Ποιοι εν τούτοι οι Τούρτζιοι τελικά;

Προχτές την Παρασκευή ήρταν στο σχολείο μας 5 Τουρκοκύπριοι μαζί με τους καθηγητές τους. Είπαν μας για το Cyprus Friendship Programme, ένα πρόγραμμα που έσιει ως στόχο, απ’ότι μας είπαν, την συμφιλίωση των νέων που τες δύο κοινότητες τζιαι τη καλλιέργεια μιας σκέψης στο μυαλό μας που θα μας επιτρέπει να ζήσουμεν ειρηνικά στο μέλλον, μαζί τζιαι χωρίς προβλήματα, αντίθετα με το σύγχρονο παρελθόν μας. Παν Ελληνοκύπριοι τζιαι Τουρκοκύπριοι μαζί για ένα μήνα στις ΗΠΑ τζιαι φιλοξενούν τους οικογένειες.

Περίπου 15-20 άτομα αρνηθήκαν να μπουν στην αίθουσα μόνον που ακούσαν για Τουρκοκύπριους. Μια μαθήτρια μετά, στην τάξη είπεν ότι νιώθει προδομένη που τούτα που γίνουνται τζιαι δεν εκαρτερούσεν έτσι πράμα που το σχολείο. Θκυο μαθητές εμπήκαν στην αίθουσα απλά για να κάμουν φασαρία. Ο ένας εφόρεν που μέσα φανέλλα που ήσιε την Κύπρο μέσα στη σημαία της Ελλάδας, τζιαι έφκαλεν την έξω την ώρα της παρουσίασης. Εθκιώξαν τον που την αίθουσα. Ο άλλος απλά εσηκώστηκεν τζιαι έφυεν. Ο πρώτος μαθητής δεν πειράζει κανέναν δεν μιλά σε κανέναν αλλά είναι να μεν πεις για την Ελλάδα. Γίνεται σιύλλος. Εγέμωσεν τα θρανεία, τες καρέκλες τζιαι λλίον τους τοίχους με Ελλάς Κύπρος Ένωσις, Εστιν ουν η Ελλάς και η Κύπρος, στόχους τζιαι ΕΛΑΜ τζιαι τζιαι Αίμα τιμή χρυσή αυγή, Κύπρος 34 αιώνες ελληνική κλπ κλπ
Ήσιεν κάμποσα καυγαδάκια για το θέμα, πριν την παρουσίαση, με κάποιους που ελέαν ότι εν θέλουν συμφιλίωση με τους δολοφόνους τζιαι ότι ώσπου εν οι σημαίες στον Πενταδάκτυλο εν θέλουν να ακούσουν τίποτε, ενώ άλλοι εφωνάζαν για τον ρατσισμό που δείχνουμε προς τους Τουρκοκύπριους τζιαι ότι τζιαι εμείς είχαμεν κάμει κάμποσα εγκλήματα εναντίον τους.

Έτσι θέματα εν υπερβολικά ευαίσθητα τζιαι χρειάζονται πολλά μεγάλη προσοχή. Βλέπουμεν ότι δυστυχώς οι πολιτικοί εκαταφέραν να βάλουν τες ιδεολογίες τους σε εμάς τους έφηβους, ξέροντας ότι είμαστεν πολλά εύκολοι σε μιαν πλύσην εγκεφάλου, τζιαι ότι λόγω τζιαι της αντιδραστικότητας που έχουμεν ως έφηβοι, να μπορούμεν να υπερασπιζόμαστεν τες ιδεολογίες τους τζιαι τα συμφέροντα τους, τζιαι ξέροντας ότι κάποτε θα τους ψηφίσουμε στες εκλογές. Ποια κριτική σκέψη, λογική τζιαι βλακείες. Δώκε γιε μου μελλοντικούς ψηφοφόρους-ρομπότ πάνω!

