Ο κόσμος των λογικών σφαλμάτων

Στη φιλοσοφία, στην επιστήμη, αλλά τζιαι στες καθημερινές μας συζητήσεις, χρησιμοποιούμε τη λογική για να εξάγουμε συμπεράσματα τζιαι για να δομήσουμε τη σκέψη μας. Ωστόσο, η κοινή λογική πολλές φορές κάμνει μας να προβένουμε σε σφάλματα, σχετικά με τον τρόπο σκέψης μας τζιαι τα επιχειρήματά μας, τα οποία μπορεί να μας δώσουν το πάνω χέρι σε κάποια συζήτηση(δεδομένου ότι οι άλλοι εν αντιληφθούν το σφάλμα) αλλά τα οποία στην τελική εν απορρέουν λογικά που το επιχείρημα. Εν στέκουν δηλαδή.

Το επιχείρημα του αχυρένιου άντρα (Strawman argument)

Συμβαίνει όταν, ίσως ανίκανοι να απαντήσουμε ή να αντιληφθούμε το επιχείρημα του άλλου, παρουσιάζουμε μια διαστρεβλωμένη όψη του επιχειρήματος του στην οποία μπορούμε πιο εύκολα να απαντήσουμε.

Α: Πιστεύκω ότι οι ομοφυλόφιλοι πρέπει να έχουν το δικαίωμα να παντρευτούν άτομο του ίδιου φύλου.

Β: Ε κανεί ολάν! Αλλο λλίο να μας πεις ότι πρέπει να νομιμοποιήσουμε τζιαι το σεξ με τους αππάρους τζιαι τες κατσέλλες. Η κτηνοβασία όι μόνο εν παράνομη αλλά τζιαι ανήθικη.

Ο Β έπιαεν το επιχείρημα του Α τζιαι άλλαξεν το έτσι ώστε να τερκάζει στα μέτρα του. Στην ουσία, ο Α εν είπεν τίποτε για τους κτηνοβάτες, ούτε η ομοφυλοφιλία σχετίζεται με τη κτηνοβασία.

Λανθασμένη αιτία (Post hor ergo propter hoc)

Πολλές φορές όταν θκυο γεγονότα συμβαίνουν το ένα μετά το άλλο, μπορεί να συμπεράνουμε ότι το ένα επροκάλεσε το άλλο. Λανθασμένα φυσικά. Για να αποδείξουμε πως το ένα ήταν η αιτία του άλλου, πρέπει να το ερευνήσουμε, να κάμουμε επαναλήψεις του πρώτου γεγονότος τζιαι να σκεφτούμε εαν πιθανόν υπάρχουν άλλες αιτίες. Υπάρχει διαφορά μεταξύ συσχετισμού και αιτίας.

Οι αφίξεις ξένων στην Κύπρο αυξάνονται.

Την ίδια στιγμή αυξάνεται η ανεργία στους Κύπριους νέους.

