Η τελευταία φορά

Πριν αναμιση βδομάδα εστείλαν μας τις μεταθέσεις που το ΓΕΕΦ, τζιαι μερικές μέρες μετά εμετατεθήκαμε στη νέα μας μονάδα. Κάτι που σημαίνει για κάποιον ότι η καθημερινότητά του πρόκειται να αλλάξει σε κάποιο βαθμό. Οι διανυκτερεύσεις του, τα νουμερα του, οι διευκολυνσεις του, τα πλάσματα με τα οποία θα συναναστρέφεται, πόσο θα του γαμούν τη ψυχολογία του οι μόνιμοι. Αλλά εν τον κόφτει. Μέστην νέκρωση των συναισθημάτων του, εν νωθει. Τρώει ό,τι του σερβίρουν τζιαι λαλεί ότι 8 μήνες του εμείναν, προσπαθώντας να πείσει τον εαυτόν του ότι εν λλίοι.

Ο καλύτερος ορισμός του στρατού βρίσκεται, για μένα, στους στίχους του τραγουδιού «Διδυμότειχο blues». Αγχωμένη μαλακία. Θκυο λέξεις, τίποτε άλλο. Αν άλλαξα τους τελευταίους 15 μήνες; Φυσικά. Έχω περισσότερη υπομονή, ανοχή, αντίληψη της κοινωνίας, τύπους ανθρώπων που συμπαθώ και τύπους που αντιπαθώ, τζιαι μια αντίληψη πως έστω τζι’αν είμαστε νοήμοντα όντα, πολλές φορές λειτουργούμε σε κατάσταση ζούγκλας, κάτι που σημαίνει πως αν δεν βουττήσεις να διεκδικήσεις, να διαμαρτυρηθείς, να εκμεταλλευτείς καταστάσεις ακόμα τζι’αν τούτο σημαίνει πως άλλοι θα την έχουν σιηρότερα, τότε τίθεται θέμαν απειλής, αν όι της βιολογικής σου επιβίωσης, σίουρα της κοινωνικής. Επίσης, βλέπει κάποιος πόσο πολυ ρόλο παίζει το συμφέρον στις ανθρωπινες σχέσεις, ακόμα τζιαι σε στιγμές «φιλανθρωπίας» ή «αλτρουισμού». Ωστόσο, διαχωρίζω θκυο πράματα. Το μέσο τζιαι το αποτέλεσμα. Δημιουργούνται καλά αποτελέσματα με κακό τζιαι άσιημο τρόπο. Γι’αυτό αποφεύγω προς το παρών να συνδέσω τον στρατό ως στρατό, με όσες αλλαγές τον ακολουθούν. Εν συμβαδίζουν. Τις ίδιες σκέψεις θα ήσιε τζιαι κάποιος πρόσφυγας, που έφυε που την Κύπρο λόγω της εισβολής, τζιαι έγινε επιτυχημένος επιχειρηματίας στο εξωτερικό, ή ο Βίκτορ Φρανκλ, ο ιδρυτής της λογοθεραπείας και της Τρίτης Σχολής Ψυχοθεραπείας της Βιέννης, του οποίου οι εμπειρίες σε στρατόπεδο συγκέντρωσης των Ναζί, ήταν η αιτία να αλλάξει η κοσμοθεωρία του τζιαι ίσως ο λόγος που έγινε τόσο γνωστός στις επόμενες δεκαετίες. Αμφιβάλλω όμως αν ποττέ είπαν ευτυχώς που έγινε η εισβολή τζιαι το ολοκαύτωμα, αντίστοιχα. Η φύση των πραγμάτων που ακολουθούν ένα μέσο ή μια πράξη δεν είναι ανάγκη να είναι ίδια με τη φύση του μέσου ή της πράξης. Είναι θκυο διαφορετικά τζιαι ανεξάρτητα πράματα.

Όσον ηλίθια όμως να θεωρώ την ιδέα του στρατού όμως, η τελευταία μέρα πριν φύω που το στρατόπεδο στο οποίο επέρασα 11 μήνες, ήταν διαφορετική. Ίσως έτσι ναν οι τελευταίες φορές. Η τελευταία φορά που έβλεπα κάποια πλάσματα στη ζωή μου, η τελευταία φορά που τους εμιλούσα, η τελευταία φορά που ήμουν σε έναν τόπο στον οποίο το πιο πιθανόν εν θα ξαναπάω ποττέ στη ζωή μου, η τελευταία χειραψία. Τζιαι εν εγίναν ούλλα την τελευταία μέρα. Το μαγικό εν ότι ένιξερω πότε ήταν η τελευταία φορά. Μερικές ώρες ή μερικές μέρες πριν να φύω, είχα μιλήσει σε κάποια πλάσματα, χωρίς να ξέρω ότι τζίνη ήταν ίσως η τελευταία φορά που θα εμιλούσα σε κάποιους που τζίνους.