Στην παρουσίαση ήταν 5 Τουρκοκύπριοι τζιαι 5 Ελληνοκύπριοι μαθητές. Ο καθένας με τον συγκάτοικόν του στις ΗΠΑ. Ήταν αρκετά καλή η παρουσίαση. Το μόνο που με επείραξεν είναι που εμιλούσαν για Βόρεια τζιαι Νότια Κύπρο. Εν κατεχόμενη τζιαι ελεύθερη. Τζιαι αφού λαλούν ότι ο τουρκικος στρατός καταπιέζει τους τζιαι τα πράματα στα κατεχόμενα έννεν όπως ποδά, νομίζω έπρεπε να αναγνωρίζουν ότι τζιαι οι ίδιοι κατέχονται που τον τουρικό στρατό τζιαι αν θέλουν να λέγονται Κύπριοι να αναγνωρίζουν ότι η πατρίδα τους εν κατεχόμενη. Είπαν για ελληνόφωνους τζιαι τουρκόφωνους Κύπριους. Νομίζω εμέναν εν με επείραξεν αλλά ήσιεν πάρα πολλούς που ενοχληθήκαν. Ένιγουέις. Εδείξαν μας φωτογραφίες πώς επεράσαν στις ΗΠΑ τζιαι εμιλήσαν μας για τες εμπειρίες τους τζιαι τι εκερδίσαν που τούτον το πρόγραμμα. Νομίζω ήταν η πρώτη φορά που εβρέθηκα τόσο κοντά σε Τουρκοκύπριους. Τζιαι σαν έκπληξη, εν ήταν κότσινα διαβολάκια με τζιέρρατα ως τζιπάνω. Ήταν κανονικοί έφηβοι, όπως ούλλους μας. Στο δημοτικό έτσι μας εκάμναν να νομίζουμε. Ήμουν 4η τάξη νομίζω που ανοίξαν τα οδοφράγματα. Οπόταν ό,τι ακούαμεν τότε για τα κατεχόμενα εν ήταν τζιαι πολλά βάσιμο. Θυμούμαι μας πάντα να κρατούμεν ελληνικές τζιαι κυπριακές σημαίες, να φωνάζουμεν ότι ούλλα εν δικά μας τζιαι όι των Τούρκων. Εν συμφωνώ ότι τα Δεν Ξεχνώ κλπ εν κακά. Απλά δημιουργείται ένα μίσος προς τους Τούρκους. Τζιαι το μίσος δεν εβοήθησεν ποττέ κανέναν. Ποττέ. Πολλά εύκολα εμπορούσαν τα βιβλία μας να παρουσιάζουν ότι οι κακοί Εγγλέζοι εκάμναν τούντα φριχτά βασανιστήρια στους αγωνιστές της ΕΟΚΑ, ότι που την κατζίαν τους εν μας αφήκαν να ενωθούμεν με την Ελλάδα, ότι κρατούν γη στη χώρα μας, έστω τζιαι νόμιμα,ότι εβάλλαν πολλά ψηλούς φόρους, να εβάλλαν τζιαι καμιά προπαγανδούλα, κανέναν ότι εν τόσο κακοί που ψεκάζουν τα σύννεφα για να μεν βρέσιει τζιαι τι φκάλλουμεν; Μίσος προς τους Εγγλέζους. Εσκεμμένα δεν το κάμνουν ή απλά εν έτυχε; Ένιξερω. Εννά μου πείτε αν εκάμναν τζιαι τούτοι εισβολή, το ίδιο θα ήταν. Ένιξερω.

Λαλώ για το μίσος. Πριν 1-2 εβδομάδες ήμουν σε ένα σχολείο τζιαι ήταν ένας κύριος που του εσκοτώσαν 17 μέλη της οικογένεια του, κάποιοι Τουρκοκύπριοι. Έτσι απλά μιαν ημέραν εφκάλαν τους έξω που το σπίτιν τζιαι επέξαν τους. Με μάναν του αφήκαν με τζύρη με τίποτε. Μόνον τζίνος τζιαι ο αδερφός του εγλυτώσαν. Μα καταλαβένετε τι σημαίνει να σου σκοτώσουν 17 συγγενείς σου; 17 άτομα που αγαπάς; 17 πλάσματα που μοιράζεσε την ίδια ψυσιή;(Ένας που τούτους που εσκοτώσαν ήταν τζιαι ένα μωρό 2 χρονών. Θκυο.) Καταλαβένετε τι σημαίνει να έφεφκα εγώ 17 χρονών στρατιώτης, έτσι ξαφνικά, τζιαι 36 χρόνια μετά η μάνα μου να αναρωτιεται ακόμα αν ζω; Να κρύφκει τζίντην ελπίδα; Για τον γιον της 17 χρονών. Εν λύτρωση αν της πουν ότι με εσκοτώσαν. Τι σημαίνει να φέφκεις ξαφνικά που το σπίτι σου; Χωρίς τίποτε. Τίποτε. Η γιαγιά μου όσον τζιαι ήσιεν γλυτώσει. Εφορτωθήκαν 15 άτομα πάνω σε ένα διπλοκάμπινο τζιαι επίαν στα βουνά ώσπου να ηρεμήσει η κατάσταση. Έχουν τζιαι διατηρούν ακόμα ένα μίσος, θέλουν εν θέλουν. Σκεφτείτε να εγίνετουν έτσι πράμα σήμερα.

