Το κλειδί της ευτυχίας, η αξία της ζωής τζιαι ο φόβος του θανάτου

Που τον τζιαιρό που είμαστε μιτσιοί μαθαίνουμεν ότι ο ορισμός της ευτυχίας εν πολλά στενός, τζιαι ότι η ευτυχία μπορεί να επιτευχθεί μόνο αν ακολουθήσεις ένα συγκεκριμένο μονοπάτι. Ο ορισμός αλλάσσει ανάλογα με τον τόπο, τους αθρώπους τζιαι την εποχή. Στην Κύπρο της εποχής μας, το μονοπάτι έσιει τα εξής στάδεια: Γεννιέσαι, πάεις σχολείο, θκιεβάζεις σιήζεσαι για να πάεις πανεπιστήμιο, πιάννεις ένα πτυχίο ή ένα μάστερ, επιστρέφεις στη χώρα σου, πιάννεις μια δουλειά, βρίσκεις ένα ταίρι, παντρεύκεστε, κάμνεις μωρά, κάμνεις το σίουρο ότι τα μωρά σου θα ακολουθήσουν το μονοπάτι της εποχής τους, τζιαι πεθανίσκεις. Ας μην είμαι αυστηρός όμως, το μονοπάτι μπορεί να αλλάξει τζιαι να διαμορφωθεί, όμως σχεδόν πάντα πάει στους ίδιους σταθμούς.

Τζιαι τούτον εν το μονοπάτι, γιατί τούτη θεωρείται η απόλυτη ευτυχία. Έχουμεν την εντύπωση ότι το να πάεις σε ένα καλό πανεπιστήμιο, να κάμεις οικογένεια, να έσιεις ψηλή θέση στη δουλειά, θεωρείται ευτυχία. Γι’αυτό τζιαι ούλλοι παροτρύνουν κάποιον να το ακολουθήσει, που μικρήν ηλικία. Γιατί όμως; Ίσως φοβούμαστε τα ρίσκα τζιαι επιάσαμεν ένα μοντέλο, αποκαλούμεν το «ευτυχία», τζιαι ακολουθούμεν το;

Ευτυχισμένος τζιαι πετυχημένος μπορεί ναν κάποιος που έκαμε μια σπουδαία ανακάλυψη. Άτε ανακάλυψε νέο πλανήτη, ήβρε θεραπεία για αρρώστια, ανακάλυψε μια μούμια. Ε και; Τι εν τούτο που κάμνει τούτη την ανακάλυψη σπουδαία; Γιατί η ευτυχία να πηγάζει μέσα που τούτο;

Γιατί να υπάρχει η ανάγκη να ερευνούμε, να ανακαλύπτουμε, να ρωτούμε, να μαθαίνουμε;  Ο σιύλλος μου που κάθεται ούλλη μέρα τζιαι κνίθεται, τζιαι δεν εσιει ιδέα με που φυσικές με μαθηματικά με χημείες με ιστορία…τίποτε μπορεί ναν πιο ευτυχισμένος που μένα. Εν μπαίνει στον κόπο να αναλύσει κάποια θέματα βαθκιά, ούτε προσπαθεί να δημιουργήσει προιόντα που να βοηθήσουν την επικοινωνίαν του με άλλους σκύλους, ούτε προσπαθεί να αυξήσει το όριο ζωής των σκύλων. Τι αξίαν έσιει άμαν τα κάμνουμεν εμείς;

Έτσι ώρες ώρες έρκεται μου να πάω να γυρίσω τον κόσμο. Αλήθκεια. Να πιάω έναν αεροπλάνο να πάω Αθήνα ας πούμε, να δουλεύκω στα mcdonalds ή σε κανένα καφέ για λλίους μήνες για λεφτά τζιαι να συνεχίζω. Με λεωφορείο, ποδήλατο, σκέιτμπορτ ή τζιαι με τα πόθκια άμα λάχει. Πόσον κόσμο εννα γνωρίσω, πόσα πράματα εννα δω, πόσα εννα ζήσω…Αλλά τζιαι πάλε ρωτώ: Ε και; Τι εν η αξία μες τούντα πράματα;

