Αλλαγή ρόλων

Βρισκόμαστε τωρά σε μιαν ηλικία που σιγά σιγά σταματούμε να είμαστε τζιαι να θεωρούμαστε μιτσιοί, τζιαι είμαστε προς το τέλος της εφηβείας, οι παραπάνω που μας τουλάχιστον, τζιαι σε λλίο τζιαιρό θα αποκτήσουμε τη ταπέλλα «νέος». Εννα πάμε στρατό, εννα οδηγούμε αυτοκίνητο, εννα κάμουμε sex, εννα γίνουμε ανεξάρτητοι, εννα μπορουμε να ψηφίζουμε τζιαι τόσα πράματα που χωρίζουν τον έφηβο που τον νέο(ντα για το σεξ μπορεί όι αλλά άλλη κουβέντα τούτη), τζιαι γενικά η κοινωνία εννα μας αντιμετωπίζει διαφορετικά τζιαι θα έχουμε να παίξουμε διαφορετικούς ρόλους.

Εμείς πάμε προς το τέλος της εφηβείας, άλλα μωρά γεννιούνται, άλλα εν παιδιά, άλλα μπαίνουν στην εφηβεία, άλλα είναι στην εφηβεία, εν κύκλος τζιαι πάει. Η κάθε κατηγορία έσιει τον ρόλον της, τα χαρακτηριστικά της, που τα παραπάνω που τούτα εν μοναδικά.

Σήμερα σαν επίεννα μάθημα με το ποδήλατο, είδα ένα γνωστό μου μωρό της γειτονιάς, 3-4 χρονών, στην αυλήν του μέσα στο αυτοκινητούι του, να με θωρεί τζιαι να χαμογελά. Αμέσως ήρτε στη μνήμη μου όταν ήμουν εγώ έξω στην αυλή, στη κίτρινή μου μπουλτόζα, τζιαι εθώρουν ένα γείτονα που τότε ήταν στην σημερινή ηλικία μου, να κάμνει γυρούς με το ποδήλατόν του. Κάποιες φορές έρκετουν τζιαι επαίζαμε. Ένιξερω τι κάμνει τωρά έσιει χρόνια να τον δω. Αλλά εμείναν μου οι αναμνήσεις. Ίσως κάποιες φορές εν καλά τα άτομα στη ζωή μας να μπαίνουν τζιαι να φκαίνουν, τζιαι να αφήνουν καλές αναμνήσεις. Πιστεύκω έννεν δυνατό, ούτε καλό να κρατούμε σχέση με ούλλους.

Τωρά τζίνο το μωρό εμπήκε στη θέση μου, τζιαι εγώ εμπήκα στη θέση του τότε έφηβου γείτονα μου. Ο ρόλος του μωρού ήταν να με δει τζιαι να χαμογελάσει, να θαυμάσει έναν πιο μεγάλο (πάντα είχαμεν το να θαυμάζουμε πιο μεγάλους μας όταν ήμαστε μιτσιοί), να επεξεργαστεί το ποδήλατο, να νιώσει κάτι για εμένα. Τζιαι τότε έτσι ήταν ο ρόλος ο δικός μου.

Τωρά ο ρόλος μου εν ο ρόλος του έφηβου γείτονά μου, να του χαμογελάσω τζιαι γω, να τον κάμω να νιώσει ωραία, να εύχομαι να μεγαλώνει σωστά, τζιαι ίσως αν είχα χρόνο να εσταματούσα να έπαιζα μαζίν του. Γιατί τίποτε έννεν ταυτόχρονα τόσο χαρούμενο τζιαι τόσο δυσάρεστο, που θκυο μωρά που παίζουν μαζίν τζιαι γελούν. Χαρούμενο επειδή σιέρεσαι που εν έτσι η φύση τους, δυσάρεστο που ο κόσμος των μεγάλων έννεν ο ίδιος.

Το ίδιο συμβαίνει τζιαι με την ανηψιά μου που εν 5 χρονών. Παίζω της, κάμνουμεν αστεία, αναζητά με, βουρώ την που πίσω, κάμνουμε lego. Έπαιξα τζιαι γω τον ρόλον της όταν ήμουν στην ηλικίαν της, τζιαι στο ρόλο μου ήταν ο θείος μου. Νομίζω ένας που τους ορισμούς της ευτυχίας, έπρεπε να ήταν το να παίζεις με τα μωρά.

