Το κλειδί της ευτυχίας, η αξία της ζωής τζιαι ο φόβος του θανάτου

Που τον τζιαιρό που είμαστε μιτσιοί μαθαίνουμεν ότι ο ορισμός της ευτυχίας εν πολλά στενός, τζιαι ότι η ευτυχία μπορεί να επιτευχθεί μόνο αν ακολουθήσεις ένα συγκεκριμένο μονοπάτι. Ο ορισμός αλλάσσει ανάλογα με τον τόπο, τους αθρώπους τζιαι την εποχή. Στην Κύπρο της εποχής μας, το μονοπάτι έσιει τα εξής στάδεια: Γεννιέσαι, πάεις σχολείο, θκιεβάζεις σιήζεσαι για να πάεις πανεπιστήμιο, πιάννεις ένα πτυχίο ή ένα μάστερ, επιστρέφεις στη χώρα σου, πιάννεις μια δουλειά, βρίσκεις ένα ταίρι, παντρεύκεστε, κάμνεις μωρά, κάμνεις το σίουρο ότι τα μωρά σου θα ακολουθήσουν το μονοπάτι της εποχής τους, τζιαι πεθανίσκεις. Ας μην είμαι αυστηρός όμως, το μονοπάτι μπορεί να αλλάξει τζιαι να διαμορφωθεί, όμως σχεδόν πάντα πάει στους ίδιους σταθμούς.

Τζιαι τούτον εν το μονοπάτι, γιατί τούτη θεωρείται η απόλυτη ευτυχία. Έχουμεν την εντύπωση ότι το να πάεις σε ένα καλό πανεπιστήμιο, να κάμεις οικογένεια, να έσιεις ψηλή θέση στη δουλειά, θεωρείται ευτυχία. Γι’αυτό τζιαι ούλλοι παροτρύνουν κάποιον να το ακολουθήσει, που μικρήν ηλικία. Γιατί όμως; Ίσως φοβούμαστε τα ρίσκα τζιαι επιάσαμεν ένα μοντέλο, αποκαλούμεν το «ευτυχία», τζιαι ακολουθούμεν το;

Ευτυχισμένος τζιαι πετυχημένος μπορεί ναν κάποιος που έκαμε μια σπουδαία ανακάλυψη. Άτε ανακάλυψε νέο πλανήτη, ήβρε θεραπεία για αρρώστια, ανακάλυψε μια μούμια. Ε και; Τι εν τούτο που κάμνει τούτη την ανακάλυψη σπουδαία; Γιατί η ευτυχία να πηγάζει μέσα που τούτο;

Γιατί να υπάρχει η ανάγκη να ερευνούμε, να ανακαλύπτουμε, να ρωτούμε, να μαθαίνουμε;  Ο σιύλλος μου που κάθεται ούλλη μέρα τζιαι κνίθεται, τζιαι δεν εσιει ιδέα με που φυσικές με μαθηματικά με χημείες με ιστορία…τίποτε μπορεί ναν πιο ευτυχισμένος που μένα. Εν μπαίνει στον κόπο να αναλύσει κάποια θέματα βαθκιά, ούτε προσπαθεί να δημιουργήσει προιόντα που να βοηθήσουν την επικοινωνίαν του με άλλους σκύλους, ούτε προσπαθεί να αυξήσει το όριο ζωής των σκύλων. Τι αξίαν έσιει άμαν τα κάμνουμεν εμείς;

Έτσι ώρες ώρες έρκεται μου να πάω να γυρίσω τον κόσμο. Αλήθκεια. Να πιάω έναν αεροπλάνο να πάω Αθήνα ας πούμε, να δουλεύκω στα mcdonalds ή σε κανένα καφέ για λλίους μήνες για λεφτά τζιαι να συνεχίζω. Με λεωφορείο, ποδήλατο, σκέιτμπορτ ή τζιαι με τα πόθκια άμα λάχει. Πόσον κόσμο εννα γνωρίσω, πόσα πράματα εννα δω, πόσα εννα ζήσω…Αλλά τζιαι πάλε ρωτώ: Ε και; Τι εν η αξία μες τούντα πράματα;