Αλήθκεια, τι εν τούτο που φτάννει ο άθρωπος στα 80 του, λλίο πριν να πεθάνει τζιαι να μπορεί να πει «Ναι ρε στη ζωή μου ήμουν ευτυχισμένος τζιαι έζησα»; Φαίνεται ότι ο κάθε άθρωπος έσιει διαφορετικήν απάντηση, εγώ μπορεί να θέλω να γυρίσω τον κόσμο, άλλος μπορεί να θέλει να κάμει ανακάλυψη στη μοριακή φυσική, άλλος να γίνει serial killer.

Ο κάθε ένας διά τη δική του αξία, τζιαι έσιει διαφορετική σημασία της ευτυχίας στη ζωήν του. Ακόμα τζι’αν ακολουθά το στερεότυπο που είπα πριν. Απλά, ο Άνθρωπος επήρεν το πολλά, πάρα πολλά πιο τζι που την βασική έγνοια ούλλων των ζώων: την επιβίωση. Τζιαι ίσως η πραγματική αξία, τζιαι η πραγματική ευτυχία, να μεν υπάρχουν.

Επίσης, ένας λόγος που δίνεται αξία στη ζωή τζιαι υπάρχει τούτη ούλλη η προσπάθεια του αθρώπου κατά τη διάρκεια της ζωής του να καταφέρει κάτι, εν ο φόβος του θανάτου. Άραγε, ήταν να ελυπάσουν που εν έπιαες μια δουλειά, αν ήξερες ότι θα εζούσες για πάντα; Όχι φυσικά, θα ήσιες αμέτρητες ευκαιρίες να ξαναπροσπαθήσεις. Θα ελυπάσουν που εν εμπήκες στο πανεπιστήμιο; Ούτε. Τωρά θα λυπηθείς τζιαι για τα θκυο, γιατί μέσα στα 80 χρόνια του μέσου όρου ζωής μας, λαλούμεν ότι για να μπεις στο πανεπιστήμιο, εν θα χαραμίσεις πάνω που ένα χρόνο που τη ζωή σου. Αν ήταν το όνειρο σου να πάει π.χ. στο Cambridge τζιαι έπιαεν σε το Warwick, εν θα πεις εννα ξαναπροσπαθήσω του χρόνου για Cambridge. Σαννα τζιαι υπάρχουν φανταστικά όρια, ότι ΜΟΛΙΣ τελιώσεις το σχολείο, ΠΡΕΠΕΙ να πάεις πανεπιστήμιο αμέσως χωρίς να χάσεις ούτε ένα χρόνο τζιαι να σπουδάζεις ασταμάτητα, μέχρι να είσαι μέσα στο όριο 22-30, που είναι η κοινωνικά αποδεκτή ηλικία να έρτεις πίσω που τες σπουδές σου.

Ο φόβος του θανάτου τζιαι της φθοράς εν η πηγή ούλλων των φόβων τζιαι των ανησυχιών. Εκτός που το φόβο της αποτυχίας που ανέφερα, εν τζιαι ο λόγος που βλέπουμε δεξιά αριστερά και πάλι δεξιά όταν περνούμεν το δρόμο. Τι θα μας έκοφτε αν μας εχτυπούσε αυτοκίνητο αν εξέραμε ότι δε θα μας σκοτώσει τζιαι ότι δε θα μας προκαλέσει σοβαρά τραύματα που θα είχαμε για πάντα. Ο φόβος για τα φίδια, εν ότι μπορεί να σε τσιμπήσει τζιαι να πεθάνεις. Ο φόβος της νύχτας, των μαύρων, των αρρώστιων, του χαλασμένου φαγητού.

