Ψηφοφόροι ή ψοφοφόροι;

Εδώ τζιαι λλίο καιρό, αρχίσαν οι συζητήσεις στο δρόμο των Προεδρικών εκλογών του 2013. Λόγια, κατηγορίες μπηχτές, ανταπαντήσεις. Και από τους πολιτικούς και από τους πολίτες. Ούλλα τούτα έχουν ένα κοινό. Πάντα κατηγορείται κάποιος  ή κάποιοι πολιτικοί. Δύσκολα θα βρούμε ή ίσως να μην υπάρχει κυβέρνηση σε όλο τον πλανήτη που να απολαμβάνει καθολική υποστήριξη και αποδοχή από τους πολίτες της.

Γενικά μιλώντας, η λέξη πολιτικός έννεν αρεστή ούτε σεβαστή. Οι πολιτικοί θεωρούνται αθρώποι κλέφτες, ψεύτες, παραπόττες τζιαι ανίκανοι Θεωρούνται η αιτία για τα προβλήματα του τόπου.

Η αιτία των προβλημάτων όμως φαίνεται να είναι αλλού όμως, στους ψηφοφόρους.

Οι πολιτικοί εν εμπήκαν με τη βία τζιαμέ που ένει, αλλά εν τζιαμέ με βάση τις προτιμήσεις των ψηφοφόρων.

Ας πάρουμε το παράδειγμα μιας ποδοσφαιρικής ομάδας. Ας πούμε ότι οι παίκτες ψηφίζονται από το λαό, τζιαι οι 11 που επιλεκτήκαν εν έχουν ιδέα που μάππα. Ποιος θα φταίει όταν δε θα παίζουν καλά; Οι ίδιοι, που εκ φύσεως δεν τους περνά το ποδόσφαιρό ή οι ψηφοφόροι; Σε περίπτωση που τούτοι οι ποδοσφαιριστές επεριπαίξαν τον κόσμο πριν, ότι ξέρουν μάππα, καθήκον του κόσμου είναι να μην τους ξαναψηφίσει την επόμενη φορά.

Κάτι τέτοιοι δεν βλέπουμεν όμως στον πολιτικό κόσμο. Βλέπουμε συνέχεια τα ίδια άτομα, ή συγγενείς αυτών, ή παλιά μυαλά να εκλέγονται, την ίδια στιγμή που η πλειοψηφία του κόσμου μουρμουρά πως η Βουλή είναι μια μεγάλη οικογένεια. Πώς γίνεται; Φαίνεται πως ο κόσμος κρύβεται πίσω που το δάκτυλόν του.

Στις πρόσφατες Βουλευτικές εκλογές, είδαμεν ξανά την επανεκλογή πολλών υποψηφίων. Όχι μόνο τούτο, αλλά οι νεοεισερχόμενοι εχλευάζονταν τζιαι εκοροιδεύονταν. Δρακούνα τζιαι πεκάτσα είχαν κοροιδέψει την Θέκλα Πετρίδου, επειδή είχε αποφοιτήσει με άριστα, και επειδή το ψευδώνυμο ενός υποψηφίου ήταν Πόντζιος, αντίστοιχα. Επειδή, ξέρετε, δε θέλουμε άριστους να μας κυβερνούν και μπορούμεν να έχουμε ολοκληρωμένη εικόνα για έναν άνθρωπο, μόνο που το ψευδώνυμον του. Η μάνα είχε δηλώσει «Καλύτερα τα σκατά που ξέρουμε, παρά αυτά που δεν ξέρουμε». Είναι κακό όμως να είμαστε απόλυτοι τζιαι να πιστεύουμε πως, μέσα σε κάποιες εκατοντάδες υποψηφίων, όλοι, μα όλοι, είναι σκατά.

