Εν δική μου η ζωή τζι’ότι θέλεις κάμνω.

“I walk around the school hallways and look at the people. I look at the teachers and wonder why they’re here. If they like their jobs. Or us. And I wonder how smart they were when they were fifteen. Not in a mean way. In a curious way. It’s like looking at all the students and wondering who’s had their heart broken that day, and how they are able to cope with having three quizzes and a book report due on top of that. Or wondering who did the heart breaking. And wondering why.”

Εκάθουμουν πριν λλίες μέρες τζιαι επερίμενα στη στάση του λεφορείου τζιαι έβλεπα τα αυτοκίνητα που επερνούσαν. Βασικά όι τα αυτοκίνητα, τους αθρώπους μέσα τους. Άλλοι παππούδες, άλλοι γιαγιάδες, άλλοι νέοι, άλλοι άντρες, άλλοι γυναίκες, άλλοι παιδιά, άλλοι μετανάστες. Κάποιοι που τούτους εγελούσαν, άλλοι ήταν σοβαροί, άλλοι εμιλούσαν, άλλοι εμαλλώναν, άλλοι ήταν σιωπηλοί, άλλοι εκαπνίζαν, άλλοι ετρώαν.

Τζιαι εσκέφτουμουν ότι ο καθένας που τούτους έσιει τη δική του ζωή τζιαι τη δικήν του ιστορία να διηγηθεί. Στο τέλος της ημέρας εννα πάει σπίτιν του, να δει τα πλάσματα που ξέρει, να πάρει αποφάσεις για τη ζωήν του, να φάει το φαίν που του αρέσκει, να δει στην τηλεόραση τζίνο που θέλει. Όι μόνον οι αθρώποι στα αυτοκίνητα, αλλά ούλλοι οι αθρώποι του κόσμου. Έχουμε 7 δισεκατομμύρια διαφορετικές ιστορίες.

Εσκέφτουμουν τζιαι πόσα πράματα έπρεπε να συμβούν για να είμαι εγώ στον συγκεκριμένο τόπο την συγκεκριμένη στιγμή. Για παράδειγμα αν ένας πρόγονός μου επεθάνισκε που μιαν αρρώστια στον μεσαίωνα, εν θα ήμουν τζιαμέ, ή δαμέ, ή οπουδήποτε. Για να ήμουν τζιαμέ, έπρεπε όταν εξετάσεις για το ιδιωτικό να επερνούσα, έπρεπε το συμβούλειο του δήμου να αποφασίσει να βάλει στάση τζιαμέ, έπρεπε κάποιου να έρτει η ιδέα να κάμει λεωφορείο γιατί αλλιώς εν θα υπήρχαν στάσεις λεωφορείου, έπρεπε να άκουα τυχαία ότι ήσιεν επίσκεψην ο ερυθρός σταυρός, έπρεπε το σπίτι μου ναν κοντά . Έπρεπε σιήλια πράματα.

Στο δημοτικό που επίεννα, επίεννα επειδή ήταν κόντα το σπίτιν της γιαγιάς μου. Τζιαι το σπίτιν της γιαγιάς μου ήταν τζιαμέ επειδή ο πρόπαππούς μου αποφάσισε να γοράσει οικόπεδα τζιαμέ πριν μισόν αιώνα. Τζιαι το ότι εγόρασεν οικόπεδα τζιαμέ, επηρέασε μέχρι τζιαι εμένα, 3 γενιές μετά, ποιες εννα εν οι μνήμες μου που το δημοτικό, τους φίλους μου που το δημοτικό, τζιαι άλλα τόσα.

Πράματα που φαίνουνται ασήμαντα τελικά έχουν τόση μεγάλη σημασία τζιαι καθορίζουν ολόκληρες ζωές.

Σκεφτείτε να μεν εγεννιέτουν ο Αινσταιν, ο Έντισον, ο Γουτεμβέργιος, ο Σωκράτης,, ο Πυθαγόρας, ο κύριος Κιουρί να μεν εγνώριζεν την κυρία Κιουρί.

Αντίθετα, αν δεν εγεννιέτουν ο Χίτλερ, ο Μουσολίνι, ο Κιμ Ιλ Σούγκ, ο Στάλιν, ο Λένιν.