Τζιαι η ευτυχία τζιαι η αξία της ζωής συνδέουνται έμμεσα τζιαι άμεσα με το φόβο του θανάτου. Κάποιος που κάμνει φιλανθρωπίες. Μπράβο έσωσεν κάποιον που μιαν αρρώστια. Ε και; Τι ήταν τούτον το σημαντικό που ήταν να χάσει τζιαι έδωκεν του το; Το Άγνωστο. Γιατί κανένας εν ξέρει τι έσιει μετά το θάνατο. Τι αξίαν έσιει η ζωή τζιαι πρέπει να κάμουμε τα πάντα για να κρατηθούμε σε τούτη;

Ζούμε, υποκρινόμενοι ότι μας αρέσκει τούτο που ζούμε τζιαι βρίσκουμε σημασία σε ασήμαντα πράματα, τζιαι έτσι δίνουμε έτσι αξία στη ζωή.

Αλλά τελικά, ίσως να μεν υπάρχει κάποιος που να μπορεί να ορίσει με απόλυτη βεβαιότητα τι εν τούτο που μπορεί να κάμει την τελευταία σκέψη οποιουδήποτε αθρώπου να είναι «Ναι ρε κουμπάρε έζησα».

 

Advertisements

11 thoughts on “Το κλειδί της ευτυχίας, η αξία της ζωής τζιαι ο φόβος του θανάτου

  1. Κανένας εν μπορεί να ορίσει με βεβαιότητα την σημασία της ευτυχίας για τους άλλους, αλλά μπόρει για τον εαυτό του. Ούλλοι μας έχουμε κάποια πράματα που θέλουμε να κάμουμε πριν να πεθάνουμε γιατί πολύ πιθανόν να μεν μπόρουμε να τα κάμουμε μετά. Με το να τα κάμει κάποιος τούτα, ακόμα τζιαι αν το όνειρο του ένει τζείνο το στερεότυπο που υπέδειξες, εννά πεθάνει ευτυχισμένος γιατί επραγματοποίησε τα όνειρα του. Σίουρα η ευτυχία, όπως τζιαι η αξίες της ζωής εδιαβρωθήκαν, αλλά τα πράγματα που πραγματικά γεμίζουν την καρδιά μας εν ακόμα τζιαμέ. Η καλή πράξη, το συναίσθημα της μάθησης (μαθαίνω άρα εξελίσσομαι), η αγάπη, εν πράματα που εν σταθερά. Ο φόβος ίσως να εν τζείνο που μας κάμνει καλύτερους ανθρώπους. Το άγνωστο ενώνει μας τζιαι κάμνει μας να προσπαθούμε να κάμουμε τα πάντα που εννά εθέλαμε πριν να πεθάνουμε. Έτσι ο φόβος κάμνει μας δραστήριους τζιαι να ΖΟΥΜΕ την ζωή μας.

    Αυτά νομίζω :) καλή εβδομάδα!

    misharos: Συμφωνώ μαζί σου, αλλά τι σημαίνει να πεθάνεις ευτυχισμένος; Γιατί να πεθάνεις ευτυχισμένος; Τι σημασία έχουν τα όνειρά μου τζιαι τα όνειρά σου στον κόσμο;
    Η καλή πράξη στην ουσία τι βοηθά όμως; Τι προσφέρει; Η μάθηση όπως είπα, εν υπάρχει στα υπόλοιπα ζώα στο βαθμό που την έχουμε εμείς, αλλά μια χαρά ζουν, χωρίς να ξέρουν πολύπλοκες μαθηματικές πράξεις τζιαι χωρίς να έχουν πατήσει στο φεγγάρι. Είναι πραγματικά ανάγκη να ξέρουμε τούντες μαθηματικές πράξεις ή να ερευνούμε το σύμπαν; Για ποιο λόγο; Η αγάπη μένει γιατί εν κάτι που υπάρχει στον άνθρωπο, έννεν κάτι που με πολλή προσπάθεια μπορεί να αποκτήσει. Υπάρχει αγάπη στον κάθε άθρωπο, το ζήτημα είναι πώς την χρησιμοποιά.
    Ο φόβος ναι, κάμνει μας να θέλουμε να κάμουμε πολλά πράματα πριν να πεθάνουμε. Αλλά τι σημαίνει ζω τη ζωή μου; Πώς διαφορετικά ζω τη ζωή μου εγώ ο άθρωπος που ξέρω εκατομμύρια πράματα παραπάνω που ένα ψάρι ή ένα πουλλί(ή έτσι νομίζω),που τζίνο το ψάρι ή το πουλλί;
    Απλά προσπαθώ να βρω τη σημασία ορισμένων πράξεών μας που υποτίθεται διουν νόημα στη ζωή μας. Αλλά το ψάρι τζιαι το πουλλί απλά η μόνη τους έγνοια ένει η επιβίωση, τζιαι εν ικανοποιημένα που τη ζωήν τους(αν φυσικά μπορούν να αντιληφθούν ορισμένα πράματα για να εν σε θέση να κρίνουν αν εν ικανοποιημένα που τη ζωήν τους ή όι)

