Ο μαραθώνιος

Το να συμμετέχεις σε μαραθώνιο είναι κάτι το μαγικό, μια μοναδική εμπειρία. Η σύναξη χιλιάδων ατόμων, μετά που μήνες προπόνησης ο καθένας τους, οι οποίοι έχουν ένα κοινό στόχο, να τερματίσουν, που ούλλες τες γωνιές της γης, άσπροι, μαύροι, τζίτρινοι, τζιαι πορεύονται μαζί προς στο τέλος. Κάπου δαμέ καταλάβει κάποιος ότι ο ρατσισμός τζιαι τα κατάλοιπά του έννεν απόψεις αλλά σοβαρής μορφής αρρώστιες στον εγκέφαλο. Ο καθένας βουρά μόνος του, αλλά μαζί με τον άλλο. Εν σε κόφτει αν θα σε ρέξει ο άλλος, εν σε κόφτει αν σε πατήσει καταλάθος, ούτε αν σου σύρει τη μπουκάλα του με το νερό. Κόφτει σε να θωρείς άτομα που ούλλες τες ηλικίες, που 18 ως 80, να αγωνίζονται. Κόφτει σε να θωρείς κόσμον άγνωστο, που εν θα ξαναδείς, στους δρόμους να σε χειροκροτά τζιαι να σου λαλεί «Πας καλά. Μπράβο. Συνέχισε». Κόφτει σε να πιάννεις το αίσθημα χαράς τζιαι αλληλεγγύης όταν μια που τρέχει δίπλα σου ζητά σου το νερό που βαστάς, τζιαι διας της στο όσο τζιαι να διψάς. «Σε 2μισι χιλιόμετρα έσιει άλλο σταθμό για νερό» λαλείς. Ξεδιψάς μόνο που της επρόσφερες τζίντο νερό. Κόφτουν σε τα μωρά στις άκρες του δρόμου που σου απλώνουν το σιέριν τους να τους κάμεις ττόκκα. Δια σου απέραντη δύναμη τούντο πράμα, μόνο να ξέρεις ότι έδωκες χαρά σε τζίντο μωρό. Συγκινεί σε να θωρείς ένα δρομέα που γράφει πάνω στη φανέλα του «Σε περιμένω στο τέρμα, Μιχάλης», πιθανόν γραμμένο που τον γιον του. Συγκινεί σε να θωρείς ένα ζευγάρι Ιαπωνέζων ναν διμμένοι με χειροπέδες τζιαι να βουρούν μαζί. Συγκινεί σε να θωρείς έναν άντρα να σπρώχνει μια γυναίκα σε καροτσάκι, συνεχώς, για τόσα χιλιόμετρα. Συγκινεί σε να θωρείς συναθλητές να σταματούν για να βοηθήσουν άλλους που τους έπιασε κράμπα.

Ο μαραθώνιος εν φκέννει αν είσαι συγκεντρωμένος. Πρέπει να πετά ο νους σου. Πρέπει να είσαι αλλού. Γι’αυτό τζιαι όταν ακούεις τραγούδια στο mp3-player σου που σου θυμίζουν τη μάνα σου, τον τζύρη σου, τ’αδέρφια σου, τους φίλους σου, τες φίλες σου, την κοπελλούα που αγαπάς, κάποια στιγμή με την παρέα, κάποια στιγμή στη ζωή σου, ταξιδεύεις τζιαι το έργο του μαραθωνίου γίνεται εύκολο. Εν μια στιγμή που ό,τι σκέφτεσαι γίνεται. Σκέφτεσαι ότι εκουράστηκες; Κουράζεσαι. Ότι πονείς τα πόθκια σου; Πονούν. Λαλείς «εν τα καταφέρνω»; Πιάννει σε το άγχος. Γι’αυτό τζιαι εν σκέφτεσαι. Εν επικίνδυνο να σκέφτεσαι. Τζιαι εν λαλείς «εν θα το φκάλω». Εννα φκει, είτε βουρητός, περπατητός, κουτσαίνοντας, ή τζιυλητός. Άμα θέλεις θα φκει.