Πόσα πράματα θα ήταν διαφορετικά. Εν μόνο 12 πλάσματα. Αλλά εκρίναν τη ζωή τόσων δισεκατομμυρίων. Τζιαι μιλούμε για τον κόσμο των ζωντανών. Ο κόσμος των πεθαμένων εν πολλά πιο πλούσιος. Εν λάθος λέξη το πεθαμένος. Τζίνοι που εν εγεννηθήκαν καν. Τα σπέρματα δηλαδή που εν εφτάσαν πρώτα στο ωάριο. Μέσα στα τόσα εκατομμύρια σίουρα υπήρχε κάποιο πιο έξυπνο που τον Αινσταιν.

Όλοι μας κρίνουμε τις ζωές των άλλων, άθελά μας, εκτός που τη δική μας. Το ότι είσαστε στη δουλειά που είσαστε σημαίνει ότι έννεν κάποιος  άλλος, του οποίου η ζωή θα ήταν κατά πολύ διαφορετική αν έπιαννεν τζίνος τη θέση αντί εσείς.

Έναν ερώτημα που φκαίνει που τα πιό πάνω εν κατά πόσον έχουμε ελεύθερη βούληση. Οι φιλόσοφοι τζιαι οι νευροεπιστήμονες λένε όχι. Όλες οι αποφάσεις μας εν αποτέλεσμα προηγούμενων γεγονότων τζιαι ερεθισμάτων.

Πριν λλίο εθκιέβαζα το the perks of being a wallflower τζιαι άκουα dire straits.

Για να θκιεβάζω τζίντο βιβλίο έπρεπε η egw ime να γεννηθεί, να έρτει του συγγραφέα να γράψει τζίντο βιβλίο, να ξέρω αγγλικά, να της έρκετουν να το έβαλλεν στο blog της, να εθκιέβαζα τζίντο ποστ, να μου αρέσεν το quote που έβαλε, να υπήρχεν ιντερνετ για να το παραγγείλω.

Για να ακούω dire straits έπρεπε ο οδοντίατρος μου μια φορά που επία να μου έβαλε dire straits, να έβαλλε τραγούδια που μου αρέσαν, να ερωτούσα την Ingenue αν ξέρει κάποιο συγκρότημα που λαλούν tunnel of love σε κάποιο τραγούδιν τους, να έκαμνε blog, να εμιλούσαμε μέσα-μέσα, να την ήξερα που πριν τα μπλογκς αλλιώς μπορεί να μεν εμιλούσαμε πολλά.

Τζιαι τα τόσα πλάσματα που έβλεπα μέστα αυτοκίνητα τους, έχουν τα δικά τους «…να…» για κάτι στη ζωήν τους. Τζιαι ο καθένας έσιει μια καλή κουβέντα να πει, μια καλή συμβουλή να δώκει. Εν μπορούν ένας άνθρωπος ναν απόλυτα καλός ή απόλυτα κακός.

Τζιαι στο τέλος της ημέρας φαίνεται ότι οι αποφάσεις μας κρίνονται που αποφάσεις άλλων, οι οποίοι ήταν επηρεασμένοι που άλλους και ουτω καθεξής.

Don’t bother. Απλά εφάνηκε μου ενδιαφέρον παρατήρηση τζιαι άρεσε μου τούτη η θέα του κόσμου.

Advertisements

9 thoughts on “Εν δική μου η ζωή τζι’ότι θέλεις κάμνω.

  1. Εν φαντάζεσαι πόσον point έshει τούτο που λαλείς ρε μιshαρούιν..

    Τζιαι πόσες φορές σκέφτουμαι το ίδιο πράμα.

    Υ.Γ.: Είδες τζιαι κανέναν να τραουδά τζιαι να κάμνει headbanging σαν οδήγαν;

    misharos: Εν ωραίο να ξέρω ότι κάποιος άλλος σκέφτεται τα ίδια πράματα.
    Όι αλλά άμα δω εννα σου φωνάξω :p

  2. πολλά ωραίο ποστ,τζαι εγω κατι τέθκια σκέφτουμαι τζαι στο τέλος ενα μου γυρίσει χεχεχε

    εν σαν να τζαι εν ενα δέντρο που συνδέεται το ένα κλαδί με το άλλο,τζαι μεγαλώνει τζαι μεγαλώνει τζαι φτάνουμε στο σήμερα

    misharos: χεχ. αλήθκεια γυρίζει σου.
    έτσι είναι, αλλά δυσκολεύκουμαι να βρω τη ρίζα.