    Χαιρετώ τζιαι καλή τούτη η εβδομάδα, τζιαι η άλλη, τζιαι η άλλη, τζιαι η άλλη…:) xx

  2. ‘Ενιξερω… Που την μια νομίζω ότι εν χρειάζεσαι ούτε λεφτά ούτε πανεπιστήμια ούτε τίποτε για να είσαι ευτυχισμένος, αλλά εν πολλά δύσκολο στες μέρες μας… Πιστεύκω ότι έννεν η μόρφωση που κάμνει τον άνθρωπο, αλλά οι εμπειρίες του. Ζώντας μαθαίνεις.

    Ασπούμε, το Σάββατο το απόγευμα επήα σπίτι της πρόγιαγιας μου. Σιγά σιγά-όπως πάντα- η κουβέντα εκατάληξε στα νιάτα της, τον τζιαιρό που ήταν στο χωρκό της, κτλ κτλ (typical θέμα συζήτησης γιαγιάδων). Η πρόγιαγια μου έζησε πάρα πολλά πράματα, γράφει άνετα βιβλίο. Κάθουμαι τζιαι ακούω την τζιαι απλά μινήσκω. Γυμνάσιο εν επήε- ετέλειωσε με το ζόρι το δημοτικό. Επαντρεύτηκε στα 16 της, έχωννε αγωνιστές της ΕΟΚΑ στο ίδιο σπίτι που εζούσαν τα 4 κοπελλούθκια της, τα οποία άφηνε μόνα τους κάθε μέρα επειδή επήεννε Λεμεσό για να βοηθήσει όσον εμπορούσε, έχτισε σπίτι δίπλα που τον Κκάσιαλο, έγινε κουμέρα με άτομα του υπόκοσμου για να προστατέψει την οικογένεια της, τούτα ούλλα πριν καν κλείσει τα 20. Έγινε γιαγιά στα 34 της, ο άντρας της εξαφανίστηκε το 74 τζιαι μαζί έχασεν τα ούλλα (όπως πάρα πολλοί έτσι τζι αλλιώς), αλλά ποττέ μα ποττέ δεν επτοήθηκε. Τωρά μινήσκει σε συνοικισμό στον Στρόβολο, τζιαι πάντα ήταν το ίδιο γελαστό πρόσωπο, ούλλοι αγαπούν την τζιαι ούλλους αγαπά τους. Ποττέ εν θα γίνει το στερεοτυπο «γέριμη κοτζιάκαρη»!! Θωρείς την τζιαι καταλάβεις ότι αγαπά την ζωήν της, αλλά ταυτόχρονα ότι εχόρτασεν που εμπειρίες, τζιαι εν την κόφτει τζιαι να πεθάνει. Σήμερα έshει πάνω που 15 εγγόνια τζιαι πας τα 30 δισέγγονα. Όπου χαρές τζιαι η γιαγιά. Σε ούλλα τα οικογενειακά events εν τζιαμέ, πρώτη στον χορό τζιαι στο τραγούδι. Εν κάθεται ο κώλος της! Ούλλο κάτι ψήνει μες την κουζίνα, ούλλο κατι κεντά, εν τζιαι μπορεί!Τζιαι εν μυαλό ξιουράφι η γιαγιά! Εν ξιχάννει τίποτε! Αφού να φανταστείς θυμάται πράματα που εγίναν που ήμουν 5 χρονών τζιαι εγώ εν τα θυμούμαι.