Αλήθκεια, τι εν τούτο που φτάννει ο άθρωπος στα 80 του, λλίο πριν να πεθάνει τζιαι να μπορεί να πει «Ναι ρε στη ζωή μου ήμουν ευτυχισμένος τζιαι έζησα»; Φαίνεται ότι ο κάθε άθρωπος έσιει διαφορετικήν απάντηση, εγώ μπορεί να θέλω να γυρίσω τον κόσμο, άλλος μπορεί να θέλει να κάμει ανακάλυψη στη μοριακή φυσική, άλλος να γίνει serial killer.

Ο κάθε ένας διά τη δική του αξία, τζιαι έσιει διαφορετική σημασία της ευτυχίας στη ζωήν του. Ακόμα τζι’αν ακολουθά το στερεότυπο που είπα πριν. Απλά, ο Άνθρωπος επήρεν το πολλά, πάρα πολλά πιο τζι που την βασική έγνοια ούλλων των ζώων: την επιβίωση. Τζιαι ίσως η πραγματική αξία, τζιαι η πραγματική ευτυχία, να μεν υπάρχουν.

Επίσης, ένας λόγος που δίνεται αξία στη ζωή τζιαι υπάρχει τούτη ούλλη η προσπάθεια του αθρώπου κατά τη διάρκεια της ζωής του να καταφέρει κάτι, εν ο φόβος του θανάτου. Άραγε, ήταν να ελυπάσουν που εν έπιαες μια δουλειά, αν ήξερες ότι θα εζούσες για πάντα; Όχι φυσικά, θα ήσιες αμέτρητες ευκαιρίες να ξαναπροσπαθήσεις. Θα ελυπάσουν που εν εμπήκες στο πανεπιστήμιο; Ούτε. Τωρά θα λυπηθείς τζιαι για τα θκυο, γιατί μέσα στα 80 χρόνια του μέσου όρου ζωής μας, λαλούμεν ότι για να μπεις στο πανεπιστήμιο, εν θα χαραμίσεις πάνω που ένα χρόνο που τη ζωή σου. Αν ήταν το όνειρο σου να πάει π.χ. στο Cambridge τζιαι έπιαεν σε το Warwick, εν θα πεις εννα ξαναπροσπαθήσω του χρόνου για Cambridge. Σαννα τζιαι υπάρχουν φανταστικά όρια, ότι ΜΟΛΙΣ τελιώσεις το σχολείο, ΠΡΕΠΕΙ να πάεις πανεπιστήμιο αμέσως χωρίς να χάσεις ούτε ένα χρόνο τζιαι να σπουδάζεις ασταμάτητα, μέχρι να είσαι μέσα στο όριο 22-30, που είναι η κοινωνικά αποδεκτή ηλικία να έρτεις πίσω που τες σπουδές σου.

Ο φόβος του θανάτου τζιαι της φθοράς εν η πηγή ούλλων των φόβων τζιαι των ανησυχιών. Εκτός που το φόβο της αποτυχίας που ανέφερα, εν τζιαι ο λόγος που βλέπουμε δεξιά αριστερά και πάλι δεξιά όταν περνούμεν το δρόμο. Τι θα μας έκοφτε αν μας εχτυπούσε αυτοκίνητο αν εξέραμε ότι δε θα μας σκοτώσει τζιαι ότι δε θα μας προκαλέσει σοβαρά τραύματα που θα είχαμε για πάντα. Ο φόβος για τα φίδια, εν ότι μπορεί να σε τσιμπήσει τζιαι να πεθάνεις. Ο φόβος της νύχτας, των μαύρων, των αρρώστιων, του χαλασμένου φαγητού.