Εν υπάρχει κανένας λόγος να σχετίσουμε το ένα με το άλλο τζιαι να συμπεράνουμε ότι οι ξένοι «πιάννουν μας τες δουλειές μας», μόνο τζιαι μόνο απλά επειδή αυξάνεται ο αριθμός τους στην Κύπρο. Χρειαζόμαστε στοιχεία. Ο ακριβής αριθμός ξένων στην Κύπρο, το ποσοστό αύξησης, τι είδους δουλειές πιάννουν, αν οι Κύπριοι νέοι εν διατεθιμένοι να δουλέψουν σε τέτοιες δουλειές κάτι που θα πρέπει να μάθουμε μέσα που ερωτηματολόγια ορθά δομημένα,  αν υπάρχουν άλλοι λόγοι που αυξάνεται η ανεργία, υπολογισμοί για το πόσο θα μειωνόταν/αυξανόταν αν δεν έρχονταν οι ξένοι τζιαι το αποτέλεσμα που είχαν παρόμοιες σε αριθμό αφίξεις ξένων τα προηγούμενα χρόνια. Τζιαι μόνο τότε, μετά που έρευνα, μπορούμε να υποστηρίζουμε τη συγκεκριμένη άποψη, έχοντας ορθά επιχειρήματα.
Το ίδιο συμβαίνει τζιαι με τις περιπτώσεις θαυμάτων, για παράδειγμα το ότι κάποιος προσευχήθηκε για κάτι τζιαι την επομενη μέρα έγινε τζίνο που ζήτησε. Πρέπει να σκεφτούμε τζιαι το ενδεχόμενο του να εγίνετουν τζίνο που εθέλαμε χωρίς την προσευχή μας, ποιοι φυσικοί λόγοι επροηγηθήκαν τζίνου που εθέλαμε να γίνει. Το βασικό όμως που πρέπει να κάμουμε εν να ερευνήσουμε τα αποτελέσματα της ίδιας της προσευχής. Ποιες εν οι καταστάσεις στον εγκέφαλο κατά τη διάρκεια της προσευχής, τζιαι όταν περιμένουμε να γίνει τζίνο που θέλουμε. Πολλές φορές μπορεί να είναι απλά self-confirming η κατάσταση, δηλαδή να ενεργούμε με σκοπό να γίνει αλήθκια τζίνο που ζητήσαμε, χωρίς ωστόσο στο τέλος να το αποδίδουμε στον εαυτό μας αλλά στην προσευχή. Πρέπει επίσης να γίνουν τζιαι επαναλήψεις. Εαν η προσευχή έσιει κάποια αποτελέσματα, πρέπει να τα έσιει κάθε φορά που προσευχόμαστε, για παράδειγμα εαν ξέρουμε ότι το 20% των προσευχών πραγματοποιούνται, οι επόμενες μας έρευνες πρέπει τζιαι τζίνες να κινούνται γύρω στο 20%, εκτός βέβαια αν βάσιμα αποδείξει κάτι άλλο, το οποίο ως εκ τούτου τα επόμενα πειράματα πρέπει να δείχνουν παρόμοια αποτελέσματα.

Κατά προσώπου (Αd hominem)

Τούτο το λογικό σφάλμα συμβαίνει όταν, ίσως από αφέλεια ή μη κατοχή κριτικής σκέψης, επιτεθόμαστε στον άλλο φραστικά προσπαθώντας να απαντήσουμε στο επιχείρημα του, βγαίνοντας έξω που τα πλαίσια του επιχειρήματος . Φυσικά, εν απαντούμε στο επιχείρημα. Απλώς βρίσκουμε ένα κουσούρι του άλλου, ή κάτι που έσιει διαφορετικό,  τζιαι προσπαθούμε να στηρίξουμε το επιχείρημα του σε τζίνο.

A: Ξέρω ότι η Γη κινείται γυρώ που τον Ήλιο τζιαι όι ο Ήλιος γυρώ που τη Γη.

Β: Να ξεράνεις ρε πελλομιτσή. Εν που είσαι μιτσής τζιαι λαλείς μου τα τούτα. Όταν μεγαλώσεις εννα μάθεις.

Ο Β εν απαντά στο επιχείρημα του Α τζιαι προσπαθεί να το πολεμήσει με επιθέσεις οι οποίες εν μπορούν να σταθούν σαν επιχείρημα, ούτε στη συγκεκριμένη συζήτηση αλλά ουτε τζιαι γενικά. Η ηλικία του Α εν έσιει να κάμει καμία σχέση με την ορθότητα του επιχειρήματος του. Η ορθότητα του επιχειρήματος πρέπει να συζητηθεί με βάση τα όσα ειπωθηκαν. Το ad hominem επιχείρημα προσπαθεί να έβρει «λάθος» στο άτομο, τζιαι όι στο επιχείρημα.

Προσφυγή στην αυθεντία (Appeal to authority)

Α: Ρε πελλέ εννα μειωθεί η θητεία στον στρατό.