Άλλοι, ετηρήσαν αποχή, πιστεύοντας μάταια πως με τούντον τρόπο, δείχνουν την αντίθεσήν τους, τζιαι μη έχοντας μελετήσει όλους τους υποψηφίους, εφκάλαν συμπέρασμα πως κανένας δεν αξίζει την ψήφον τους. Αν πάλι ετηρήσαν αποχή, λόγω της αντίθεσής τους στο σύστημα, τότε καλά θα εκάμναν να ελειτουργούσαν ενεργώς να αλλάξουν το σύστημα, αλλιώς παραμένουν απλά ένα ποσοστό που φαίνεται κάθε 5 χρόνια.

Οι ψηφοφόροι διατυμπανίζουν συνεχώς.πως έχουν τεράστια δύναμη να ρίξουν, αλλάξουν, μεταμορφώσουν καθεστώτα. Αυτή η τεράστια δύναμη όμως μπορεί να μεταφραστεί και σε καταστροφή.

Το πρόβλημα δε βρίσκεται μόνο στους πολιτικούς. Το πρόβλημα βρίσκεται στους αθρώπους που τους εβάλαν τζιαμέ. Οι αθρωποι που ψηφίζουν «ό,τι πει το κόμμαν», οι αθρώποι που ψηφίζουν ό,τι ψηφίζει η υπόλοιπη οικογένεια, χωρίς να κάτσουν να μελετήσουν τι λέει το κάθε κόμμα τζιαι ο κάθε υποψήφιος, οι αθρώποι που μουρμουρούν που τον καναπέν τους ότι η χώρα οδηγείται στον γκρεμό ενώ οι ίδιοι δεν κάνουν απολύτως τίποτε για να αλλάξουν όλα όσα για τα οποία μουρμουρούν συνεχώς.

Η κάθε χώρα έσιει τους πολιτικούς που της αξίζουν. Τζιαι αν τούτοι εν βλάκες τζιαι ηλίθιοι, άλλο τόσο βλάκες τζιαι ηλίθιοι είναι οι ψηφοφόροι. Όταν οι ψηφορόροι αποκτήσουν εκλογική συνείδηση, τζιαι επιλέγουν τους καλύτερους, μόνο τότε θα δούμε ένα σωστά δομημένο τζιαι λειτουργικό πολιτικό σύστημα.

Πρέπει να δούμε κάποια δεδομένα. Οι εκλογές ειναι η μοναδική περίοδος στη σύγχρονη μορφή της δημοκρατίας, που η απόλυτη εξουσία ανήκει στο λαό. Επίσης, ο κάθε πολίτης της δημοκρατίας εχει δικαίωμα ψήφου και υποβολής υποψηφιότητας. Ας βάλει τότε όποιος νομίζει πως μπορεί να τα πάει καλύτερα, να πάρει τη χώρα μπροστά, ή ας ψηφίσει με τα σωστά κριτήρια. Είναι απόλυτα ελεύθεροι οι πολίτες να επιλέξουν τους καλύτερούς τους. Αν δεν το καταφέρουν, δικό τους λάθος.

Δεν πρόκειται να έρτει άσπρη μέρα τζιαι να δούμε αλλαγή στα πολιτικά ράφια, να γίνει μια ανακύκλωση δηλαδή των παλιών πολιτικών με νέους, αξιόλογους, αν πρώτα δεν αλλάξουν τα μυαλά των ψηφοφόρων.

Ας αρχίσουμε να μελετούμε το κάθε κόμμα και υποψήφιο. Είναι οι άνθρωποι που θα ηγούνται του λαού, είναι οι άνθρωποι που θα εκπροσωπούν την πολιτεία τζιαι τη χώρα. Έννεν παίξε γέλασε. Απαλλαγμένοι από παραδόσεις και φαντασιώσεις. Είναι ντροπή για τον ίδιο το λαό να εκλέγει πολιτικούς τους οποίους στη συνέχεια δε θα υποστηρίζει.