Τζι’έτσι, όταν κατί φτάνει στα τελευταία του, όταν τελιώνει, μεταμφιέζεται μαγικά. Σαν να τζιαι έπιαα τες καλές στιγμές τζιαι έδεισα τες με χειροπέδες για να μεν φύουν, την ίδια στιγμή που έδωκα φτερά στις κακές στιγμές για να πετάξουν μακριά. Μπορεί ώρες ώρες να τες θωρώ στον ορίζοντα τζιαι να με πληγώνουν νάκκο, όμως έχω παρέα τις καλές στιγμές. Τις κουβέντες με τους υπόλοιπους στρατιώτες τζιαι τους εφέδρους, ατακες των μονιμων, φάρσες, παραγγελίες.

Τζίνη τη μέρα εκάμναν μου παρέα οι καλές στιγμές μόνο. Μέστην σιουρκά της ζωής, ότι ο άθρωπος ενναν τζι’άυριο το ίδιο ζωντανός τζιαι άφθαρτος όπως σήμερα, ξιάννει να δει τες καλές του στιγμές, τζιαι καρτερά τη ζωή να του πει πότε τζιαι πώς να εκτιμήσει τις καλές του στιγμές.

Οι τελευταίες φορές εν παρεξηγημένες. Το τέλος έννεν κακό. Το τέλος δείχνει πρωτ’απ’όλα αρχή, μα πάνω απ’όλα δείχνει πορεία. Δείχνει ότι για να φτάσει κάτι στο τέλος του, εδιένυσε κάποια πορεία, που την οποίαν ο άθρωπος έλαβε αρκετά μηνύματα τζιαι μαθήματα. Φοούμαστε να αρκέψουμε κάτι επειδή εννα τελιώσει. Η αλήθκεια μια ένει όμως. Τα πάντα εννα τελιώσουν κάποτε. Είναι κανόνας. Γιατί; Επειδή υπάρχει ο θάνατός μας, με τον οποίο τελιώνουν τα πάντα. Κάποτε θα υπάρξει το τελευταίο φιλί, το τελευταί σ’αγαπώ, το τελευταίο κλάμα, η τελευταία αναπνοή, η τελευταία σκέψη, η τελευταία αγκαλιά, το τελευταίο φαϊ. Μπορεί να ξέρουμε ποια είναι μπορεί όχι. Όπως τζιαι με τους σειράες μου, που για κάποιους έξερα πότε ήταν η τελευταία μας χειραψία, τζιαι με κάποιους όχι.

Υπήρξεν μια στιγμή στο παρελθόν που οι γονιοί μου επιάσαν με πάνω τους, αφήκαν με κάτω, τζιαι εν με εξαναπιάσαν ποττέ ξανά. Κάποτε με την παρέα επαίξαμεν το τελευταίο μας χωστό, τον τελευταίο μας βασιλέα, το τελευταίο μας παιχνίδι λύκους και αρνάκια, εκερδίσαμε την τελευταία μας τάπα, επαίξαμε την τελευταία μας μάππα στο χωράφι της γειτονιάς, κάποτε ήταν η τελευταία φορά που επία σπίτι παιδικών μου φίλων. Ένιξερω πότε ήταν, εν έσιει σημασία. Σημασία έσιει ότι εσυνεβηκαν, ότι εν εφοηθήκαμε να τα αρκέψουμε επειδή κάποτε θα είχαμε να τραβήσουμε το πόνο του τέλους τζιαι τη νοσταλγία. Εδώκαμε σημασία στην πορεία, που την αρκή ως το τέλος.

Μπορεί να ακούεται κάπως pop culture αλλά ένα ρητό λέει «Don’t cry because it’s over. Smile because it happened». Τζιαι κρύβει κάποιαν αλήθεια που πίσω του, αν και αρκετές φορές εν κλαίμε επειδή τελιώνει κάτι, αλλά επειδή ήταν μικρή η διάρκειά του.

Το σημαντικό είναι πως το τέλος δείχνει ζωή, δείχνει τόλμη, δείχνει πορεία με αλλαγές, περιπέτειες, πόνο, μαθήματα.

Μακάρι η τελευταία φορά να αρκεί να έρτει, αν το θελήσουμε. Μακάρι η πορεία προς το τέλος να διαρκεί πάντα όσο θέλουμε.

Είθε στη ζωή μας να έχουμε όσες πιο πολλές τελευταιες φορες γίνεται, επιθυμουμε τζιαι μπορούμε, λοιπόν.

Advertisements