Β: Ποιος σου το είπε;

Α: Ο φίλος μου ο Γ. ρε, έσιει κοννε μεστο ΓΕΕΦ.

Ένα αρκετά συχνό σφάλμα. Γενικά, θεωρούμε ότι τζίνοι που είτε έχουν πρόσβαση σε πληροφορίες που εν έχουμε εύκολα  εμείς (π.χ. δημοσιογράφοι), είτε τζίνοι που αποφοιτήσαν που κάποιο μεγάλο πανεπιστήμιο, είτε τζίνοι που θεωρούνται διάνοιες (π.χ. Αινσταιν), ότι μπορούμε να πιστεύκουμε οτιδήποτε λαλούν. Στην πραγματικότητα, έναν επιχείρημα έσιει την ίδια βαρύτητα είτε το πει η Μαρικκού που τα Λεύκαρα είτε ο Αινσταιν. Το θέμα έννεν ποιος το είπε, εν το πάνω σε ποιες βάσεις εν κτισμένο το επιχείρημα τζιαι τι μπορεί να πει τζίνος που επιχειρηματολογεί για να στηρίξει το επιχείρημάν του. Γι’αυτό, όπου μπορούμε, πρέπει να επιβεβαιώνουμε τα επιχειρήματα του άλλου τζιαι να μεν πιστεύκουμε ολόισια το τι ακούμε.
Φυσικά, εν έχουμε ούλλοι γνώσεις Φυσικής για να πούμε «εν σε πιστεύκω» ή «απόδειξε μου το», σε κάποιον που ισχυρίζεται οτι ισχύει η Θεωρία της Σχετικότητας του Αινσταιν. Για να πούμε εν σε πιστεύκω, πρέπει να έχουμε εμείς μια θεωρία τζια σημεία στα οποία διαφωνούμε με τον Αινσταιν, τζιαι για να μας το αποδείξει πρέπει να ξέρουμε Φυσική τζιαι Μαθηματικά. Το τι μπορούμε να κάμουμε δαμέ είναι να κρατούμε λλίη πισινή, αν μπορούμε στα πάντα. Να καταλαβαίνουμε δηλαδή ότι στην επιστήμη τίποτε έννεν 100% σίουρο. Τα πάντα είναι ισχυρισμοί, οι οποίοι όμως είναι σχεδόν σίγουροι τζιαι επίσης βοηθούν μας να εξηγήσουμε άλλες θεωρίες, άρα συμπεραίνουμε ότι ισχύουν.
Έννεν λογικά σωστό να γυρίζουμε τζιαι να λαλούμε ότι το τάδε ισχύει «επειδή άκουσα το στα νέα». Εν σημαίνει ότι εν ισχύει, αλλά εν στηρίζουμε σωστά την άποψή μας. Γι’αυτό, εν καλά να κρατούμε λλίη πισινή, να μεν μιλούμε δηλαδή όταν δεν ξέρουμε τζιαι να θυμόμαστε πάντα ότι τίποτε εννεν σίουρο τζιαι αληθές, μέχρι να συμβεί. Ό,τι πούμε πριν εν απλά ισχυρισμοί τζιαι εικασίες.

Προσφυγή στο συναίσθημα (appeal to emotion)

Κάποιες φορές μπορεί να προσπαθήσουμε να αντικρούσουμε ένα επιχείρημα απλώς επειδή εν μας αρέσκει, ή εν μας κολλά. Για παράδειγμα:

Α: Τα Kindle εννα κριθούν αποτυχία σε λλία χρόνια. Πώς μπορείς να λαλείς ότι εθκιέβασες ένα βιβλίο, όταν δεν μπορείς να το μυρίσεις, να του τσαλακώσεις τη σελίδαν του, να το καμαρώσεις στη βιβλιοθήκη σου;