Εν θέλω να λαλώ τα παραπάνω μόνο που τη μερκά μας. Εκάμαμεν τζιαι μεις κάμποσα. Όπως ένει τζιαι για μας δύσκολο να τα ξιάσουμεν, ένει τζιαι για τζίνους. Φυσικά, πιστεύκω,λόγω της εισβολής η ζυγαριά ππέφτει προς τη δική μας μερκά.

Ένιξερω αν εν εύκολο να πούμεν ούλλοι μας, τζιαι οι θκυο εκάμαμεν λάθη, κάποιοι πιο πολλά, κάποιοι πιο λλία, ας τα ξιάσουμεν τζιαι ας δούμεν μπροστά, στο μέλλον. Εν τολμώ να υποθέσω αν εν έυκολο. Μόνο τζίνοι που τα εζήσαν μπορούν.

Σε ένα πιο παλιό μου ποστ έγραφα ότι εν βλέπω με Τούρκους με Έλληνες με Κυπραίους. Βλέπω μόνον αθρώπους. Έτσι προσπαθώ.

Σαν νεολαία, εξεχάσαμε τέλλια ότι υπάρχει ένα μεγάλο κομμάτι της πατρίδας μας που εν παράνομα κατεχόμενο. Ο λόγος εν ότι περνούμεν καλά. Πάρα πολλά καλά. Έχουμεν τα πάντα ως νεολαία. Τζιαι λαός που περνά καλά, εν τον ενδιαφέρει κάτι άλλο. Αλήθκεια, εν έχουμε κάτι να κερδίσουμε που μιαν οποιαδήποτε λύση. Οξά έχουμε το σπίτι της γιαγιάς μας των 100 τετραγωνικών τζιαι τα χωράφκια του παππού μας; Χαλόου; Έχουμεν εξωχικό τζιαι ήδη έχουμεν τζιαι οικόπεδο που θα χτίσουμεν το σπίτι μας, τι θα τα κάμουμεν τζίνα; Δυστυχώς έτσι σκέφτουνται οι παραπάνω. Το φοιτσιάρικο εν ότι μπορεί να έχουν τζιαι δίκαιο.

Τζίνο που ξέρω όμως τζιαι βλέπω είναι ότι ναι μεν λέμεν ότι καλλιεργούμε κουλτούρα ειρηνικής συμβίωσης τζιαι ξέρω γω, αλλά τζίνο που μας εμποδίζει να πάμεν μπροστά είναι το παρελθόν μας. Ούλλοι φοούνται να το αγγίξουν τζιαι αφήνουν μας να επηρεαζόμαστε που ομάδες οι οποίες συγκρούονται τζιαι κάμνουν τα πράματα πιο χάλια. Έτσι, ο καθένας λαλεί ό,τι θέλει για τους Τούρκους τζιαι τους Τουρκοκύπριους. Ως γνωστόν, η άποψω εν σαν την κωλοτρυπίδα, ούλλοι έχουν που μια. Ένιξερω τι μπορεί να γίνει. Αν γίνεται να συγχωρήσει ο ένας τον άλλο, αν γίνεται να πούμεν έμπιραζει, αν γίνεται να πούμεν ξεκινούμεν που την αρκή ξανά, να ξαναχτίσουμε τες σχέσεις μας.

Μπορεί τζιαι ναν πελλάρες που λαλώ τζιαι σκέφτουμαι.
Είμαι συγχυσμένος. Πολλά συγχυσμένος.

Advertisements

Αθθυμούμαι…#3

Αθθυμούμαι…
Αθθυμούμαι…#2

-Που με έπερνεν ο παπάς μου στο Λούνα Παρκ της Ακρόπολης. Εσύραν το κάτω πριν λλίο τζιαιρό για να χτίσουν πολυκατοικία.