Βλέπω το παιδί σαν Φύση να φέφκει, (γιατί το παιδί σαν αίσθημα ποττέ εν θέλω να φύει) τζιαι να πρέπει να παίξω άλλους ρόλους. Εν με πειράζει ιδιαίτερα. Εν πράμα αναπόφευκτο. Έτσι εν η Φύση. Ξέρω ότι έζησα μιαν πολλά ωραία παιδική ηλικία, με πολλά καλά άτομα γύρω μου. Αλλά όπως τζιαι να’σιει, όπως είπαμε τζιαι πριν, τα παιδικά χρόνια εν ξανάρκουνται, τζιαι ίσως εν τα πιο ωραία, τζιαι κάποιες φορές πονούν με κάποια πράματα που τα παιδιά έχουν τζιαι εμείς όι.

Βλέπω πολλές αλλαγές ρόλων, όπως το ότι με ρωτά ο αρφός μου για βοήθεια στα μαθήματά του, ενώ εγώ παλιά ήμουν στη θέσην του τζιαι τη θέση μου ήσιεν την ο παπάς μου, που με ρωτά η μεγάλη μου ανηψιά συμβουλές,

Κάποτε μπορεί να γίνω παπάς στη θέση του παπά μου, η καθηγητής στη θέση του καθηγητή μου, ή χαλίφης στη θέση του χαλίφη.

Έτσι ένει. Αθρώποι παν τζι’έρκουνται, ρόλοι εναλλάσονται, τζιαι η Ζωή συνεχίζεται, ακόμα τζιαι μετά το τέλος. Γιατί τζίνος ο μιτσής στη γειτονιά μου, ένα παιδί στη Χιλή, ένα μωρό που θα γεννηθεί στην Ιαπωνία σε 100 χρόνια, θα πιάσει το ρόλο μου τζιαι θα τον παίξει, ελπίζω επάξια.

Advertisements

7 thoughts on “Αλλαγή ρόλων

  1. Μπραβο ρε μισιαρε!

    Ετσι ενει αλλασουμαι ρολους..αλλα ο καθενας κανειτον διαφορετικα, τζιε εν τουτι ουλλη η υποθεση τζιε μαγια της ζωης αμαν το φιλοσοφισης!

    misharos: Πολλά σωστός! ;)

  2. Εγώ ώρες ώρες άμα θωρώ τα μωρά να παίζουν ζηλεύκω λλίο. Άμαν είμαι στο υπόγειο τζιαι θωρώ ούλλα τα παλιά μου παιχνίθκια, τες Barbie μου, την πλαστική μου κουζινούλα(:Ρ) στενοχωρκούμαι γιατί ενώ θέλω να παίξω με τζιήνα θωρώ ότι εν με ενθουσιάζουν πλέον όπως παλιά. Στενοχωρκούμαι που παλιά εβρεθούμασταν με τους φίλους μας για να παίξουμε, ενώ τωρά απλά καθούμαστε, τρώμε, θωρούμε έργα τζιαι συζητούμε. Ακόμα να συνειδητοποιήσω ότι μεγαλώνω. Ότι ΠΡΕΠΕΙ να μεγαλώσω τωρά. Τζιαι πιάννουν με τα Πιτερ Παν-ικά μου, τζιαι ΕΝ θέλω να μεγαλώσω. Το μέλλον φοιτσιάζει με πολλά.
    Τούτον με τους ρόλους όμως εν μπορώ να μεν το προσέξω, αφού έχω 10 χρόνια διαφορά με τον αρφό μου τζιαι 4 με την αρφή μου. Ο μιτσής ρωτά με 250 πράματα το λεπτό,θέλει να μάθει τα πάντα, θέλει να του θκιαβάζω, θέλει να μου κάμνει καφέ, να με βοηθά άμαν κάμνω φαί, να παίζουμε αυτοκινητάκια… Πριν 10 χρόνια τούτον έκαμνα το εγώ, τζιαι στην θέση μου ήταν οι γονιοί μου. Η αρφή μου μόλις τωρά εμπήκε στο γυμνάσιο, έκαμε νέες φιλίες, έshει παραπάνω πίεση… Ακριβώς όπως ήμουν εγώ πριν 4 χρόνια. Θωρώ τον αρφό μου τζιαι τον ξάδερφο μας που έshει ένα χρόνο διαφορά να παίζουν μαζί,τζιαι να θκιώχνουν συνέχεια τον άλλο ξάδερφο που εν πιο μιτσής, ακριβώς ότι έκαμνα εγώ της αρφής μου με την ξαδέρφη μου. Θυμούμαι τον θείο μου που εσπούδαζε άμαν ήμουν μιτσιά, τζιαι συνειδητοποιώ ότι σύντομα έννα είμαι εγώ σε τζιήνη την θέση τζιαι τα μωρά του ενναν τζιήνα που έννα με θωρούν σπάνια τζιαι έννα με περιμένουν στο αεροδρόμιο άμαν έρκουμαι, τζιαι εννα τους φέρνω δώρα. Σταματώ δαμέ να μεν αρκέψω τα συναισθηματικά μου!