Γίνεται επίκληση στην προσωπική άποψη του Α , οοποίος όμως εν κάμνει τίποτε για να εξηγήσει το επιχείρημα ότι τα Kindle εννα κριθούν αποτυχία σε λλία χρόνια. Η βάση υποστήριξης τούτου του επιχειρήματος εν μπορεί ναν το συναίσθημα, το οποίο διαφέρει τζιαι δεν έσιει καμία θέση ούτε στον έξω κόσμο ούτε στην επιστήμη. Η βάση υποστήριξης για το συγκεκριμένο μπορεί να εν για παράδειγμα, οι πωλήσεις του ως τωρά, ο αριθμός ατόμων που το έχουν γοράσει τζιαι βάσιμοι υπολογισμοί για το πόσοι θα το γοράσουν τα επόμενα χρόνια, η λειτουργικότητά του, οι εταιρίες που το υποστηρίζουν τζιαι τα λογισμικά που υποστηρίζει, η οικονομική κατάσταση της Amazon η οποία τα σχεδιάζει τζιαι τα προωθεί.
Ωστόσο, η άποψη των αγοραστών παίζει μεγάλο ρόλο. Μπορέι δηλαδή ο κύριος λόγος που το Kindle θα κριθεί αποτυχία να εν ότι οι αναγνώστες αποφασίσαν να επιστρέψουν στο παραδοσιακό βιβλίο, λόγω συναισθηματικού δεσίματος. Αλλά τζιαι τότε, εν μπορούμε να πούμε ξερά ότι τούτος εν ο λόγος αλλά πρέπει να παρουσιάσουμε τζιαι τα ανάλογα στοιχεία, μέσα που έρευνες όπως π.χ. ερωτηματολόγια.

Ολισθηρό κατήφορο (slippery slope)

Όταν προσπαθούμε να μειώσουμε ένα επιχείρημα, υποστηρίζωντας ότι θα έσιει τρομερές συνέπειες, οι οποίες όμως εν απορρέουν λογικά που το επιχείρημα, τζιαι οι οποίες είναι ακραίες. Για παράδειγμα:

A: Αν τελικά διδάσκουν την Εξέλιξη στα σχολεία τζιαι όι το Δημιουργισμό θα επικρατήσει χάος στην κοινωνία! Οι νέοι θα απομακρυνθούν που την εκκλησία, δε θα σέβονται τις ηθικές αξίες, θα πληγεί η οικογένεια αλλά και η πατρίδα. Θα αυξηθεί η πορνεία, οι εκτρώσεις τζιαι ο εθισμός των νέων στα ναρκωτικά.

Ο Α αντί να επιχειρηματολογήσει υπέρ της άποψης του, μιλά μας για τες υποτιθέμενες συνέπειες όταν επικρατήσει η αντίθετη άποψη οι οποίες είναι ακραίες, αβάσιμες τζιαι δεν είναι κάποιας φύσης της οποίας μπορούν να καταρρηφθούν ή να επιβεβαιωθούν. Συνήθως τούτο το σφάλμα προβάλλει συναισθηματικές απόψεις (όπως στην προσφυγή στο συναίσθημα) ή απόψεις που δεν έχουν επιστημονική ισχύ.

Και συ το ίδιο (Tu quoque)

Όπως όταν εμαλλώναμε στο δημοτικό.

-Σταμάτα να με πειράζεις, εννα σε καταγγείλω!

-Ναι αλλά τζιαι συ επείραξες με εχτές.

-Ναι αλλά ήταν επειδή επείραξες με εσύ πρώτος

Μπορεί δηλαδή σε μια συζήτηση να σου πω ότι εκαμες λογικό σφάλμα τζιαι να μου πεις «Ε μα τζιαι συ έκαμες πριν!». Το ότι έκαμα λογικό σφάλμα πριν εν έσιει να κάμει καμία σχέση με το ότι έκαμες εσύ λογικό σφάλμα, ούτε μπορεί να χρησιμοποιηθεί υπέρ του επιχειρήματός σου. Ξεφεύγουμε δηλαδή που το κεντρικό επιχείρημα τζιαι καταλήγουμε να ανταλλάσουμε κατηγορίες.