    Τούτο που προσπαθώ να πω σε τούτον ούλλο τον κατεβατό εν ότι ο καθένας ορίζει την δική του ευτυχία. Ναι, η πρόγιαγια μου μπορεί να είσhεν την…τύχη να το πω(?) να γεννηθεί σε μιαν πιο απλήν εποχή, αλλά εμπορούσε τζιαι να είshε ζήσει μια απλή μεν αλλά βαρετή δε ζωή… Αλλά ρε κουμπάρε, τούντο πλάσμα έζησε, φάινεται σε οτιδήποτε κάμει. Τζιαι θαυμάζω την για τούτο, γιατί εν φοάται τον θάνατο. Ενώ εγώ πάρα πολλά, επειδή φοούμαι ότι εν θα καταφέρω να νιώσω ότι πραγματικά άξιζε τούτη η ύπαρξη μου, ότι εν θα φτάσω σε τζιήνο το σημείο. Ναι, έshει πράματα που θέλω να κάμω, συγκεκριμένα πράματα, αλλά ο στόχος μου έννεν να τα τικκάρω στην λίστα μου, αν εκατάλαβες τι εννοώ :P

    Ένα που τα αγαπημένα μου quotes λαλεί: «But what’s the point of breathing if somebody already tells you the difference between an apple and a bicycle? If I bite a bicycle and ride an apple, then I’ll know the difference.»

    (ΦΙΟΥΞ ετελειωσα!!)

    misharos: Γιατί εν έγραψες ποστ; :p
    αγαπώ τη προγιαγιά σου τζι’ας μεν την εγνώρισα. Έτσι αθρώποι πραγματικά εν ουάου, θαυμάζω τους.
    «Που την μια νομίζω ότι εν χρειάζεσαι ούτε λεφτά ούτε πανεπιστήμια ούτε τίποτε για να είσαι ευτυχισμένος, αλλά εν πολλά δύσκολο στες μέρες μας…» Θκιεβάζεις το in the wild τζιαι λαλείς μου τούντο πράμα;; :p
    Μπορεί να συμφωνήσω ότι, η δομή της κοινωνίας κάπως βάλλει τον άθρωπο σε ένα μονοπάτι αλλά πιστεύκω ότι εν αρκετά έυκολο κάποιος να αλλάξει μονοπάτι, να πει «παρετώ σας ούλλους να πάτε να…» τζιαι να κάμει κάτι διαφορετικό.
    Τζίνο που ρωτώ είναι, ναι η γιαγιά σου κάμνει κόσμο να γελά, να σιέρεται, να αννοίει η ψυσιή του. Ε μετά; Τι εν το νόημα τούντου πραμάτου που με κάμνει εμένα να τη σέβουμαι; Γιατί εν τόσο σημαντικό κάποιος να γελά; Τι εν το νόημα των πάντων τελοσπάντων;
    Αν δεις το ποστ βασικά εν γεμάτο ερωτήσεις, Εν υποστηρίζω τίποτε,είμαι συγχισμένος.
    ΤΕΛΕΙΟ quote. Ανατρίσιασα φορ ε μομεντ.

