Good people

Πριν μια βδομάδα έκαμε ποστ ο Ινβίκτους ότι έσκασε το λάστιχο του η ώρα 8 το πρωί σαν επίεννε δουλειά. Υποθέτω επροσπεράσαν τον εκατοντάδες αυτοκίνητα που τη στιγμή που σταμάτησε. Μια που τζίνους η άσπρο και παχύ

invictusphoto

Ούλλοι ξέρουμεν τον Ινβίκτους τζιαι είμαι σίουρος ότι αν εβάσταν μιαν ταπέλλα «Είμαι ο Ινβίκτους τζιαι θέλω βοήθεια», όποιος μπλογκερ επερνούσε, θα εσταματούσε να τον βοηθήσει τζιαι να τον γνωρίσει.

Όμως, άραγε, πόσους Ινβίκτους περνούμε που δίπλα τους κάθε μέρα τζιαι εν τους διούμε σημασία; Αναρωτηθήκαμε ποττέ ότι ένας άνθρωπος που εν σταματημένος στο δρόμο, έννεν ένας απλός άβουλο πλάσμα αλλά κρύφκει τζιαι τζίνος τες δικές του γνώσεις, χαρακτήρα, εμπειρίες; Όπως την όρεξη τζιαι το χιούμορ του ινβίκτου, καλή ώρα.

Με πόσους αθρώπους βρισκόμαστε στο ασανσερ τζιαι ξαφνικά το πάτωμα αποκτά ιδιαίτερη σημασία; Ποττέ εν εδιερωτηθήκαμε ποιος εν τζίνος ο άθρωπος, τι εσπούδασε, τι μπορεί να κερδίσουμεν που τζίνον, πού μπορούμε να τον βοηθήσουμε. Φυσικά εν τζι’εννα ανοίξουμε ολόκληρη συζήτηση στα μαξ 15-20 δευτερόλεπτα που είμαστε στο ασανσερ αλλα πιστεύκω οποιαδήποτε κουβέντα εν καλύτερη που το να θωρούμε το πάτωμα.

Πόσους αθρώπους δίπλα που αυτοκίνητα τουμπαρισμένα επροσπεράσαμε τζιαι δεν εσταματήσαμε να ρωτήσουμε αν θέλουν κάποια βοήθεια; Πόσους άπορους αγνοούμε στα φώτα τροχαίας, απλά επειδή είμαστε καχύποπτοι για το αν εν «αληθινοί» άποροι ή όι;

Δημιουργούμε μιαν ασπίδα προστασίας γυρώ μας, φοούμαστε τον κόσμο, το καινόυριο, την ανθρώπινη επαφή. Ίσως εν τζιαι επειδή εν κλειστή η κοινωνία μας, φοούμαστε μεν κριθεί τζίνο που εννα πούμε/κάμουμε. Μια καλή κουβέντα(π.χ. ωραία η φανέλα σου) σε μια κοπέλα στο ασανσερ για παράδειγμα μπορεί να παρθει σαν φλερτ τζιαι όι σαν ένα απλό σχόλιο. Ή όπως γράφει ο Χρίστος Χρίστου στο βιβλίον του για το τρίαθλο, εσταμάτησε να δια συμβουλές τρεξίματος σε κοπέλες, επειδή εθεωρούσαν το σαν φλερτ.

Άρα τζίνο που έχουμε να κάμουμε είναι να φύουμε την ασπίδα προστασίας που μας περιβάλλει, να κινηθούμε ενάντια στον εγωκεντρικό κόσμο τζιαι να ξέρουμεν ότι που τον κάθε άθρωπο έσιει κάτι να μάθουμε. Τζιαι να ελευθερώσουμε τζιαι λλίο τους εαυτούς μας που τούντην ρουτίνα τζιαι τη βιασύνη που μπλοκάρει το νου μας τζιαι κεντράρει τον σε άψυχα πράματα, παρά σε τζίνα που έχουν αξία.

Να γίνει τζιαι το αντίθετο δηλαδή της περίπτωσης του ινβικτου και της άσπρο και παχύ. Αντί να γνωρίζουμε τον άλλο τζιαι μετά να τον προσεγγίζουμε, να τον προσεγγίζουμε με σκοπό να τον γνωρίσουμε.