-Που με έπερνεν η μάμμα μου στο πάρκο του Τάκη Ζεμπύλα.

-Που στο δημοτικό ελαλούσαμεν «Αγαπώ την Τάδε» τζιαι όι ‘Αρέσκει μου η Τάδε».

-Τον πρώτο μου έρωτα στο νηπιαγωγείο. Μια Στέφανη ξαθθή ψηλή. Αν με θκιεβάζεις, ήσουν ωραία κορούα κόρη.

-Τους έρωτες του δημοτικού. (ννννά ρε που μου έθελες τζιαι έρωτες στο δημοτικό! κότσιρε!)

-Που εφυσούσαμε στες κασεττούες του Gameboy για να παίξουν.

-Που έπεζα με τους άξιονμαν. Εγόρασα τζιαι την Ζήνα μια φορά για να τους παντρέψω.

-Που εθώρεν η γιαγιά μου Λάμψη τζιαι Καλημέρα ζωή.

-Τότε που ήταν να μπουν οι τηλεφωνικοί κωδικοί για κάθε πόλη, ήσιεν μια διαφήμιση με ένα χταπόδι τζιαι ελάλεν ένα τραγούδι σχετικά με την αλλαγή. Είχα κάτσει τζιαι έγραψα το

-Που με επέρναν το ELC να πιάννω πράματα να παίζω.

– Που μου ελαλούσαν, όταν τους εζητούσα κάτι που είχα δει που κάποιον άλλο, «Που εννα γίνεις τζιαι συ όπως τούτον, εννα κάμνεις τζιαι συ τζίνα που κάμνει!»

-Που έθελα να μου γοράσουν μπουλτόζα. Μια φοράν εφέραμεν ένα βωθροκαθαριστή τζιαι ενθουσιάστηκα τζιαι έθελα να γίνω βωθροκαθαριστής. Πάι δε γουέι την μπουλτόζα ελάλουν την πουττόζα.

-Τες κασέττες με τα μίκυμαους, ένιξερω ποιας εταιρείας-μιας με έναν ουράνιον τόξο. Όπως τον Ιβανόη, την Κοκκινοσκουφίτσα, τους Αδελφούς κάτι, τον Ηρακλή. Τζιαι τη Μουλάν, το Lion King, το Toy Story, τον Ταρζαν, την Χιονάτη, την Ωραία Κοιμωμένη, την Σταχτοπούτα, τον Μπάρνυ.

-Που εφοούμουν να δω τον Τιτανικό τζιαι εφοούμουν να ανεβώ σε πλοίο.

-Που εχτίζετουν ο Ορφανίδης τζιαι το ΓΣΠ.

-Που επαίξαμε με την ακαδημία της μάππας έναν που τους τελευταίους αγώνες στο παλιό ΓΣΠ.

-Το Big Brother 1, το Bar, τον Τροχό της τύχης, το Βρες τη φράση, τζιαι έναν άλλο που ήταν θκυο ομάδες των 5 τζιαι εφορούσαν ακουστικά τζιαι έπρεπε να πουν ο ένας μια λέξη στον χωρίς να χρησιμοποιήσουν κάποιες λέξεις. Όπως το ταμπού.

Τζιαι έναν μελλοντικόν Αθθυμούμαι: Που εκάμναμε Χριστούγεννα με τα μακρομάνικα.

Ο Μέρφυ πάει σχολείο

Οι νόμοι του Μέρφυ στο σχολείο:

-Αν κουβαλάς ένα βιβλίο για θκυο εφτομάδες μέστην τσάντα σου, αλλά δεν το χρησιμοποιάς, τη μέρα που θα το φκάλεις που τη τσάντα σου, ο καθηγητής εννα το θέλει.

-Όποτε θα κάμεις σκονάκια για το διαγώνισμα, ο καθηγητής θα περνά που δίπλα σου συνέχεια ή θα στέκεται που πάνω σου.

-Όποτε είσαι στον κόσμο σου τζια ονειρεύκεσαι, ο καθηγητής θα σε ρωτήσει κάτι.

-Μόνον ο καθηγητής γελά με τα αστεία του στην τάξη.

-Το ρολόι της τάξης είναι πάντα λάθος.