Τζιαι η ευτυχία τζιαι η αξία της ζωής συνδέουνται έμμεσα τζιαι άμεσα με το φόβο του θανάτου. Κάποιος που κάμνει φιλανθρωπίες. Μπράβο έσωσεν κάποιον που μιαν αρρώστια. Ε και; Τι ήταν τούτον το σημαντικό που ήταν να χάσει τζιαι έδωκεν του το; Το Άγνωστο. Γιατί κανένας εν ξέρει τι έσιει μετά το θάνατο. Τι αξίαν έσιει η ζωή τζιαι πρέπει να κάμουμε τα πάντα για να κρατηθούμε σε τούτη;

Ζούμε, υποκρινόμενοι ότι μας αρέσκει τούτο που ζούμε τζιαι βρίσκουμε σημασία σε ασήμαντα πράματα, τζιαι έτσι δίνουμε έτσι αξία στη ζωή.

Αλλά τελικά, ίσως να μεν υπάρχει κάποιος που να μπορεί να ορίσει με απόλυτη βεβαιότητα τι εν τούτο που μπορεί να κάμει την τελευταία σκέψη οποιουδήποτε αθρώπου να είναι «Ναι ρε κουμπάρε έζησα».

 

Advertisements

Validation

Καλημέρα φίλε/η.

Είσαι το πιο όμορφο πλάσμα του κόσμου. Θέλω να το ξέρεις τούντο πράμα τζιαι να το θυμάσαι.

Ο κάθε ένας που σας. Είσαστε κάτι διαφορετικό ο καθένας αλλά ούλλοι ανήκετε σε τούτον που λέγεται άνθρωπος.

Εστάθηκες ποττέ μπροστά στον καθρέφτη να σε προσέξεις; να δείς πόσον όμορφος είσαι;

Όμορφος έννεν ο βρυκόλακας που βλέπεις στα περιοδικά τζιαι στις τηλεοράσεις. Τζίνοι απαρνηθήκαν τον εαυτόν τους.

Όμορφος είσαι εσύ. Λεπτός, πασιής, κοντός, ψηλός, πλούσιος, φτωχός, αγράμματος, μορφωμένος. Όμορφος γιατί είσαι Άνθρωπος.

Δε τον καθρέφτη, τούτος είσαι εσύ, μπορείς να το φανταστείς; Πρόσεξέ σε καλά. Δε τον παρέα στον καθρέφτη.

Αγάπησε τον. Αγάπησε τον εαυτό σου. Τούτον εν το κλειδί. Όταν αγαπήσεις τον εαυτό σου θα είσαι έτοιμος να αγαπήσεις τζιαι τους άλλους.

Χαμογέλα. Μα πόσον ωραίος είσαι!

Σκέφτου τα επιτεύγματα του παρέα στον καθρέφτη. Όι κατανάγκη κάτι μεγάλο. Η δουλειά που έπιασε, η εξέταση που επέρασε, το κοπελλούι που εγέννησε, το κείμενο που έγραψε, το χειροκρότημα που επήρε, ο άνθρωπος που εβοήθησε, ο φίλος που έκανε. Όλα. Να είσαι περήφανος για τζίντο πλάσμα.

Ούλλα όσα νομίζεις ότι εν άσιημα πάνω σου εν λόγω των απόψεων άλλων. Χέστους άλλους.  Αρέσκει σου ρε; Ναι. Ετέλιωσε. Σταμάτα να αλλάσεις τον εαυτό σου για να αρέσεις στους άλλους. Άρωμα για να μυρίζεις ωραία στους άλλους, ωραία(άραγε τι σημαίνει ‘ωραία’;) ρούχα για να σε θαυμάσουν οι άλλοι, σασμένα μαλλιά για να φαίνεσαι ωραία στους άλλους. Μα ποιος εν τούτος ο Άλλος ρε μαλάκα; Τον Εαυτό σου ερώτησες τον ποττέ τι θέλει, τι του αρέσκει;

Πιάστην μάνα σου πε της Αγαπώ σε. Είπες της το ποττέ;

Πιάστο κοπελλούι σου πάρτο ένα γυρό στο πάρκο. Εν φαντάζεσαι πόσο γλίορα εννα γίνει 18.

Αλλά πρωτ’απ’όλα πιάστον εαυτό σου τζιαι πε του Αγαπώ σε.

Μετά που τούτον ούλλα θα τζυλήσουν ρολόι.

Δοκίμαστο τζιαι θα δεις.

Άνθρωπε.