Η ομορφιά του να είσαι άνθρωπος

Όποτε πάω ταξίδι, έναν εν το πράμα που προσέχω πάρα πολλά.
Ότι μιλώ, γελώ, νιώθω, θωρώ, ακούω, πλάσματα που εν πρόκειται να ξαναδώ στη ζωή μου. Εν πολλά ωραίο πράμα, να γνωρίζεις ανθρώπους που ούλλον τον κόσμο τζιαι να περνάς καλά μαζίν τους. Σαμπώς τζι’είσαστεν φιλούθκια, ενώ πριν μιαν εφτομάδα εν εγνωρίζεστουν. Πάτε γυρούς, λαλείτε τα νέα σας, κάμνετε αστεία, σχολιάζετε συνδέεστε, ανταλλάσετε ένα γεια. Που τον σερβιτόρο του cafe τζιαι την κοπέλα στη reception, μέχρι τους συγκάτοικους ή τους αθρώπους στο γκρουπ σου που ταξιδεύκεις μαζίν τους.
Σκέφτουμαι τι μπορεί να κάμνουν τούντα πλάμσατα τωρά, έχουν τζιαι τζίνοι τη δικήν τους ζωή, τες δικές τους σκέψεις, ανησυχίες, οράματα, αντιλήψεις, φίλους, γκόμενες, όπως εγώ, τζιαι συ, τζιαι συ, τζιαι συ.
Έτυχε μου να πάω σε ένα cafe τζιαι ναν ένας μαυρής, στο ταμείο. Απλά έφτιαξε μου τη μέρα μου. Εν θέλει τζιαι πολλά να φτιάξεις τη μέρα του άλλου. Μόνον ο χαρακτήρας του, ότι είπε μου «buddy» τζιαι ότι ήταν χαμογελαστός τζιαι θετικός. Εν απλό. Με το συγκάτοικο μου, που εν τον έξερα, ελαλούσαμεν αστεία τζιαι εγελούσαμε, ελαλούσαμε ο καθένας πληροφορίες για τη χώραν του, εβρεθούμασταν με άλλους της χώρας του τζιαι με της δικής μου τζιαι επερνούσαμε καλά. Πλάσματα με διαφορετικες θρησκείες, χώρες, γλώσες, αντιλήψεις, ενώνουνται μαζί τζιαι περνούν καλά. Βάλλουν την αθρωπία πάνω που ούλλα. Ενώνουνται τζιαι αντιλαμβάνονται την αξία της ανθρωπότητας. Τζιαι ποττέ εν θα βρεθούμε με τα ίδια άτομα να πούμε τις κουβέντες μας. Απλά επεράσαμε καλά για μια βδομάδα, με αθρώπους που εν εξέραμε καθόλου. Μπορεί να μιλήσουμε που facebook ή που τηλέφωνο, αλλά το κλίμα πολλά δύσκολα εν το ίδιο. Το ίδιον ισχύει τζιαι για την κοπέλλα που της εχτύπησα καταλάθως τζιαι είπα της sorry, τζιαι για τον άθρωπο στο souvenir shop τζιαι για την κοπέλλα που της έππεσε το κινητό τζιαι έδωκα της το. Μικρές στιγμές, κάποιων δευτερολέπτων, με άτομα παντελώς άγνωστα, που αξίζουν εκατομμύρια. Γιατί σε θυμίζουν τι σημαίνει να είσαι άνθρωπος στη Γη.
Απλά βάλλουμε πίσω τα δηλητήρια που μας χωρίζουν τζιαι περνούμε καλά. Όντας Άνθρωποι τζιαι μόνο.