Ερώτηση με υπονοούμενο (Loaded question)

Όταν κάποιος μας κάμει μιαν ερώτηση η οποία έσιει ήδη μιαν υπόθεση μέσα της. Μέσα στην ερώτηση, υπονοείται η ορθότητα της υπόθεσης. Για παράδειγμα:

-Ξέρει η μάνα σου ότι πίννεις χόρτο;

Ενω εν πίννεις χόρτο. Εν έξυπνο να το χρησιμοποιούμε για να καθοδηγήσουμε τη σκέψη των άλλων αλλά πρέπει να προσέχουμε όταν άλλοι κάμνουν το σε εμάς, έτσι ώστε να μεν πέσουμε στην παγίδα να απαντήσουμε με ένα ναι ή με έναν όχι, αλλά να υποδείξουμε τη λανθασμένη βάση της ερώτησης.

Το βάρος της απόδειξης (Burden of proof)

Είναι η σωστή αντίληψη ότι το βάρος της απόδειξης για ένα ισχυρισμό, πέφτει πάνω σε τζίνον που κάμνει τον ισχυρισμό, τζιαι όι στους υπόλοιπους να τον αποδείξουν λάθος(Πράμα που θα συμβεί μόνο όταν ο πρώτος αποδείξει τη θέση του σωστή, μετά που την οποία ίσως υπάρξει ένα paradigm shift).

Το λογικό σφάλμα θα συμβει εάν για παράδειγμα ισχυριστώ ότι είδα ένα ροζ ελέφαντα, αλλά μινίσκω ως τζιαμέ τζιαι προκαλώ σας εσάς να με αποδείξετε λάθος. Όμως το βάρος της απόδειξης εν πάνω μου, όι πάνω σας. Επίσης, το γεγονός ότι εν μπορείτε να με αποδείξετε λάθος (γιατί θα πρέπει να έβρετε τον κάθε έναν ελέφαντα που υπάρχει στη γη τζιαι να δείτε το χρώμαν του, πράμα αρκετά απίθανο), εν σημαίνει ότι είμαι σωστός. Το ότι εν μπορούμε να «αποδείξουμε λάθος» συγκεκριμένους ισχυρισμούς, εν προσθέτει τίποτε ως προς την εγκυρότητάν τους.

Χρησιμοποιούμε συχνά τη μέθοδο της επαγωγής (induction), που πηγαίνει από μερικές σε γενικές παρατηρήσεις. Η μερική παρατήρηση ότι όσα κοράκια είδα ως τωρά εν μαύρα, κάμνει με να κάμνω τη γενική παρατήρηση ότι όλα τα κοράκια εν μαύρα. Πράμα που εν μπορώ να αποδείξω αν δεν δω ούλλα τα κοράκια που υπάρχουν στον πλανήτη.

Προσφυγή στην πλειοψηφία (ad populum)

-Ρε πελλέ το iPhone εν το καλύτερο κινητό, έσιει το ούλλος ο κόσμος τζιαι ούλλοι λαλούν ότι εν τέλειο.

Είναι το λογικό σφάλμα του να προσπαθούμε να αποδείξουμε την εγκυρότητα ενός επιχειρήματος με το τι πιστεύκει ο περισσότερος κόσμος. Είναι περίπου η ίδια λογική με το σφάλμα «προσφυγή προς την αυθεντία» αφού πιστεύκουμε ότι ο περισσότερος κόσμος «κάτι ξέρει» τζιαι τείνουμε να εξισώνουμε τον εαυτό μας με τον υπόλοιπο κόσμο.
Το αν το iPhone είναι το καλύτερο κινητό εν στηρίζεται βέβαια στο πόσος κόσμος το έσιει, τζιαι ποια η άποψη τους για το κινητό. Που τη στιγμή που η λέξη «καλύτερο» είναι υποκειμενική τζιαι οι προτιμήσεις μας διαφέρουν, όπως επίσης τζιαι οι ανάγκες μας, έννεν λογικό να στηρίζουμε την άποψη ότι το iPhone εν το καλύτερο κινητό, στο τι λαλούν οι άλλοι.
Το αν το iPhone είναι το καλύτερο κινητό μπορώ να το κρίνω μόνον εγώ που την προσωπική μου εμπειρία με το κινητό. Τζιαι όταν θα πω «το καλύτερο κινητό», εν κάμνω ένα γενικό ισχυρισμό αλλά υπονοώ ότι εν για μένα το καλύτερο κινητό.
Επίσης, το ίδιο σφάλμα εχρησιμοποίησε ο δάσκαλος μου των θρησκευτικών στο γυμνάσιο όταν προσπαθώντας να ισχυριστεί ότι ο χριστιανισμός εν η σωστή θρησκεία, είπεν ότι «εν η θρησκεία που πιστεύκουν οι παραπάνω» τζιαι «σκεφτείτε τούτους ούλλους τους μάρτυρες που επεθάναν. έννεν δυνατό να επεθάναν για το τίποτε».