Όσο οι ψηφοφόροι ψηφίζουν με τα λάθος κριτήρια, δεν πρέπει να περιμένουν να δουν κάτι άλλο από ένα σάπιο πολιτικό σύστημα. Όσο οι ψηφοφόροι εφαρμόζουν την τεχνική του διαίρει και βασίλευε στους εαυτούς τους και διαχωρίζονται μεταξύ τους, ως προς διάφορα θέματα ,όπως η προσέγγιση ιστορικών γεγονότων, η καταγωγή της ράτσας τους ή ακόμα και τι χρώμα μπλουζάκι φορεί κάποιος σε ένα ποδοσφαιρικό αγώνα, τότε δεν πρέπει να ξαφνιάζονται που οι πολιτικοί συνεχίζουν να παίζουν το βιολί τους με την ησυχία τους. Βρίσκει ο λαός μόνος του πράματα να ποσκολιέται τζιαι αφήνει πίσω ένα από τα πιο σημαντικά, τη διοίκηση της χώρας.

Όταν οι ψηφοφόροι αποκτήσουν αξία, θα είναι πανέτοιμοι να μεταδώσουν τούτην την αξία στο πολιτικό σώμα της χώρας. Μέχρι τότε, κάποιοι θα είναι ψηφοφόροι και άλλοι…ψοφοφόροι.

Advertisements

Ο άνθρωπος με το σημάδι στο μάγουλο

<<Έκλεισε το συρτάρι, το έβαλε στον κίτρινο φάκελο, αφού είχε πάρει το κίτρινο χαρτί, και το «λέρωσε» με τα γράμματά του.  Ήταν η τελευταία του νύχτα, το είχε αποφασίσει.

Έτσι είχε γεννηθεί. Με ένα σημάδι στο μάγουλο. Δεν ήταν ελιά, ούτε αιώνιο σπυράκι. Απλά, έτσι είχε γεννηθεί. Η τύχη, ή η ατυχία, όμως, να γεννηθεί έτσι, ήρθε σε μεγάλο κόστος για αυτόν. Θυμάται από τον καιρό που ήταν στο δημοτικό, γινόταν εύκολος στόχος για τους συμμαθητές του, που τον κορόιδευαν με κάθε ευκαιρία.

-«Ο Θεός δημιούργησε τους ανθρώπους με απόλυτη συμμετρία. Ό,τι υπάρχει, στο αριστερό μέρος του ανθρώπου, υπάρξει και στο δεξί», είχε πει κάποτε η δασκάλα των θρησκευτικών.

-«Σε σένα πρέπει να χάλασε το μηχάνημα», γύρισε και του είπε ένας συμμαθητής του. Όλη η τάξη ξεκαρδίστηκε στα γέλια.

Αυτός, ανέκφραστος όπως πάντα, δεν αντέδρασε, αν και μέσα του έβραζε. Δεν μπορούσε να αντιληφθεί τι το κακό είχε πάνω του. Πότε-πότε του δημιουργούνταν αισθήματα ενοχής για το σημάδι, αν και βαθιά μέσα του ήξερε πως κι αυτός άνθρωπος ήταν, όπως όλους τους υπόλοιπους, με τη διαφορά πως αυτός είχε ένα σημάδι στο μάγουλο.

Πόση χαρά είχε κάνει στην εφηβεία όταν άρχισε να ξυρίζεται και έβαζε τσιρότο στην περιοχή του σημαδιού για να το καλύπτει. Χρησιμοποιούσε την ατάκα «Κόπηκα στο ξύρισμα». Δεν κράτησε και πολύ η χαρά του όμως. Οι συμμαθητές του του επιτίθονταν και του τραβούσαν το τσιρότο, όποτε το έβαζε.