Η πλάνη του «δεν έχω χρόνο»

Συχνά ακούω τους ανθρώπους να λεν «δεν έχω χρόνο» ή «όταν βρω χρόνο θα το κάνω αυτό». Πρωτ’απ’όλα, τι σημαίνει «δεν έχω χρόνο»; Έχουμε όλοι μας ακριβώς τον ίδιο χρόνο στη διάθεσή μας για να τον ξοδέψουμε όπως εμείς επιθυμούμε. Έχουμε δηλαδή όσο χρόνο είχε ο Πλάτωνας, ο Γουτεμβέργιος, ο Ντα Βίντσι, ο Μαρτίνος Λούθηρος, ο Τέσλα και ο Άινσταιν. Όπως είναι γνωστό, αυτοί οι ανθρώποι είχαν διαπρέψει και έκαναν θαύματα στον τομέα τους. Τι όμως είχαν παραπάνω και είχαν τη δυνατότητα να αντιστέκονται στη ροή του χρόνου και να μπορούν να κάνουν μεγάλες ανακαλύψεις ή να παρουσιάζουν θεωρίες μετά από βαθυστόχαστες σκέψεις; Φαίνεται πως η απάντηση είναι πως κατάφερναν να κατανέμουν το χρόνο τους σωστά. Εδώ βρίσκεται το κλειδί, στη σωστή κατανομή του χρόνου, έτσι ώστε ο άνθρωπος να μπορέσει να εκπληρώσει τις ανάγκες του και τα θέλω του.

Στην εποχή μας ο άνθρωπος βρίσκεται ανοικτός σε πάμπολλες ιδέες και ασχολίες και ως εκ τούτου, καταλήγει να μη ξέρει ακριβώς τι να κάνει, με αποτέλεσμα συνεχώς να αναβάλλει πράγματα «για αύριο». Η αναβλητικότητα είναι ένα φαινόμενο το οποίο παρατηρείται στις ανθρώπινες κοινωνίες και τα τελευταία χρόνια έχει οξυνθεί, καταφέρνοντας να γίνει αντικείμενο έρευνας από πολλούς ψυχολόγους. Ο σύγχρονος τρόπος ζωής κατά κάποιον τρόπο αφαιρεί από τον άνθρωπο χρόνο ο οποίος θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί για τον εαυτό του. Έτσι, καταλήγει να περνά το χρόνο του ικανοποιώντας επιθυμίες άλλων. Στο τέλος της ημέρας, ο άνθρωπος επιτυγχάνει πολύ λιγότερα από όσα έχει τις δυνατότητες να πετύχει.

Μη λες ποτέ πως δεν έχεις χρόνο για κάτι. Απλά κάθησε, ηρέμησε, βάλε κάτω όλα τα πράγματα που έχεις να κάνεις, αξιολόγησέ τα και βάλε τα σε σειρά προτεραιότητας και άρχισε με το πιο σημαντικό, αφήνοντας έξω οτιδήποτε ανούσιο που θα σε εκτροχιάσει. Θα δεις ότι έχεις χρόνο για τα πάντα και τότε θα νιώσεις πολύ καλύτερα με τον εαυτό σου.

Πρέπει να αντιληφθείς την κατάσταση που βρίσκεσαι και να σπάσεις τα δεσμά που σε κρατούν φυλακισμένο σε ένα τρόπο ζωής. Πρέπει να καταλάβεις πως εσύ ο κυρίαρχος του εαυτού σου και του χρόνου σου.

Ζήσε τη στιγμή που φεύγει!

Τα όνειρα μας η ζωή μας

Θέλεις ταξίδια μακρινά. Με αεροπλάνο, πλοίο, αυτοκίνητο. Ταξίδια προετοιμασίας, ταξίδια χρόνου, ταξίδια κόστους. Αλήθεια, τι σε κάνει να πιστεύεις ότι πραγματικά ταξιδεύεις; Βιώνεις την προσωρινή ψευδαίσθηση της απελευθερωσης σου από τη φυλακή της καθημερινότητας. Σκέψου, αν η καθημερινότητα δεν ήταν φυλακή, θα έκανες ταξίδια ‘χαλάρωσης’ και ‘ξεκούρασης’; Τα ταξίδια είναι στ’αλήθεια μια οφθαλμαπάτη. Γιατί ποτέ δε σκέφτηκες τον πιο απλό και σύντομο τρόπο για να ταξιδέψεις. Το μυαλό σου.