    misharos: :) :). Τούτον εν το λυπηρό. Τζιαι να θέλεις, δεν μπορείς, εν υπάρχει ο ενθουσιασμός, τωρά ενδιαφέρουν σε άλλα πράματα. Εξελίσσεται η ζωή μας τζιαι προχωρά. Πρέπει να μεγαλώσεις τζιαι αφήνεις πράματα πίσω σου, κερδίζοντας άλλα φυσικά, αλλά τζίνα που αφήνεις πίσω σου δεν χάνουν την αξίαν τους.
    Κάμνει apply τζιαι σε άλλους τούτο το πράμα τελικά.
    Η ζωή εν μια ατελείωτη εναλλαγή ρόλων, τζιαι κάθε προηγούμενος ρόλος μαθαίνει σε πώς να παίζεις σωστά τον επόμενο, τζιαι κάθε ρόλος διδάσκει άλλους πώς να τον παίξουν, όταν θα τον πιάσουν.

  3. Συμφωνώ με όλα τα προηγούμενα αλλά νομίζω ότι ούλλοι μας ακόμα διατηρούμε ένα μωρό μέσα μας. Κάμνω χάζι το καλοτζαίρι που πάω κατασκήνωση με τα λυκόπουλα (5-10 χρονών) τζαι ενθουσιάζουμε τζαι εγώ με τα παιχνίθκια που παίζουν τζαι έτσι. Τζαι εν νομίζω ποττέ να κόψω τα videogames. Μπορεί να αλλάσσουμε όταν μεγαλώνουμε αλλά έννεν για κακό, το κάθε πράμα στην ώρα του έννε;

    misharos: Εν ξέρω αν το διατηρούμε, ή αν απλά υπάρχει. Ίσως εν ένας συνδυασμός των δύο. Τζιαι σίουρα δεν περιλαμβάνει τους ανθρώπους που μας λαλούν την ηλίθια τζιαι γελοία φράση «Μεγαλώστε επιτέλους».
    Μπράβο σου που ακόμα μπορείς να νιώθεις όπως τα 5-10χρονα :).
    Αλλά είμαι σίουρος κάτι λείπει…το κομμάτι που η Φύση έφυε. Εν τζίνο που πονεί.
    Σίουρα το κάθε πράμα στην ώραν του. Ο κάθε άνθρωπος έσιει κάμια στιγμή που θα αρκέψει να μεγαλώνει, όχι ηλικιακά. Διαφορετική για κάθε άνθρωπο, τζιαι εν η καλύτερη ώρα. Χωρίς βιασύνη.

  4. Καταλάβω τι εννοείς όταν λαλείς ότι χάννεται ένα κομμάτι. Έτσι ένει αλλά έρκουνται άλλα κομμάθκια για να το συμπληρώσουν τζαι άλλη η χάρη :P To κάθε ένα έshει την αξία του i believe

    misharos: Ναι σωστά! Μπορεί το ένα να παίρνει τη θέση του άλλου, αλλά σίουρα δεν αντικαθιστά τη σημασία του. Αλλα ναι το κάθε ένα έσιει την αξίαν του :)

  5. Παράθεμα: 18 « Δουκατον

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s