-Οι νέοι μαθητές πάντα απαντούν «Όι» στην ερώτηση του καθηγητή «Εκάμετε το τούτο στο περασμένο σχολείο;»

-Τα θέματα συζήτησης που ενδιαφέρουν τον καθηγητή εν πάντα βαρετά για τους μαθητές. Τζιαι το αντίθετο.

-Αν κάμεις ούλλες τες ασκήσεις για το σπίτι, εκτός μια, ο καθηγητής θα σε βάλει να απαντήσεις τζίντην μια.

-Λύεις πράξεις τζιαι ούλλα παν σωστά, νομίζεις είσαι θεός, τζιαι ότι ενώ ούλλοι οι άλλοι σκοτώνουνται να τες λύσουν, για σέναν εν πανεύκολες τζιαι νιώθεις περήφανος. Δαμέ ισχύει ένας γενικός νόμος του Μέρφυ: Αν ούλλα παν σωστά, κάτι πάει λάθος.

-Οι ερωτήσεις στις οποίες έδωκες μεγάλη σημασία, πριν το διαγώνισμα, εν θα εν μεστο διαγώνισμα.

-Όταν θέλεις να βρεις έναν καθηγητή το διάλειμμα, εν εξαφανισμένος.

-Οι εξετάσεις εν πάντα πολλά εύκολες, εάν δεν τες κάθεσαι.

-Πάντα υπάρχει στην τάξη ένας μαθητής που ρωτά υπερβολικά πολλές ερωτήσεις.

-Για τον καθηγητή, είσαι πάντα λάθος.

-Οι καθηγητές που ούλλοι λαλούν ότι εν οι καλύτεροι, ποττέ εν σου ππέφτουν. Τζιαι αν σου ππέσουν, θα είναι η χρονιά που θα αποφασίσουν να αλλάξουν την πολιτικήν τους τζιαι να εν πολλά πιο σκληροί.

-Κάποιος μαθητής που εν μιλά καθόλου στην τάξη, εννά φάει παρατήρηση όταν τύχει μια φορά να μιλήσει.

-Δεν θα σου στείλουν ποττέ μήνυμα στο κινητό, όσον εν στο αθόρυβο. Μια φορά που εννα ξιάσεις να το βάλεις στο αθόρυβο, θα παίξει.

Εφηβεία

Πριν λλίες μέρες ήρτεν η μάνα μου έτσι ξαφνικά σαν εκάθουμουν στο computer, αγκάλιασε με τζιαι λαλεί μου με ύφος συγκινητικό τζιαι με θαυμασμό «Μα πότε επρόλαβεν τούτος ο γιος τζιαι εμεγάλωσεν; Αλλό λλίο εννά γίνεις 17 χρονών λεβέντης, όπου να’σαι εννά πάεις τζιαι στρατό. Θυμούμαι που σε εκράτουν πάνω μου, έπερνα σε στο πάρκο, στο νηπιαγωγείο.»
Ανατρίσιασα, επήαν να γεμώσουν τα μμάθκια μου, εν πολλά ωραίες οι μνήμες της παιδικής μου ηλικίας. Τα ίδια ακούω συχνά που γιαγιάες, θείες κλπ. Ήμουν το πρώτο παιδί της οικογένειας, εν είχα άλλα πρώτα ξαδέρφια, οπόταν εν κάτι, μπορώ να πω, πρωτόγνωρο για τζίνους. Ασπούμεν για τες γιαγιάες, πιστεύκω εν πολλά ωραίο πράμα να μεγαλώνεις τα παιθκιά σου, τα παιθκιά σου να σου κάμνουν εγγόνια τζιαι τωρά να θωρείς τζιαι τα εγγόνια σου να μεγαλώνουν.

Στην παιδική μου ηλικία ήμουν, όπως τζιαι οι παραπάνω, χωρίς να ξέρω την ταυτότητα μου, ποιος είμαι τζιαι που πάω, πάντα προστατευόμενος που τους γονείς. Ήταν πολλά ανέμελα χρόνια τζιαι ήταν ούλλα στο φλου. Ήταν ωραία. Ωστόσο, τα παιδικά χρόνια εν η περίοδος της ζωής του καθενός που επηρεάζει το είναι του, τζιαι άρα ούλλην του τη ζωή. Σαν παιδιά, εν επολλοβλέπαμεν τούντα πράματα. Τωρά στην εφηβεία ένει που αποκτούν μεγάλη σημασία. Το ποιοι είμαστε τζιαι ποιους στόχους έχουμε.