Δια σου δύναμη το κάθε άτομο που θωρείς, ο κάθε δρομέας που βουρά μαζί σου, οι πρόσκοποι που παίζουν τύμπανα, ο Ζορμπάς που τυγχαίνει να παίζει που κάπου που περνάς, διάφορα πανό στυλ «Σήμερα δεν είσαι δρομέας, είσαι μαραθωνοδρόμος». Τα πάντα.

Υποφέρεις για πολλά χιλιόμετρα. Ξέρεις όμως ότι το τέλος θα σε δικαιώσει, θα λυτρωθείς τζιαι θα μπεις μεστο στάδιο τζιαι θα νιώθεις απέραντη χαρά τζιαι ανακούφιση.

Στην προπόνηση του τρεξίματος, πολλές φορές ο δρομέας μπορεί να μεν έσιει όρεξη να πάει να τρέξει, μπορεί να έσιει άλλες υποχρεώσεις. Αλλά θα πάει. Θα πάει, τζιαι όταν τελιώσει θα νιώσει νικητής. Μπορεί κατά τη διάρκεια της προπόνησης, να μεν είναι ψυχολογικά καλά ή να έσιει άλλες έγνοιες, τζιαι να υποβάλλει τον εαυτό του σε ένα πόνο, κάτι το οποίο θα τον κάμει να νιώσει ότι βαρκέται. Δαμέ βρίσκεται το νόημα όμως, του ότι τρέχεις όσο τζιαι να μεν νιώθεις καλά, ή όσα άλλα πράματα τζιαι να υπάρχουν στο μυαλό σου. Επίσης το τρέξιμο εν κάτι άλλο στο οποίο υπάρχει «θετικός μαζοχισμός’, αν μπορεί να χαρακτηριστεί έτσι. Ο δρομέας υποβάλλει τον εαυτόν του, ηθελημένα, σε έναν πόνο, σωματικό και ψυχολογικό, που τον οποίον όμως εν χάννει(όπως γίνεται συνήθως με πράματα που επιφέρουν πόνο) αλλά κερδίζει. Μόνο κερδίζει. Εν έσιει να χάσει τίποτε. (ίσως μόνο θερμίδες). Τζιαι όταν με το καλό έρτει το τέλος, τότε ούλλα αποκτούν νόημα, τότε συμπληρώνεις το παζλ τζιαι τότε νιώθεις πως πραγματικά, όσα χιλιόμετρα έκοψες τζιαι όσην ώραν εθυσίασες, αξίζουν τζιαι με το παραπάνω. 42 195. Τούτο μένει στο νου σου μετά το μαραθώνιο.

Εν μια αξέχαστη εμπειρία στην οποία ξεπερνάς τον εαυτό σου τζιαι θέτεις τον πήχη όλο τζιαι πιο ψηλά. Μόνο ένα πράμα σκέφτεσαι τζιαι δεν τα παρατάς: «Pain is temporary. It may last for a second, a minute, an hour, a day or a year. But if you quit, it lasts forever».

Advertisements

7 thoughts on “Ο μαραθώνιος

  1. Ομορφκιές!

    Προσωπικά, βελτιώνομαι σιγά σιγά στο βούρος τζιαι τες αντοχές, αλλά αρκώ ακόμα για μαραθώνιο. Μπράβο σε όσους το κάμνουν όμως.

    misharos: Σιγά σιγά ρε φίλε :) Ευτυχώς ο μαραθώνιος εν φαίνεται να έσιει όριο ηλικίας. Βλέπεις κάθε ηλικίας αθρώπους να τερματίζουν.

  2. Αρέσκεις μου κάθε φορά που σε θκιεβάζω γιατί έσιεις έναν τρόπο να θωρείς τις ομορφκιές.

    misharos: :) Εν στα μικρά-μικρά οι ομορφιές, πράματα που περνούν απαρατήρητα μέσα στη καθημερινότητά μας.