Ειδική έκκληση (Special Pleading)

Όταν σε μια συζήτηση επικαλούμαστε «ακατανόητα επίπεδα αντίληψης», του αντιπάλου ή του θέματος που συζητούμε. Για παράδειγμα:

Α:-Πως γίνεται ο θεός να επιτρέπει τόσα κακά στον κόσμο;
Β:-Άγνωσται αι βουλαί του κυρίου. Οι ενέργειες του θεού είναι κάτι άλλο που εν μπορούμε να αντιληφθούμε. Κάτι εκτός των φυσικών δυνατοτήτων του μυαλού μας.

ή

Α:-Η αστρολογία εν ισχύει. Παίζει με το μυαλό τζιαι τη ψυχολογία του κόσμου τζιαι περιπαίζει τον με τρόπο.
Β:-Εν μπορείς να κρίνεις, εν είσαι αστρολόγος. Οι αστρολόγοι εξασκούν για χρόνια το επάγγελμα τζιαι φτάνουν σε κάποια εσωτερικά επίπεδα του νου τους που εμείς εν μπορούμε να φτάσουμε. Συνδέουνται με τα άστρα, με κάποιο ειδικό τρόπο.

Τέτοιες κουβέντες απλώς σταματούν την κουβέντα αφού δεν προσφέρουν τίποτε ωφέλιμο προς συζήτηση. Εν μια αμυντική τακτική του Β τζιαι χρησιμοποιεί τη λογική του «Αφού εν μπορεί να αποδειχτεί λάθος, τότε παίζει ναν σωστό»

H μέση λύση (Middle ground)

Το πιστεύω ότι η ιδανική λύση για μια συζήτηση που έσιει 2 αρκετά διαφορετικά επιχειρήματα, είναι να σταθούμε κάπου στη μέση, στην οποία βρίσκεται η αλήθκεια. Όμως εν υπάρχει κανένας λόγος να θεωρήσουμε τη μέση λύση σωστή, όταν δεν την έχουμε εξετάσει καν. Π.χ. σε μια συζήτηση μεταξύ ακροαριστερών τζιαι ακροδεξιών, στο τέλος αποφασίζουν ότι έσιει λλία καλά το ένα, λλία το άλλο, έτσι αν μείνουμε κάπου στη μέση τζιαι πιάννουμε ιδέες τζιαι που τα θκυο, εν η καλύτερη λύση.
Ωστόσο τούτον εν παραπάνω κοινωνικός συμβιβασμός όπου εν θέλουμε να φανούμε υπερόπτες ή παντογνώστες, ούτε ίσως θέλουμε να χαλάσουμε το κλίμα της συζήτησης, έτσι πιάννουμε μια θέση η οποία, φαινομενικά ευχαριστεί τζιαι τες δύο πλευρές. Για να αποδεικτεί η μέση λύση σωστή πρέπει να κάτσουμε να αναλύσουμε πού βρίσκεται η μέση λύση τζιαι ποια τα θετικά της τζιαι ποια τα αρνητικά της. Μπορεί η «αλήθεια» να υπάρχει στην κεντoαριστερά ή στην κεντροδεξιά, ιδέες που απορρίψαμε, χωρίς καν να της εξετάσουμε, χάρην της μέσης λύσης.