  3. Η ευτυχια ως γνωστον εν ναιν κατι που διαρκει. Εν στιγμες. Το να ακολουθησεις το στερεοτυπον μονοπατι στη ζωη σου (καλος μαθητης, καλοι βαθμοι, καλο πανεπιστημιο, καλος γαμος, καλη δουλεια, καλη οικογενεια) «ταχα» εξασφαλιζει σου παραπανω στιγμες ευτυχιας. Κουραφεξαλα! Αν τα επιδιωξεις επειδη τα θελεις, ΜΠΟΡΕΙ να εξασφαλισεις μεγαλυτερο ποσοστο στιγμων ευτυχιας. Αλλα ευτυχισμενος μπορει να ενει τζι ενας κτιστης, απλα επειδη αγαπα τζεινο που καμνει.
    Κατ’ εμενα η αγαπη ειναι που καθοριζει την ευτυχια. Οτι καμνεις με αγαπη, γεμιζει σε. Τζαι ουσιαστικα τουτον εν το νοημα των παντων. Αν καταφερεις να διατηρεις στην ζωη σου την αγαπη σε οτι καμνεις, τοτε ζεις ΑΠΛΑ. Τζαι η απλοτητα σου παρεχει πολλες στιγμες ευτυχιας…
    Αλλα, ιντα να πεις, που η ζωη εν που μονη της, πλεον, ενας κυκεωνας… Δυσκολα πραματα…

  4. η ευτυχία εν κάτι που βρίσκεται μέσα μας…εν βρίσκεται ούτε στα υλικά αγαθά, σταπολλά βιβλία, ούτε στα πανεπιστήμια τα καλά αλλά κάποτε ούτε και σε μια οικογένεια (αν το ταίρι δεν ειναι το ιδανικό)! Εγώ ασπούμε έχω το όνειρο μια μέρα να τα φατσήσω όλα τζε να φύω…να πιάσω μια βαλιτσούα τζε όπου με φκάλει!Αλλά έλα που εν το κάμω…άμα το κάμω τότε και μόνο θα είμαι ευτυχισμένη!Ευτυχία είναι οι στιγμές και οι εμπειρίες που πρώτα από όλα πηγάζουν που μέσα σου!

  5. Η ευτυχία βασίζεται στις αξίες που έχουμε στη ζωή. Αν αξία μας είναι η οικογένεια, τότε ευτυχής είναι αυτός που έχει μια καλή οικογένεια. Αν αξίας μας είναι τα χρήματα, τότε ευτυχής είναι ο πλούσιος. Οι αξίες όμως καθορίζονται σε μεγάλο βαθμό από την κοινωνία. Παλιά αξία είχε η γη και η εκμετάλλευσή της και ευτυχισμένοι θεωρούνταν οι γαιοκτήμονες, κατόπιν (στην ευρώπη) οι πολεμιστές κλπ κλπ. Διάβασε το εξαιρετικό βιβλίο του Alain de Boton, Status Anxiety και θα με θυμηθείς (το αγγλικό original, όχι τη μετάφραση).

  6. Η ευτυχία εν υποκειμενική. Τζιαι φτιάχνεται, εννεν καλούπι. Εννοώ ότι ευτυχισμένο εννα σε κάμει κάτι επειδή το θκιάλεξες. Αν πιστέφκεις ότι ευτυχισμένος ας πούμε εννα γίνεις με το χ άθρωπο, εννα γίνεις. Αν πιστέψεις ότι εννα γίνεις με το ψ ή με τη χ,ψ δουλειά, πάλε εννα γίνεις. Εν θέμα απόφασης. Άμαν αποφασίσουμε ότι ευτυχισμένους εννα μας κάμει το πτυχίο, η δουλειά, ο γάμος, το σπίτι τζιαι τα μωρά, φυσικά τζιαι εννα μας κάμουν. Καθένας θκιαλέει την ευτυχία του. Θκιαλέει την σύμφωνα με τον τρόπο ανατροφής του, τα βιώματα του, το χαρακτήρα του τζιαι τις συγκυρίες της ζωής.
    Τζιαι ο θάνατος ναι, εν τζιοίνος που μας κρατά ζωντανούς. Ο φόβος του θανάτου εν τζιοίνος που υποκινεί το να αποφασίσουμε ποια εν η ευτυχία μας τζιαι να την κυνηγίσουμε. Ο φόβος ότι ο χρόνος περνά τζιαι ότι ο χρόνος που μηνίσκει για να ‘φτιάξουμε’ την ευτυχία μας γίνεται πιο λλίος.
    Θυμίζει μου λλίο τα παιχνίδια που κάμνουν οι διαφημίσεις. Ένας τρόπος για να πουλήσεις ένα προϊόν είναι να ξυπνήσεις μέσα στον άθρωπο το φόβο του θανάτου. Ένας τρόπος για να τον ξορκίσουμε είναι να γινούμαστε in a way πιο materialistic για να κραθκιούμαστε στη γη.