  3. Φίλε μπράβο που αξιώθηκες και νίκησες τα 42.195 μέτρα . Είναι μεγάλη υπέρβαση και νίκη για τον κάθε ένα που το επιτυγχάνει . Μου άρεσαν που έδωσες και ένα χρώμα αντιρατσιστικό και αντιφασιστικό στην αρχή του καμένου γιατί όντος έτσι είναι. «Έκοψες» τα ποθκια μου όμως ρε φίλε όταν χαρακτήρισες το τρέξιμο βαρετον πραμαν και ότι δεν είναι κάτι που το απολαμβάνει κάποιος . Για να νιώθεις έτσι σημάνει πώς κάτι κάμνεις λάθος στην προπόνηση. Αν νιώθεις έτσι ναι τότε μπορείς να το χαρακτηρίσεις και μαζοχισμών . Δεν είναι μόνο τον τερματισμό που πρέπει να χαρείς αλλά και την διαδρομή προς τον στόχο, τους μήνες που προηγήθηκαν και τα αμέτρητα χιλιόμετρα που έτρεξες μέχρι να φτάσει η μέρα του στόχου , του μαραθωνίου.΄

    misharos: Να’σαι καλά! :) Κάθε επιτυχία τζιαι στη δική σου προσπάθεια!
    Όταν είπα έννεν κάτι που απολαμβάνει κάποιος, εννοούσα πως διαφέρει που τα άλλα αθλήματα. Διαφέρει που το «πάμε φούτσαλ/μπάσκετ/τένις» για τον πασιαμά. Εν διαφορετική η απόλαυσή του τρεξίματος. Στα προαναφερθέντα αθλήματα εν θεωρώ ότι υπάρχει μαζοχισμός. Εν θετικά που εμίλησα για το τρέξιμο. Αποδέχεσαι να περάσεις ένα πόνο, ο οποίος όμως εν καλοδεχούμενος-τζιαι εν πάνω σε τούτο που έδωσα το χαρακτηρισμό. Το να βαρκέσαι να προπονηθείς, αλλά να πιέζεις τον εαυτό σου να πάει να τρέξει-δαμέ βρίσκεται η μαγεία τζιαι η αποδοχή να περάσεις τον πόνο. Μπορείς να το χαρακτηρίσεις «θετικό μαζοχισμό». Μόνο στο τρέξιμο καταφέρνεις να ξεπεράσεις τον εαυτό σου, τζιαι τούτο συμβαίνει μέσα που πόνο, αλλίως εν θα τον εξεπερνούσες.
    Αν εθεωρούσα το τρέξιμο βαρετό και μαζοχιστικό άθλημα, εν υπήρχε περίπτωση να τρέξω 42 χιλιόμετρα :p Εν το είπα με αρνητική έννοια. Θα αλλάξω τις λέξεις, έδωκα λάθος μήνυμα :)

  4. έκαμες την κοπελλούα που εν ξέρει να περπατά να θέλει να βουρήσει σε μαραθώνιο. εν γεμάτο συναισθήματα τούτο που έγραψες. εν τόσον ωραίο. νευριάζεις με που είσαι καλός σε ούλλα! :Ρ έσχεις τόσο δίκαιο.

    misharos: Χεχε. Σου προτείνω να αρκέψεις να τρέχεις :)) Εν ωραίο πράμα, φέρνει σου ωραία αισθήματα.
    Εν είμαι καλός σε ούλλα :p Απλά μέτριος σε πολλά :p Εν καλά να ασχολείσαι λλίο με το ένα τζιαι λλίο με το άλλο αλλά ώρες ώρες εύχεσαι να ήσουν πολλά καλός σε κάτι.
    :))
    ps: εχάθηκες που το facebook btw πού εισαι;;

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s