Δεν είχε κάνει ποτέ του φίλους. Κανένας δεν τον έπαιζε, όλοι φοβόντουσαν μπας και στιγματιστούν αν έκαναν παρέα με το «λερωμένο», έτσι τον φώναζαν. Είχε περάσει ολόκληρη του την παιδική και εφηβική ηλικία απομονωμένος, νιώθοντας εγκληματίας σε κάτι που δεν είχε λόγο αν θα συνέβαινε ή όχι. Στρατό δεν πήγε. Σύμφωνα με τη νομοθεσία, οι ανθρώποι με σημάδι στο μάγουλο δεν κατατάσσονταν. Κανένας δεν ήξερε να του πει γιατί. Όπως κανένας δεν ήξερε να του πει γιατί γεννήθηκε έτσι. «Έτσι είναι», ήταν η απάντηση που έπαιρνε. «Πολλά ρωτάς». Όλοι όμως ήξεραν να τον αποκαλέσουν «προδότη», «λιποτάκτη» και «εχθρό της πατρίδας, όταν αυτός σπούδαζε στο τοπικό κολλέγιο ενώ αυτοί έβγαζαν σκοπιά.

Τον τελευταίο καιρό προσπαθούσε να βρει δουλειά, αλλά μάταια. Όταν τον καλούσαν για συνέντευξη και έμπαινε στο γραφείο, τον έβλεπα με ένα παράξενο και δολοφονικό βλέμμα. Χλευαζόταν, αμφισβητούνταν οι ικανότητες και οι γνώσεις του, αν και είχε τελειώσει το σχολείο με άριστα, όπου πήγαινε.

Είχε πέσει σε βαθιά κατάθλιψη. Όλα του φαίνονταν μάταια. Μπορεί, κατά καιρούς να ένιωθε αρνητικά για συγκεκριμένες καταστάσεις ή ανθρώπους, τώρα όμως νιώθει έτσι για την ίδια τη ζωή. Για τη ζωή που ποτέ δεν τον υποστήριξε, ποτέ δεν τον βοήθησε, ποτέ δεν του έφερε μια καλή κουβέντα, που το μόνο που του είχε προσφέρει είναι ένα σημάδι στο μάγουλο.

Δεν τον ένοιαζε που υπήρχαν και χειρότερα. Το ήξερε. Η  γενιά της μάνας του είχε κατασφαγεί, λόγω αυτού του σημαδιού. Θεωρούνταν ανθρώποι κατώτερης φύσης, με δηλητηριασμένο αίμα, που απειλούσαν το ανθρώπινο γένος. Εκατομμύρια είχαν θυσιαστεί στο όνομα της κάθαρσης της ανθρώπινης φυλής και την απαλλαγή της από οποιοδήποτε σκουπίδι. Παρ’ολ’αυτά, συνεχιζόταν μέχρι σήμερα η σφαγή των ανθρώπων που είχαν το σημάδι. Όχι πάντα σωματική, αλλά ψυχική. «Αργό θάνατο», τον χαρακτήριζε. «Δε γεννιόμουν και γω στη γενιά της μάνας μου, να με σφάζαν μια και καλή και να ησύχαζα»

Στην κηδεία του διαβάστηκαν, όπως είχε ζητήσει, όσα είχαν γραφτεί στο κίτρινο χαρτί:

«Έζησα μια ζωή μίσους, ανασφάλειας, περιθωριοποίησης και ντροπιασμού. Αντιμετωπιζόμουν σαν απόβλητο της κοινωνίας. Κι αυτό μόνο επειδή η φύση με γέννησε έτσι. Η ίδια η φύση που με γέννησε, η ίδια η φύση μ’απαρνιέται. Και την απαρνιέμαι και γω με τη σειρά μου.

Αντίο»>>

«Τώρα παιδιά μου, γυρίστε σελίδα. Φτάσαμε αισίως στο τέλος της ενότητας «Οι διάφορες μορφές των φυλετικών διακρίσεων στο νεότερο κόσμο»».