Κλείσε τα μάτια. Είσαι στρατιώτης του Μέγα Αλέξανδρου, είσαι μαθητής του Χριστού, είσαι φιλόσοφος του 19ου αιώνα, ζεις στη σημερινή Νέα Υόρκη. Μπορείς να κάνεις σερφιγκ στα νερά του Ειρηνικού Ωκεανού, μπορείς να προσκυνήσεις στη Μέκκα, μπορείς να φτιάξεις τσάι με μια γριά Κινέζα, μπορείς να οργώσεις με ένα γεωργό στην Ινδία. Μπορείς να γνωρίσεις, ή ακόμα και να γίνεις, ο Πλάτωνας, ο Βούδας, ο Μαρτίνος Λούθηρος, ο Αϊνσταιν. Απλά και μόνο με μία κίνηση. Κλείνοντας τα μάτια.

Θυμάσαι τότε που ήσουν παιδί; Ήθελες να γίνεις αστροναύτης. Ήθελες να γίνεις πριγκιπόπουλο ή πριγκιποπούλα και να κατοικείς σε ένα κάστρο. Ονειρευόσουν να παντρευτείς ένα πλούσιο άντρα και να αποκτήσεις ένα μεγάλο σπίτι. Φανταζόσουν πως θα ταξιδέψεις παντού. Να γυρίσεις τον κόσμο. Μα το πιο σημαντικό; Μπορούσες να ονειρευτείς χωρίς να κλείσεις τα μάτια. Όσα ονειρευόσουν άγγιζαν τα όρια της πραγματικότητας. Έλεγες φωναχτά και με κάθε ευκαιρία τα όνειρά σου, πραγματικά τα πίστευες.

Δυστυχώς, πολλοί προσπάθησαν να σε πείσουν πως τα όνειρα σου θα παραμείνουν απραγματοποίητα. Κανένας δε σου είπε όμως πως το όνειρο υπερνικά την πραγματικότητα.

Πώς ο Νιλ Άρμστρονγκ θα πατούσε στο φεγγάρι αν δεν το είχε ονειρευτεί 100 χρόνια πριν ο Ιούλιος Βερν; Πώς οι αδελφοί Ράιτ θα κατασκεύαζαν το πρώτο αεροπλάνο αν πρώτα δεν το είχε ονειρευτεί ο Λεονάρντο Ντα Βίντσι; Πώς θα κατάφερνε η Έλεν Κέλερ, τυφλή και κωφάλαλη, να συγγράψει, να μάθει τρεις γλώσσες και να ανακηρυχτεί διδάκτορας, αν πρώτα δεν το είχε ονειρευτεί;

Όπως είπε και ο μεγάλος Αμερικανος ποιητής, Καρλ Σαντμπουρκ: «Τίποτα δε συμβαίνει αν πρώτα δεν το ονειρευτούμε»

Στην εποχή τους, ο Ιούλιος Βερν και ο Λεονάρντο Ντα Βίντσι ίσως να φάνταζαν τρελοί όταν εξέφραζαν τις ιδέες τους. Αποδεικνύεται όμως πως αυτοί που είναι αρκετά τρελοί για να νομίζουν πως μπορούν να αλλάξουν τον κόσμο, είναι αυτοί που τον αλλάζουν.

Το μυαλό σου αποτελεί το μεγαλύτερο μεταφορικό μέσο. Απλά κλείσε τα μάτια και ονειρέψου, ταξίδεψε, Γίνε αυτό, εκείνος, τότε.

Και να είσαι σίγουρος πως κάποτε θα γίνουν αλήθεια.
Φτάνει μόνο να το ονειρευτείς.