Advertisements

2 thoughts on “Good people

  1. Eνδιαφέρον το θέμα τουτο τζαι εν κάτι που ομολογώ με προβληματιζε πολλά στο παρελθόν. Ετυχε να βοηθήσω αγνωστούς τζαι έτυχε να με βοηθήσουν αλλα τις παραπάνω φορες απλα αντιμετωπίζεσαι απο μια καχυποψία. Πχ. Ενας στην παλιά μου δουλειά ειπεν μου οτι επαιρνα τους γλυκά γιατι ηθελα κατι για ανταλλαγμα τζαι ακομα να καταλάβει τι…οταν το ειπα οτι τα παίρνω γιατι απλα αρεσκει μου να πειραματίζουμε στην μαγειρική τζαι επειδη εζουσα μονη μου εν ειχα καποιον αλλο να τα μοιραστώ, ειπεν μου οτι δεν το πιστευκει! Ομως δεν ειναι ουλλος ο κοσμος ετσι ευτυχως.

    Η αδερφή μου η Ξιπ η οποία εν πορωμένη με το θεατρικό «Λεωφορείο ο Πόθος» λαλεί μας μια φράση που ειπεν η Blanche Dubois «I always rely on the kindness of strangers».

  2. Τζιαι ακόμα μιλάς για την Κύπρο Μισιαρε μου.
    Που να δεις δαμέ ίνταλοις εν τα πράματα.
    Επρόσεξα το με εμένα, πόσο άλλαξα τωρά που είμαι στην μεγαλούπολη. Ειδικά άμα θωρώ κόσμο στο δρόμο…
    Η πρώτη αντίδραση εν να σιαιρετίσω, να βοηθήσω, να ρωτήσω αν μπορώ να κάμω τίποτε, να προσφέρω τα φρούτα που έχω πάνω μου.
    Σε κλάσματα δευτερολέπτου έρκεται η καχυποψία, ο φόβος. Που να μπλέκω τωρά; αν κρατά μασιαίρι; ξέρω ίντα πελλάρα κουβαλά;
    Τζιαι ούλλη την υπόλοιπη μέρα η αντροπή τζιαι η ενοχή.

    Εγώ πιστεύκω ότι είμαστεν εγγενώς καλοί άνθρωποι, που γινούμαστεν επιθετικοί μόνο σαν άμυνα. Το να πολεμάς θέλει πολλή ενέργεια, σωματική τζιαι ψυχική. Η συνεργασία τζιαι η εμπιστοσύνη βοηθούν την ομάδα σαν σύνολο, τζιαι κάθε άτομό της ξεχωριστά. Η καχυποψία θεωρώ εν λογική, ούλλα τα αγελαία ζώα εν καχύποπτα την πρώτη φορά που δουν κάτι που εν το περιμένουν. Αλλά μόλις δώκεις την ευκαιρία στον άλλο, η καχυποψία διαλύεται. Είτε με τον ένα είτε με τον άλλο τρόπο. Πρέπει να πάρεις το ρίσκο, αλλιώς εν θα ανήκεις ποττέ σε ομάδα..
    Το θέμα εν πόσο συχνά διούμεν την ευκαιρία στον άλλο να μας δείξει αν εν εχθρός ή φίλος. Πόσο συχνά (εάν καθόλου) κατεβάζουμεν τις άμυνες τζιαι είμαστε διατεθημένοι να γνωρίσουμε νέο κόσμο, να βοηθήσουμε τζιαι να βοηθηθούμε.

    Όπως είπα, πιστεύκω ειμαστεν φύσει καλοί. Για να μεν εκφυλιστεί όμως τούτη η καλοσύνη, πρέπει να υπάρχει το κατάλληλο κοινωνικό (άρα συλλογικό) περιβάλλον που να την υποστηρίζει, το οποίο συλλογικό περιβάλλον (λέγε με κοινωνία) εν στην ουσία το άθροισμα ατομικών πράξεων που μόνες τους εν δύσκολο να αναδυθούν. Φαύλος κύκλος που πρέπει να τον σπάσουμε:)

    Επολλολόησα. Το θέμαν όμως απασχολεί με τα μάλα, τζιαι ευχαριστώ που μου έδωκες την ευκαιρία να φλυαρήσω στο μπλογκ σου:)

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s