  3. Polla wraies skepseis re misharidion.
    Thimizeis mou dikes mmou skepseis sthn ilikia sou!

    misharos: Σαν να τζιαι κάθε άθρωπος εν «καταδικασμένος» να σκεφτεί κάποια πράματα σε κάποιαν ηλικία. Βλέπω τα αδέρφια μου τζιαι γενικά πιο μιτσιούς μου να σκέφτουνται τα ίδια που εσκέφτουμουν τζιαι εγώ.

  4. ωραίο το post..νομίζω ναι μεν οι επιλογές άλλων και οι καταστάσεις επηρεάζουν – σε μεγάλο βαθμό – το άτομο μας αλλά πιο πολλά επηρεάζουν το και οι δικές μας επιλογές. Μπορεί ας πούμε στις εξετάσεις για το ιδιωτικό να αποφάσιζες να δώκεις άσπρη κόλλα για να πάεις δημόσιο και στο τέλος να εζούσες πολλά διαφορετικές εμπειρίες.

    misharos: Συμφωνώ ότι ήταν δική μου απόφαση αλλά then again, κάποιος άλλος θα επερνούσε στη θέση μου. Τζιαι στο gc school επέρασα αλλά εν επία. Τζιαι στες θκυο περιπτώσεις επηρέασα θκυο άτομα. Ίσως εν τα ξέρω τζιαι εν με ξέρουν. Αλλά άλλαξα την ζωήν τους ολόκληρη με τις απλές(;) αποφάσεις μου. Πιστεύκω ούλλοι μπορείτε να δείτε πόσο επηρεάζει τη ζωή του ατόμου το σχολείο.
    Σίγουρα έχουμε δικές μας αποφάσεις απλά πιστεύω ότι οι πλείστες που τούτες επηρεάζουνται που άλλους. Για παράδειγμα εν έδωκα άσπρη κόλλα επειδή εσκέφτηκα ότι ήταν να απογοητεύσω τους γονιους μου τζιαι την καθηγήτρια μου. Σκεφτόμαστε συχνά τους άλλους στις αποφάσεις μας.

  5. επιτελους ρε :Ρ

    συμφωνώ με την εγώ!! εσκοτώθηκα εννεν? πολλα εποικοδομητικό κόμεντ :Ρ

    misharos: Ε είδες έκαμα σου τη χάρη :p

  6. :))) Πολλά δυνατός.
    Τζαι πάλε όμως, τούτο που έγραψες εν μόνο που την πλευρά σου. Αν ο τυπάς που έτρωε σαν οδήγαν αποφάσιζε να φάει πριν ξεκινήσει, πάλε εν θα τον έβλεπες. Αν ο άλλος έπιανε επιτέλους τζείνο το συντόμι που του είπε ο παρέας του, εν θα τον έβλεπες. Τζαι οι πιθανότητες ούλλον τζαι μειώνουνται…
    Αν το σπερματοζωάριο που έκαμεν τον Άινσταϊν ήταν λλίο αργό τζαι έφτανεν πρώτο έναν άλλο, ήταν να εγίνετουν άλλος άνθρωπος, ή πάλε ήταν να εν ο Άινσταϊν; Αν ο εναλλακτικός Άινσταϊν, ο οποίος μοιράζεται πολλά γονίδια με τον γνωστόν Άινσταϊν, εμεγάλωνε στην ίδια οικογένεια, στο ίδιο σπίτι, επήαινεν στα ίδια σχολεία, είσιεν τα ίδια εξωτερικά ερεθίσματα τζαι τες ίδιες εμπειρίες, ήταν να ήταν ο ίδιος άνθρωπος;
    Environment > Genetics ή Genetics > Environment?
    Αν ετύγχαινε ένα τραγικό περιστατικό στον νεαρό Άινσταϊν (που ξέρουμε) τζαι αναγκάζετουν να παραιτήσει το σχολείο τζαι να πιάσει δουλειά που μιτσής, θα εγίνετουν τελικά τζείνος που έγινε; Πόσοι «Άινσταϊν» εγκλωβιστήκαν στο μικρόκοσμο τους λόγω τυχαίων καταστάσεων, περιβάλλοντος τζαι εμπειριών;
    Τα πράματα, απλά έτυχε τζαι επιάσαν μια ροή, την οποία ακολουθούμε. Για τα πράματα που εγίναν ήδη τζαι εβάλαν μας σε τούτον το δρόμο (είτε environment είτε genetics), εν μπορούμε να κάμουμε κάτι. Που τζείνα που έννα έρτουν, κάποια μπορούμε να ελέγξουμε τζαι κάποια όι (παράγοντας τύχη). Εν καλά τζείνα που μπορούμε να ελέγξουμε να τα κάμουμε να μας διούν ώθηση τζαι όι να μας βάλλουν εμπόδια.
    Επολλολόησα. Keep it up.