Επίκληση στη φύση (appeal to nature)

Όταν υποστηρίζουμε ότι κάτι εν καλό ή κακό, ηθικό ή ανήθικο, υποστηρίζωντας ότι τούτο είναι φυσικό ή αφύσικο.

Α: Η ομοφυλοφιλία έννεν μέσα στα σχέδια της φύσης, άρα έννε κάτι καλό. Πρέπει να την πολεμήσουμε.

Στην ουσία, η φύση εν μας δια σημάδια του τι εν καλό τζιαι τι έννεν καλό σε θέματα ηθικής.
Ούτε πρέπει να συγχίζουμε το γεγονός ότι η φύση δια μας τα εφόδια για να επιβιώσουμε. Εν έσιει να κάμει σχέση με την επιβίωση τζιαι άλλες λειτουργίες της φύσης. Εμείς επροσαρμοστήκαμε πάνω στα δεδομένα της φύσης, τζιαι για όσους λόγους έχουμε να ευχαριστούμε τη φύση, έχουμε άλλους τόσους να την κατηγορούμε για διάφορα κακά που συμβαίνουν στον κόσμο.

Θεμελιώδες σφάλμα απόδοσης(Fundamental attribution error)

Τούτο το σφάλμα έννεν μέσα στα πλαίσια της φιλοσοφίας, αλλά της ψυχολογίας, όμως θεωρώ ότι εν κομμάτι της κριτικής σκέψης που την άποψη να καταλαβαίνουμε τους άλλους τζιαι να προσπαθούμε να μπαίνουμε στη θέσην τους.
Είναι η περιγραφή της τάσης μας να αποδίδουμε ένα γεγονός στον χαρακτήρα των άλλων όταν παίρνουν τούτοι μέρος στο γεγονός, αλλά όταν εμείς παίρνουμε μέρος στο γεγονός, να το αποδίδουμε στην κατάσταση, τζιαι όι σε εμάς.
Για παράδειγμα, αν δούμε κάποιον να περνά με κόκκινο, το πιο πιθανό να πούμε ότι εν ανυπάκουος στους νόμους, ή κανένας μιτσής που βαστά το αυτοκίνητο του τζύρη του τζιαι γυρίζει, ή κάποιος που τον αγχώνει ο χρόνος, ή κάποιος που εν σκέφτεται ότι εμπορούσε να τουμπάρει όταν επέρασε με κόκκινο.
Όταν όμως μας συμβει εμάς, εν αμφίβολο αν θα χαρακτηρίσουμε τον εαυτό μας με οποιοδήποτε που τους πάνω χαρακτηρισμούς. Το αποδίδουμε στην κατάσταση. Π.χ. «βιάζουμαι», ή «πρέπει να πάω νοσοκομείο» ή «εν επρολάβενα να σταματήσω» ή «επρόσεχα, εν έσιει τίποτε». Όμως εν ξέρουμε, ούτε μπορούμε να μάθουμε τους λόγους που ο άλλος επέρασε με κοκκινο, έτσι αποδίδουμε τη συμπεριφοράν του τζιαι στον χαρακτήραν του.
Έτσι, αν προσπαθήσουμε να μπούμε λλίο στη θέση των άλλων, ίσως καταφέρουμε να τους καταλάβουμε καλύτερα, να μεν κρίνουμε τόσο πολλά τους άλλους τζιαι να σκεφτόμαστε ότι εν ήμαστε καλύτεροι, ότι στη θέση τους ίσως να εκάμναμε τα ίδια λάθη, τζιαι άρα εν έχουμε κάποιο λόγο να τους κρίνουμε.

