Το ΟΧΙ του Αυξεντίου προς τους Τούρκους την 25η Μαρτίου του 1960.

Πριν λλίες μέρες επήραν μας με το σχολείο στον Αχυρώνα του Λιοπετρίου. Ήσιεν που το δημοτικόν να πάω τζιαι εχάρηκα που άκουσα ότι εννα μας πάρουν τζιαμέ. Φτάννοντας, άκουσα που πάρα πολλούς «Τι γυρεύκουμεν εμείς μεστον στάβλο;»,»Που μας εφέραν δαμέ τωρά;»,»Εβαρέθηκα ήδη, πάρτε μας να φάμεν». Κάτι κοπελλούες με το Αλωνεύτης-στυλ γυαλλί εφκάλλαν φωτογραφίες με τον Φώτη Πίττα σαμπως τζι’ήταν ο Ρουβάς, άλλες εσχολιάζαν το πόσον όμορφοι τζιαι άσιημοι ήταν οι ήρωες στα αγάλματά τους τζιαι κάτι κοπέλλια είχαν φύει που τζιαμέ τζιαι επίαν να περπατήσουν πάρακατω ώσπου να’ρτει το λεωφορέιο.Αηδίασα με την αδιαφορίαν τους. Τζιαι εν ήταν μια μερίδα, ήταν ούλλοι. Την ίδιαν ώρα κάποιοι τουρίστες που εφατσάραν Άγλλοι, εσταματήσαν για να μας φκάλουν φωτογραφίες, εμάς τζιαι τον αχυρώνα. Μάλλον εν εξέραν περί τίνος πρόκειται. Κάποιοι ξένοι ενδιαφερτήκαν. Εμάς,στ’αρχίδια μας. Εχτές πάλε, μια ήταν η απάντηση των μαθητών που επαρέλαυναν στην ερώτηση «Τι γιορτάζουμεν σήμερα;». «Χουχουχουχου ένιξερω χαχαχαχαχα». Αηδία x2.Τζιαι μόνο 50 χρόνια επεράσαν.

Απογοητεύτηκα αλλά ντάξει, εν τζιαι έπρεπε να περιμένω τίποτε παραπάνω που τες κοπέλλούες που ξιπαρθενεύκουν που τα 15 τους τζιαι έχουν τζιαι που 5 σκουλαρίτζια στο κάθε αυτί. Ούτε τα κοπέλλια που παίζουν τους μάγκες με το τσιάρο στο στόμα στα 15 τους. Τζιαι εν τζιαι εν μόνον τούτοι, ούλλους αρέσκει μας ) να πίννουμεν καφέ στο Starbucks με θέα την τούρτζικη(τουλάχιστον έτσι δείχνουμεν αφού εν κάμνουμεν τίποτε τζιαι κρατούμεν μιαν άκρως παθητική στάση). Τζιαι μεν μου πείτε μα γράφω τα στο blog μου τζιαι στο facebook μου τζιαι στα forum που μπαίνω ότι εν μου αρέσκει η κατοχή. Σε τούτα είμαστεν πρώτοι.

Καλή η γενιά μου. Η γενιά των 90s. Τι γίνεται όμως που σε λλία χρόνια που εννα εν η νεολαία τζιαι εννα αποτελεί ίσως το σημαντικότερο μέρος της κοινωνίας; Τι γίνεται που τούτη η γενιά εννα πρέπει να κυβερνήσει κάποτε;

Φοούμαι ότι εν θα τα καταφέρουμεν τζι’ανησυχώ. Πολλά.

Η προσευχή της σούβλας.

Πιστεύω εις μίαν σούβλαν, κυπριακήν, ποιοτικήν, ψημένην σε φουκούν και περασμένην σε μακριές σμίλες, με το μοτοράκι στο ON.

Και εις τα μαύρα τα κάρβουνα, γορασμένα σε σακκούλλαν μαύρην εκ περιπτέρου και τοποθετούμενα μέσα στην φουκούν, παίρνουν φόκον.

Φωτιάς εκ φουκούς, σούβλας χοιρινής, με κάρβουνα αφτούμενα, ψησθέντα εκ παρουσιάς διαφόρων ανθρώπων που ομιλούσαν για πολιτικά και μάππες.

Για δι ημάς τους Κυπρίους και την ορθήν απόλαυσην της σούβλας, κατελθόντα εκ της φρουταγοράς, αλλοδαπή γυναίκα και έφερεν αγγουράκια και τομάτες για την σαλάταν.

Και σερβιρισθέντα με την σαλάταν ημων, επι πιάτων μεγάλων, και φαηθέντα και χωνευθέντα.

Και τα αποφάγια εδόθησαν στους σκύλους για περαιτέρω καταβρόχθισην.

Και το τραπέζιν εκαθαρίσθην μετά φαμόζο απο τας κυρίας και έπειτα εσερβιρήσθην γλυκόν.

Και στο τέλος πάλιν εισακούσθηκεν το «Άτε τζιαι που Δευτέρας δίαιτα» απο τους κυρίους.

Και εις την φουκούν την μεταλλικήν, την τέλειαν, την στιβαρήν, την αιτίαν για το ψήσιμο της σούβλας, το συν μοτοράκι αφτούμενο για να γυρίζει τας σμίλας, ενωμένον με πόλους στο διπλοκάμπινον ημών.

Εις μίαν λαχταριστήν,τραγανήν και ανεπανάληπτην σούβλαν.

Ομολογώ το μάσημαν ολόκληρης αυτής.

Προσδοκώ την αθανασίαν αυτής.

Και να είναι άμιλλη εις τους αιώνας,

Αρνίν.

Google it!

Έσιει που τον τζιαρό που η Google έβαλεν drop down λιστ με προτεινόμενα αποτελέσματα στις αναζητήσεις, σπάζω πολλήν πλάκαν με τις αναζητήσεις που κάμνει ο κόσμος:

google1

google2

google3

google4

google5

google6

Tζιαι το εγγλέζικον κομμάτιν:

google7

google8

google9

google10