    misharos: Όποτε γράφετε ενδιαφέρον σχόλια μάσιεστε ότι επολλολοήσετε. Εν με πειράζει κοπέλλια αρέσκει μου :p
    Εν τούτο ναι. Εξαναρώτησα σε την ερώτηση τζιαι είπες μου εν έσιει απάντηση, ακόμα μάχουνται.
    Αμφιβάλλω αν τούτοι ούλλοι θα ήταν το ίδιον άτομο. Μπορεί να ήταν γεναίκα. Στο σχολείο εμάθαμε ότι εν 50-50 οι πιθανότητες κάποιου να γεννηθεί άντρας η γυναίκα.(νομίζω τελικά έννεν ακριβώς 50-50 αλλά αγγίζει).
    Ωραίες οι σκέψεις σου, πολλά ωραίες.

  7. πιστεύκω πως αν δεν ήταν τούτοι ήταν να ήταν κάποιοι άλλοι… ίσως λέω βλακεία τωρά βέβαια :-)

    misharos: Σίγουρα θα ήταν κάποιοι άλλοι! Το ερώτημα είναι ποιοί άλλοι.

  8. Άρεσε μου. Βασικά είδες την ταινία Butterfly effect; Δε την. Πιστέφκω ότι τούτο που ονομάζουμε «τύχη», εν τούτος ο παράγοντας που ονομάζεται «οι αποφάσεις των άλλων». Οι αποφάσεις τζιαι επιλογές του καθενού επηρεάζουν την πραγματικότητα (=δική μου ζωή και ζωές των άλλων).

    misharos: Όι ευχαριστώ εννα την κατεβάσω. Ακριβώς. Η τύχη ενει να αφήσουμε τα πράγματα να πάρουν την ροήν τους, η οποία συχνά καθορίζεται που αποφάσεις άλλων, οι οποίοι αποφασίζουν λόγω άλλων κοκ.

  9. Εν πάρα πολλά ωραίο το ποστ σου. όντως, αν κάποιος άλλος εν αποφάσιζε για το που εννά ζήσουμε τζιαι πως εννά ζήσουμε, αν κάποιος άλλος εν έκαμνε τις επιλογές που έκαμε εν θα είμασταν δαμέ που είμασταν. εν πολλά περίεργο ένεν; κάμνει σε να νιώθεις κάπως άβουλος τζιαι να αναρωθκιέσαι αν όντως εννά εθκιάλεες τούτα που εθκιάλεξες αν εζούσες με άλλη οικογένεια, σε άλλο χωρκό, με άλλους φίλους τζιαι άλλους καθηγητές… τζιαι το σπαστικό εν ότι εν θα μάθουμε ποττέ!!

    misharos: να’σαι καλά :) ακριβώς έτσι είναι!
    Το πιο δυνατό παράδειγμα που εξίασα να γράψω στο ποστ εν η εισβολή. Σκέφτου να μεν εγίνετουν. Η ζωές ΟΛΩΝ μας πιθανώς ελάχιστων εξαιρουμένων θα ήταν πάρα πολλά διαφορετικές. Τζιαι σκέφτου ότι οι ενέργειες συγκεκριμένων ατόμων οδηγήσαν στα γεγονότα. Σκέφτου να ήταν άλλα άτομα ή να μεν είχαν την ανατροφή να κάμουν τζίντες ενέργειες. Ή σκέφτου να μεν υπήρχεν ο Ατατουρκ τζιαι η Τουρκιά το ’70 να ήταν απλά μια αδύναμη χώρα.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s