  7. Νομίζω η πιο μεγάλη ανάγκη του ανθρώπου τζαι η πιο διαχρονική (θα συμφωνήσω με γρούτα) είναι η αγάπη. Τούτο με τις σπουδές τζαι τες δουλειές τζαι τις ανακαλύψεις είναι πράγματι δοτά που την κοινωνία μας (εμάς που δεν ζούμε σε τριτοκοσμικές χώρες τζι έχουμεν έτσι ευχέρεια) τζαι τρέφουνται που τη φιλοδοξία μας τζαι μιαν άλλη ανθρώπινη ανάγκη, την ανάγκη να εξελισσούμαστε. Εν έσιει να κάμει τόσο με το θάνατο νομίζω εφόσον οι παραπάνω μας δεν τον υπολογίζουν καν στην καθημερινότητα τους τζαι ζουν σάννα τζι εν αθάνατοι τζείνοι.

    Η αγάπη εν το κύριο ζήτημα, τούτη εν η πραγματική ανάγκη τζαι πρέπει να την καλύψει τζείνην πρώτα για να προχωρήσει σε άλλα… Κάποιος που δεν έσιει αγάπη στη ζωήν του εν θα έσιει όρεξη να δουλέψει ή να ανακαλύψει πράματα… Τζαι κάποιος που δεν ένιωσεν αγάπη στη ζωήν του θα αρρωστήσει (ψυχολογικά) τζαι θα καταλήξει serial killer, νομίζοντας ότι έτσι εν ευτυχισμένος.

    Τζαι άμαν εν έσιεις αξίες στη ζωή, τίποτε εν θα σου κάμνει αίσθηση τζαι θα ζεις απλά ώσπου να πεθάνεις.

  8. Mishiare μου πάλι να σου πω μπράβο?!! Σε διαβάζω πάντα με πολλή χαρά!
    Σου εύχομαι να βρεις στο δρόμο σου αγάπη και να ζήσεις τη διαδρομή όπως θέλεις χχ

  9. Κάμνει με ευτυχισμένη να σε διαβάζω :-)

    Λαλώ ότι μόνο ο καθένας ξέρει τι τον κάμνει ευτυχισμένο. Ξέρουμεν το. Νιώθουμεν το. Έστω αν κάμνουμεν τα στραβά μάθκια.
    Η φθορά υπάρχει. Δεν μπορεί να στηριχτεί η ευτυχία σε μια υπόθεση ότι είμαστε αθάνατοι.
    Είμαστε θνητοί.
    Καλώς ή κακώς ζούμε!
    Ε, τούτη τη ζωή που έχουμε μπορούμε να την χρησιμοποιήσουμε όπως θέλουμε. Αν κόφκει νάκκον ο νους μας θα την χρησιμοποιήσουμε για να γευτούμε δυο σταλιές ευτυχίας.

    Κουράζει με να ακούω για θεωρίες που προσπαθούν να μας κάνουν να μειώσουμε την αξία του σώματος, της ύλης, να δούμε το μέσα μας. Οκ. Σίγουρα και το μέσα μας. Αλλά σημασία έχει να ζήσουμε τη ζωή μας όπως θέλουμε.