Η εφηβεία εν η πιο μπερδεμένη κατάσταση που ζω τζιαι έζησα, στη ζωή μου. Σήμερα είμαι καλά, αγαπώ τη ζωή μου, τους γονιούς μου, τους φίλους μου. Ούλλους. Αύριο μπορεί να μου γυρίσει ξαφνικά τζιαι να μεν θέλω να μιλήσω κανενού, να λαλώ ότι εν έχω φίλους τζιαι ότι εβαρέθηκα τη ζωή μου. Συμβαίνει μου συνέχεια. Οι λόγοι εν ότι κάποιες φορές γυρίζει μου άσιημα στο σχολείο τζιαι μετρώ τες μέρες που εννα τελιώσει. Άλλες φορές ανακαλύπτω τρομερά λάθη που εκάμαν οι γονιοί μου όταν ήμουν μιτσής τζιαι έχουν μεγάλον αντίκτυπο στην εφηβεία, τζιαι πιστεύκω εννα έχουν σε ούλλη μου τη ζωή. Πολλές φορές εν με πειράζει που τ’αλήθκεια τίποτε, απλά βρίσκω αφορμές τζιαι λαλώ ότι ενοχλούν με για να φκάλω νεύρα που μέσα μου.

Στην εφηβεία ανακαλύπτω τον εαυτό μου που έκτισα τζιαι εκτίσαν μου, όταν ήμουν παιδί. Ανακαλύπτω τες δυνατότητες μου, τα καλά μου, τα κακά μου, προς ποιαν πορεία κλίνω στη ζωή κλπ. Τωρά είμαι σε μια φάση που τα αρνούμαι ούλλα. Σαν να τζιαι επαναστατώ, αλλά ένιξερω για τι, για ποιον, γιατι. Απορρίπτω τη θρησκεία, λαλώ ότι είμαι άθεος, γυρεύκω αποδείξεις εναντίων της θρησκείας. Πριν 2-3 χρόνια έθελα να γίνω μοναχός. Απορρίπτω το έθνος/το κράτος/την εξουσία, εν μου αρέσκει η εξουσία. Πριν 2-3 χρόνια επίστευκα σε Ένωση τζιαι Τούρκος καλός μόνο νεκρός. Κανένας εν μου έβαλεν στο μυαλό μου τούντες ιδέες, εν αντίδραση που έσιει η πλειοψηφία των εφήβων. Ήσιεν φορές που εξυπνούσα μιαν ημέρα τζιαι έλεα «Ρε μα εν δυνατό Τούρκος καλός μόνο νεκρός». Εν πελλάρες λαλώ. Ή πιο πρόσφατα αποφάσισα ότι δίνεται πολλά πιο μεγάλη σημασία στο ποδόσφαιρο, απ’ότι έπρεπε να εδίνετουν. Εξύπνησα μιαν ημέρα τζιαι αναρωθκιούμουν τι κερδίζω με το να πηαίννω γήπεδο, ή να κάθουμαι να θωρώ 22 αθρώπους να κλωτσούν μιαν μάππα.

Νομίζω ότι είμαι σωστός, μπορεί να είμαι ναι. Αλλά όι επειδή έκατσα, εζύγισα τα πράματα τζιαι εκατέληξα. Απλά, έτσι ήρταν τα πράματα μέσα μου.