Το ημερολόγιο ενός μυρμηγκιού, ενός σκύλου και ενός ανθρώπου

Αγαπητό ημερολόγιο,

Η μέρα σήμερα ήταν αρκετά δύσκολη. Τα τρόφιμα που μαζεύαμε επί μέρες στις αποθήκες έχουν θαφτεί στο έδαφος, όταν κάτι τεράστια πράσινα κινούμενα τετράγωνα κουτιά, πέρασαν από πάνω μας, προκαλώντας αναταράξεις στη φωλιά. Τα στηρίγματα της αποθήκης δεν άντεξαν, το χώμα κατέρρευσε και τα τρόφιμα εξαφανίστηκαν. Δε φτάνει αυτό, το πράσινο κουτί που πέρασε από δω καταπλάκωσε το 281ο Τάγμα και την 157η Ομάδα της φυλής μας, κάτι που εξόργισε τη Βασίλισσα, η οποία έβγαλε διάγγελμα κατηγορώντας μέλη της φυλής, για ανεπαρκή μέτρα ασφαλείας στο έδαφος. Την είχα δει, ήταν ήδη νευριασμένη που είχαμε χάσει τα τρόφιμα. Δε θα έχουμε κίνδυνο λιμού, όπως άλλες φορές, αλλά αυτό σημαίνει περισσότερη εργασία για το Τάγμα μου, και λιγότερος ύπνος, μέχρι να επανασυλλέξουμε ότι χάσαμε για να καλύψουμε τις ανάγκες της φυλής.

Τα κακά ήταν πίσω ακόμα. Το δελτίο ειδήσεων της παροικίας έχει ανακοινώσει πως σήμερα οι θανάτοι μυρμηγκιών ανήλθαν στους 73.246.380 με το 75% να οφείλεται σε ανεξήγητης προέλευσης αέρια που κατά καιρούς εκτοξεύονται κατά των φυλών μας ανά τον κόσμο, και αποτελεί την κύρια απειλή για το είδος μας. Απ’ ότι έχω ακούσει, το αέριο αυτό σε εξολοθρεύει αμέσως αφου δε μπορείς να κινηθείς, ούτε και να αναπνεύσεις. Θυμάμαι πριν καιρό, είχαμε χάσει τα παιδιά της Βασίλισσας και σχεδόν τα μισά μέλη της φυλής όταν δεκτήκαμε απρόσμενη επίθεση. Λίγο έλειψε να χάσουμε και την ίδια τη Βασίλισσα. Ήταν αρκετά δύσκολοι καιροί. Ευτυχώς δε μας ξανάτυχε, σε αντίθεση με άλλες φυλές που έχουν να αντιμετωπίσουν τέτοιες καταστάσεις κάθε 10-15 μέρες.

Ο Γέρος της φυλής θυμάται πολλά περιστατικά, με κορυφαίο αυτό που διηγείται συνέχεια, όταν ολόκληρη η φυλή του είχε εξαφανιστεί, μια μέρα που αυτός και η Ομάδα του είχαν πάει για συλλογή τροφίμων.  Λέει συνέχεια πως για κάποια θεόρατα κινούμενα πλάσματα ευθύνονται γι’αυτό αλλά τίποτε δεν έχει εξακριβωθεί ακόμα. Ο Μάγος ήταν ο μόνος που τόλμησε να ερευνήσει την πηγή των αερίων αλλά δεν επέστρεψε ποτέ. Ίσως να τον έφαγε κάποιο αέριο, κάποιο κινούμενο πράσινο κουτί…ποιός ξέρει.

Ελάχιστοι καταφέρνουν να επιβιώσουν από το αέριο, και περιγράφουν τις φρικτές και δραματικές στιγμές που ζουν στο χώμα, χωρίς κανένα να τους βοηθήσει, με το φόβο του να πεθάνουν μόνοι, ή χειρότερα, δίπλα από την οικογένειά τους.

Πάω για ύπνο…ή για συλλογή τροφίμων. Ό,τι πει η Βασίλισσα. Αν δεν μας φαν τα αέρια.

Καληνύχτα,

Μι

Αγαπητό ημερολόγιο,

Δε νιώθω καλά.  Ο καλύτερος μου φίλος είναι νεκρός. Στην απογευματινή βόλτα με τα αφεντικά μας, διέφυγε της προσοχής μας και έτρεξε να φάει κάτι που βρήκε στο δρόμο. Μου είχε πει ότι πεινούσε.  Αμέσως άρχισε να βγάζει κόκκινα και άσπρα υγρά από το στόμα του και έπεσε στο έδαφος. Δε θυμάμαι τι έγινε μετά. Πανικοβλήθηκα και ζαλίστηκα. Καλύτερα δηλαδή. Προσπαθώ να το ξεχάσω.