    Τα μονοπάτια που χαράζουν οι κοινωνίες πάντα θα υπάρχουν. Το ερώτημα: θες να τα ακολουθήσεις; Είσαι ικανός να χαράξεις τα δικά σου μονοπάτια;

    Κανείς δεν θα σου πει γιατί παράτησες τα πάντα και γυρίζεις τον κόσμο. Νιώθουμε ότι θα μας κρίνουν ή θα χαλάσουμε τους κανόνες.

    The truth is nobody cares, man. Just be happy in your own way!

  10. ouffou empika dkio treis fores na grapsw sxolio alla exw tosa polla pragmata na pw sto thema pou ginountai oulla mia pitta mes to myalo mou. Giafton en tha pw polla oute tipote ousiwdes giati enna sigxistw haha.
    1. Kame tounta taksidia pou les kai peiramatistou me ton xrono sou opws to exeis anagki. Eixa arivws akrivws tis idies epithymies stin efiveia alla meta apla akolouthisa to efkolo kai sigouro monopataki pou einai lykei-panepistimio-master-douleia-gamos. Den edystixisa logw tou oti den ekama toutous tous peiramatismous, alla opwsdipote mou exei meinei ena mikro apwthymeno oti den etolmisa na grapsw to diko MOU kefalaio. Giafto tolmise, giati en krima na sou menoun apwthimena, en para polla anthygiino kai katantas na men eisai etoimos na pernas sta epomena sou kefalaia me xari kai iremia (px egw twra fovamai para polla na kamw mwro giati niwthw oti ena kommati mou, to neaniko kai peripeteiwdes, oti den to ‘etaisa’ oso ithela kai den mporw na proxwrisw mprosta aploustata giati me krata afti i skepsi pisw)

    2. Kserw oti i eftyxia einai panta o stoxos, o skopos, to kinitro twn parapanw apo emas kai kinoumaste vasei tis epithymias na ftasoume sto simeio h na apoktisoume afta pou tha mas kanoun eftixismenous. alla kapote skeftomai oti i dytiki koinwnia exei yperektimisei tin ennoia tis eftyxias kai den oloklirwnei olous tous fysikous kyklous tis zwis kai olo to evros twn synaisthimatwn ektos tis eftyxias pou mporei kallista na einai i thlipsi, i ania, to misos, i zileia ktl. Den pistevw oti gennithikame gia na eimaste synexws eftyxismenoi kai den pistevw oti i ypermetri filodoksia mas kai i mania mas na tin zisoume kai na tin niwthoume pasi thysia oti einai swsto. Kapoia kommatia anatolitikis filosofias (an den kanw lathos) miloun gia tin pliri apodoxi tis zwis opws einai me ta thetika k ta arnitika kommatia xwris na tin krinoume h na aksiologoume to ena kommati ws kalitero h xeirotero. diladi na zoume ti zwi opws erxetai, na tin apodexomaste (xwris na simainei oti symvivazomaste) kai na niwthoume olo to evros twn aisthisewn k synaisthimatwn p mas prosferei i zwi, o organismos mas, i idiosygkrasia mas ktl.
    pali dinontas paradeigma ton eafto mou, ek fysews exw apo ton kairo p thymamai eixa skampanevasmata sti diathesis mou, enallages apo xara sti thlipsi, apo ton enthousiasmo k ti dimiourgikotita stin adraneia kai tin anoia. Mia zwi to paleva kai prospathousa na svisw dia mageias tis asximes diatheseis mou, na eksafanisw ton «kako» eafto mou (kako pantote me afto pou mathame na thewroume oti den einai apodekto). Twra vlepw oti isws einai kalytera na afinomaste stin fysiki mas poreia, na dexomaste ta kala me ta kaka, ta endiaferonta me ta aniara ktl giati mono etsi nomizw mporoume na ftasoume se kapoia isorropia.

    sorry, isws telika nan entelws asxeta pramata p egrapsa telika hehe, tzai kata ta alla en itan na polloloisw

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s