Θυμούμαι που ήμουν μιτσής τζιαι έβλεπα θείους/θείες τζιαι κάποια ξαδέρφια να φκαίνουν έξω συνέχεια, ελάλουν Εγώ εννα μεινίσκω σπίτι να βοηθώ τη μάμμα μου. Άσχετο. Οι παραπάνω της ηλικίας μου παν clubs, πίννουν, καπνίζουν, αλλάσσουν κορούες κάθε λλίο, πολλοί ήδη εκάμαν σεξ, με διάφορες. Τωρά, εν οι μάγκες του σχολείου, ούλλοι θαυμάζουν τους τζιαι θέλουν να τους μοιάσουν. Μετά να δούμεν ίνταλως εννα εξελιχθούν. Για τες κορούες καλύτερα να μεν μιλήσω. 13 χρονών κοτσίρες τζιαι να τες αφήννουν οι μανάες τους να πιέννουν με τα ξέκωλα στα club, τζιαι να γυρεύκουν στρατιώτες. Στα πάρτυ, εν κάμνω παναύρκα όπως ούλλοι, ούτε χάζια, αστιεύκουν με τζιαι λαλούν μου «Ρε σσιώπα τζιαι επέλλανες μας». Έτσι εν ο χαρακτήρας μου, τζιαι πολλές φορές, πάντα actually-μετά που πάρτυ, μισώ τον. Αλλά εν μπορώ να αλλάξω. Έτσι είμαι. Εν πίννω, εν καπνίζω (αν τζιαι περνά μια σκέψη που τον νουν μου ότι μιαν ζωήν την έχω τζιαι θέλω να δοκιμάσω τα πάντα, σε σημείο φυσικά που εν θα μου κάμουν κακό), η πρώτη μου κορούα εν μια συμπλόγκερ(quiz: έβρετε την) τζιαι clubs εν νομίζω να πατήσω ποττέ μου. Εν μου κολλά η φάση καθόλου. Ακούεται ωραίο ναι να φκέννω κάθε Σάββατο να πιέννω nuovo,fresh,time ή ήντα άλλα clubs πάσιν, με κούκλες κορούες, να χουφτώννω καμιάν τζιαι πάστο μεθύσι να κάμουμεν τζιαι τίποτε. Εν πράματα που πουλούν, σε εμάς τους νέους. Απλά έννεν σωστόν όμως. Ξέρετε την παροιμία που λαλεί Τα πιο ωραία πράγματα στη ζωή είναι ανήθικα, ή παράνομα, ή παχαίνουν.

Εν πιστεύκω ότι στην εφηβεία εν γραφτό του καθενός να ωριμάσει. Ο καθένας θέλει την ώραν του να’βρει τα πόθκια του. Βασικά εν πιστεύκω στην ωρίμαση. Ένιξερω γιατί, απλά εμεγάλωσα σε έναν περιβάλλον που πάντα ελαλούσαν μου ότι είμαι πιο ώριμος που τους συνομήλικούς μου, ότι ξέρω τα πάντα, ότι είμαι ο πιο σοβαρός τζιαι ο πιο σωστός, ότι είμαι πανέξυπνος. Σε βαθμό που τα εμίσησα.

Ένιξερω αν είμαι τζιαι δεν με ενδιαφέρει. Σε κάποιον που μπορεί ναν έξυπνος εν του το φακκάς συνέχεια τζιαι να τον ταπελλώνεις, απλά σκάζεις τζιαι αφήννεις τον μόνον του αφού…εν έξυπνος. Ασπούμε, μπορεί ναν που δαμέ που έπιαα την ιδέα ότι θέλω ούλλοι οι ανθρώποι ναν ίσοι τζιαι να μεν υπάρχει κάποιος ποιο δυνατός. Έννεν πάντα directly που έρκουνται οι ιδέες του πλασμάτου. Εν τζιαι μέσα που την ζωήν του. Εν με εβοήθησεν καθόλου το ότι μου ελαλούσαν έτσι πράματα. Σε παρέες (συγγενικές,φιλικές κλπ) παρέες ποττέ εν αννοίω το στόμα μου να πω κάτι. Εκτός αν μιλούμεν για θέματα γενικών γνώσεων τζιαι όι πελλάρες. Αλλά η εφηβεία εν πελλάρες. Ούτε στην τάξη μιλώ. Σπάνια ψηλώνω σιέρι τζιαι μισώ τους καθηγητές που με βάλλουν μόνοι τους τζιαι κάμνουν να αγχώνουμαι συνέχεια άμπα τζιαι βάλουν με να μιλήσω. Όσοι καθηγητές θκιεβάζετε, σίουρα έσιετε μαθητές στην τάξη που εν πολλά πιο ήσυχοι που τους άλλους. Ππλις μεν τους κάμνετε να νιώθουν υπό πίεση τζιαι μεν τους βάλλετε όποτε σας καπνίσει. Κάμνετε μας τεράστιο κακό. Καλύτερα πιάστε τους τζιαι πέτε τους θκυο κουβέντες προσωπικά.

Εμπάσιγουέι, εννα περάσουμε :)
Αχ είπα τα :D.

ΥΓ: Το ποστ εν αφιερωμένο στην Παραμυθία τζιαι την Αρ. που με επρήξαν να κάμω ποστ ;)