Το ξυράξι του Οκάμ (Occam’s Razor)

Ούτε τούτο είναι λογικό σφάλμα, αλλά τρόπος σκέψης.
Λέει ότι πρέπει να θεωρούμε τον ισχυρισμό με τις λιγότερες υποθέσεις ως τον σωστό. Τούτος ο τρόπος σκέψης οδηγά μας στο να βρίσκουμε την πιο απλή απάντηση για κάτι που συμβαίνει.
Για παράδειγμα εαν μετά που επέρασε ένας ανεμοστρόβιλος που την πόλη μας δούμε ένα ξεριζωμένο δέντρο, αμέσως θεωρούμε ότι εξεριζώθηκε που τη δύναμη του ανεμοστρόβιλου. Κάμνουμεν τούντην σκέψη κάπως αυτόματα, χρησιμοποιώντας τη δική μας λογική τζιαι τις γνώσεις της επιστήμης περί των ανεμοστροβίλων, της ανθεκτικότητας των δέντρων προς αυτούς τζιαι του ότι κάτι τέτοιο εν «φυσικό» επακόλουθο του ανεμοστροβιλου.
Όμως, εν επίσης πιθανό να επέρασε ένα UFO πουπάνω που το δέντρο την ώρα του ανεμοστροβιλου, τζιαι να το έκρουζε με λέιζερ. Όμως, σε αντίθεση με την πουπάνω υπόθεση, δαμέ έχουμε να απαντήσουμε πάρα πολλές ερωτήσεις, στις οποίες εν έχουμε απάντηση. Αν υπάρχουν εξωγήινοι, αν έχουν τη δυνατότητα να έρτουν στη γη, αν τα σκάφη τους μπορούν να επιβιώσουν των ανέμων του ανεμοστροβιλου, αν έχουν τη δυνατότητα να εκτοξεύκουν λέιζερ, αν το δέντρο εν μπορεί να αντέξει την ποσότητα λέιζερ που λαμβάνει που το σκάφος τους. Εν έχουμε κανένα λόγο να πούμε ότι έννεν πιθανό, αλλά εν μας βοηθά η λογική μας να πιστέψουμε ότι το δέντρο μπορεί να έπεσε για οποιοδήποτε άλλο λόγο εκτός που τον ανεμοστρόβιλο.

Το σφάλμα του σφάλματος (the fallacy fallacy)

Το πιο σημαντικό που πρέπει να έχουμε στο νου μετά που τούτα τα λογικά σφάλματα είναι ότι όταν κάποιος χρησιμοποιεί λογικό σφάλμα, εν σημαίνει ότι τζίνο που προσπαθεί να υποστηρίξει είναι λάθος. Τα λογικά σφάλματα εν οι τρόποι με τους οποίους λανθασμένα προσπαθούμε να πείσουμε τον άλλον για την ορθότητα του επιχειρήματός μας. Ένα επιχείρημα μπορεί να στέκει, αλλά να μεν το υποστηρίζουμε πάνω στες σωστές βάσεις. Για παράδειγμα

Α:-Η Θεωρία της Σχετικότητας του Αινσταιν εν σωστή επειδή ούλλοι έτσι πιστεύκουν.

Μπορούμε να πούμε στον Α ότι εχρησιμοποίησε το λογικό σφάλμα ad populum, αλλά εν μπορούμε να του πούμε ότι επειδή έκαμε λογικό σφάλμα, τζίνον που λαλεί εν λάθος. Εν θκυο ξεχωριστά πράματα. Η κρίση της Θεωρίας της Σχετικότητας ως σωστή ή λάθος πρέπει να κριθεί με βάση τα δεδομένα που η ίδια μας δια, μέσα στα πλαίσια των Μαθηματικών, της Φυσικής τζιαι άλλων επιστημών.

Advertisements

2 thoughts on “Ο κόσμος των λογικών σφαλμάτων

  1. πολλα ενδιαφερον οι περιγραφες.

    καηκα στο θκιαβασμα, στο burden of proof εσκεφτουμουν τες αποδειξεις που καμνουμε στα μαθηματικα

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s