημερινότητες των ανθρώπων στα ποστ της πρασινάδας, της joy tears, της κολόνας, της καισί, της moonlight, της beatrix, είδα τον εαυτό μου στα κείμενα της δεσποσύνης, της ruthless, της urban tulip, εθκιέβαζα (συμ)μαθητές όταν ήμουν σχολείο, την pellameni, την ingenue, την peripextra, την creatingourantidote, την εγώ ειμαι, την nightmare after dawn, τον αλέξαντρο, τον dm3k, τον dr ponojefalo, τον αρχοντικόν, την firebolt, τη μυρτώ, είδα πραγματική όρεξη για επανάσταση που τον osr, τον m4trix87, τον pasanakata, τζιαι ενεκάτσιασα με τα ποστ του νεου ελληνοκυπριου, του christofias-watch τζιαι της αντιπαρακμής, που γυρεύκουν αφορμές να χωρίζουν τους αθρώπους. Τζιαι ένα σωρό άλλους που που δικό μου λάθος ξεχνώ.
Αρκετοί που τους προαναφερθέντες εκλείσαν το μπλογκ τους ξαφνικά, με ή χωρίς προειδοποίηση, αλλοι έγραψαν για τελευταία φορά χωρίς να ξέρουμεν εμείς τζιαι ίσως ούτε τζίνοι ότι το ποστ εκείνης της ημέρας θα ήταν το τελευταίο. Όπως αρκετούς ανθρώπους στη ζωή, που φεύκουν ξαφνικά ή όι, τζιαι αφήνουν μιαν ωραίαν ανάμνησην.

Μπορεί να ακουστεί υπερβολή αλλά είσαστε για μένα μια οικογένεια στην οποίαν επέρασα αρκετά μεγάλο μέρος της εφηβείας μου. Έφκαλα δαμέσα πολλά συναισθήματα, εγνώρισα τον εαυτό μου τζιαι εδημιούργησα έναν άλλο, όπως είπα τζιαι πριν εγνώρισα εξαιρετικούς αθρώπους, έμαθα πάρα πολλά πράματα, έγραψα ένα βιβλίο το οποίον εφκήκεν μέσα που τούντο μπλογκ, είχα την ευκαιρία να «εισβάλω» στον κόσμο άγνωστων καθημερινών ανθρώπων τζιαι να θκιεβάσω την ζωήν τους, τις σκέψεις τους, τους προβληματισμούς τους. Πιστεύω το ίδιον ισχύει τζιαι για σας.

Ευχαριστώ τζιαι να τα εκατοστήσουμε.

Advertisements