Μου έφερε μνήμες όταν η μητέρα μου βρήκε τα αγαπημένα της μπισκότα στο δρόμο και τα έφαγε. Έμεινε για κάμποση ώρα ακίνητη. Εγώ της φώναζα αλλά δεν έπαιρνα απάντηση. Αμέσως είχε έρθει ένα μεγάλο τετράγωνο άσπρο πράμα που έκανε πολύ θόρυβο. Κατέβηκαν δύο άλλα αφεντικά και την πήραν μαζί τους. Προσπάθησαν να με πάρουν κι εμένα αλλά έτρεξα. Από τότε δεν την ξαναείδα. Ο πατέρας μου με έχει εγκαταλείψει εδώ και καιρό, ή τουλάχιστον έτσι κατάλαβα. Νομίζω μια φορά τον είδα πάνω στον τοίχο, μέσα στο μαύρο κουτί που έχουμε σπίτι. Ήταν λουσμένος με κόκκινα υγρά. Είχε πάνω του, αν ήταν αυτός, σημάδια από γδάρσιμο και σημάδια κοψίματος. Ελπίζω να μην ήταν αυτός, δε θα ήθελα να το δω σε τέτοια κατάσταση.

Νιώθω μόνος μου στον κόσμο. Ούτε καν τα αφεντικά μου δε με αγαπούν. Όταν έρχονται σπίτι, εγώ ενθουσιάζομαι και αυτοί παραμένουν απαθείς. Ενδιαφέρονται για τα σκυλιά, την καλοπέραση και την ασφάλεια τους αλλά δε μου το δείχνουν.

Ευτυχώς με παίρνουν καμιά βόλτα πότε-πότε. Το δυσάρεστο είναι που βλέπω πολλούς σκύλους στο έδαφος νεκρούς. Κάποιους στους δρόμους που περνούν αυτά τα μεγάλα κουτιά και άλλους στο χώμα με κόκκινα υγρά.

Κάποιοι μου είχαν πει πως ο θάνατος στο δρόμο από τα κουτιά είναι στιγμιαίος, όπως και ο θάνατος από μυτερά εργαλεία. Λίγοι καταφέρνουν να επιβιώσουν. Όσοι επιβιώνουν έχουν να διηγούνται ιστορίες πως ζουν εφιαλτικές στιγμές, δέχονται ένα άμεσο και ξαφνικό κτύπημα λένε, και για μεγάλο χρονικό διάστημα παραμένουν στο έδαφος χωρίς βοήθεια. Δε ξέρεις τι θα σου ξημερώσει στη ζωή μας. Οι κίνδυνοι είναι παντού, και έχουν φάει τους γονείς μου και τους φίλους μου. Είμαι χάλια.

Καληνύχτα,

Σίγμα

Αγαπητό μου ημερολόγιο,

Δε θα σου γράψω πολλά σήμερα, δεν είμαι στα καλά μου. Μόλις επέστρεψα με τη μητέρα μου από μια διαδήλωση από μια διαδήλωση ενάντια στην κακοποίηση των σκυλιών. Είδα σκηνές σε βίντεο και φωτογραφίες και έφριξα. Ποιοι καθυστερημένοι τολμούν να κάνουν τέτοια πράγματα; Είναι πραγματικά απαράδεκτο. Σκέφτομαι το σκύλο μου σε τέτοια κατάσταση και κοντεύω να πάθω εγκεφαλικό.

Δε φτάνει που ήμουν νευριασμένη, πριν λίγο ανακάλυψα πως κάποια μυρμηγκιά είχαν κάνει φωλιά στον τοίχο της κουζίνας. Βρήκα το Aroxol και τα σκότωσα. Να πεθάνουν τα μαλακισμένα.

Καληνύχτα,

Άλφα