Περί Facebook ο λόγος…

texnologiaΠριν λλίες μέρες το Facebook ανακοίνωσεν ότι έφτασεν τα 300 εκατομμύρια χρήστες. Σημαίνει ότι αν το Facebook ήταν χώρα, θα ήταν η χώρα με τον 4ο μεγαλύτερο πληθυσμό παγκοσμίως. Όπου τζιαι να’σαι εννα περάσει τζιαι τις ΗΠΑ τζιαι εννα μπει 3ο στη λίστα πίσω που την Κίνα τζιαι την Ινδία. Πράγματα εξαιρετικά ανησυχητικά για μένα.

Σήμερα, κάποιος που εν έσιει Facebook θεωρείται «πίσω που τον κόσμο». Εν γίνεται να μεν έσιεις Facebook. Ούλλοι έχουν.Εν ο νέος τρόπος επικοινωνίας. Κάμνεις chatting, βλέπεις φωτογραφίες του καθένα που σε έκαμεν add, κάμνεις quizzes για την κάθε μαλακία, γράφεις στο Wall του παρέα σου, στέλλεις εικονικά αρκουδάκια τζιαι καρδιούλλες στην κορούν που είδες εψές στο club, συμμετέχεις σε groups κλπ. Ο μισός πληθυσμός του Facebook μπαίνει στο Facebook τουλάχιστον μια φορά την ημέρα τζιαι οι μισοί αυτών περνούν πάνω που 2 ώρες στη σελίδα.

Τούτοι ούλλοι, συμεριλαμβανομένων πολλών τζιαι που εσάς, αναρτούν προσωπικές τους πληροφορίες στο Facebook. Όνομα,φωτογραφίες,ηλικία,φύλο,οικογενειακή κατάσταση,σχολείο,email τζιαι αγαπημένα βιβλία,ταινίες,hobbies,γενικά ενδιαφέροντα, η σχέση σου με τους φίλους σου τζιαι το πρόγραμμα σου. Κάποια που τούτα εν must για να εγγραφείς στο Facebook, τζιαι κάποια άλλα εν must(φωτογραφίες,φίλοι, hobbies κλπ) για να πρέπει να έσιεις έναν καθώς-πρέπει profile. Βάλλεις τα τούτα ούλλα, βρίσκεις φίλους, κάμνεις το χαζίν σου γενικά.

Τι γίνεται όμως με τα προσωπικά σου δεδομένα; Πιστεύκεις ότι αφήνουν τα να περάσουν έτσι;  Μπα…

Νομίζω είμαι που τους λλίους της ηλικίας μου που εν έχουν Facebook. Τζιαι εμετάνιωσα το μια στιγμήν που είχα. Ο λόγος; Απλούστατα πιστεύκω ότι φακελώνουν μας .Πουθενά στο παρελθόν τζιαι στο παρών εν υπάρχει καμιά υπηρεσία που να έσιει τόσα πολλά στοιχεία μαζεμένα. Που να εφακκούσαν χαμέ ποττέ εν θα εμπορούσαν να επιάνναν τόσα δεδομένα που τόσον κόσμον. Τζι’αφού εν εμπορούσαν να τα πιάσουν οι ίδιοι, εδώκαμεν τους τα εμείς. Πάνω χαρά τους. Εβάλαν μας τυρίν τζιαι μεις σαν ποντικούθκια ετσιμπήσαμεν. Επιλέξαμεν να βάλουμεν μια φάουσα προσωπικά στοιχεία σε έναν χώρον που μπορεί να έσιει πρόσβαση 6μισι δισεκατομμύρια κόσμος.

Εν θέλει τζιαι πολλά για να καταλάβει κάποιος ότι, τελευταία, ο κόσμος άρκεψεν τζιαι λειτουργεί σαν έναν έθνος.Στην εποχή που η Νέα Τάξη Πραγμάτων αρκέφκει τζιαι γίνεται πραγματικότητα, τούτα τα δεδομένα εν άκρως σημαντικά για τις μεγάλες κυβερνήσεις τζιαι το Facebook συμβάλλει σε μεγάλον βαθμόν σε τούτον.

Οποιοδήποτε σου στοιχείο μπορεί να χρησιμοποιηθεί που το Facebook, για ό,τι σκοπό θέλει. Χρησιμοποιεί τζιαι στοιχεία σου εκτός Facebook για άγνωστους σκοπούς. Έννεν αερολογίες, εν γραμμένα στους Όρους Χρήσης του Facebook που ως συνήθως εδέχτηκες χωρίς να τους θκιεβάσεις.

Τζιαι κάτι άλλον τωρά εχτός που το φακέλλωμα.

«You have xyz friends». Έτσι γράφει το Facebook του καθένα. Εν δυνατόν κάποιος να έσιει τόσους πολλούς φίλους; Η φιλία εν κάτι που λείπει που τες μέρες μας. Μήπως όσοι έχουν τόσους πολλούς φίλους εν ευτυχισμένοι; Εν το γεγονός ότι ήβραν τόσους πολλούς φίλους που τους κάμνει να βάλλουν UHU μεταξύ τζίνων τζιαι του Facebook; Όχι. Γιατί πολλά απλά έννεν φίλοι. Εν γνωστοί. Εν άτομα τα οποία μπορεί να είδες μιαν φοράν ή άτομα που σου εσυστήσαν ή να ήβρες που το ιντερνετ.  Προσωπικά, ήβρα πολλά άτομα μέσω του ίντερνετ με τα οποία αναπτύξαμεν διαδυκτιακήν φιλίαν. Με τα περισσότερα εν εβρέθηκα ποττέ μου αλλά μιλούμεν συνέχειαν. Δεκάδες οι άλλοι όμως που εμείναν απλά γνωστοί. Ούλλοι όμως λοαρκάζουνται φίλοι μου μεστο Facebook. Ένας πολλά λάθος ορισμός.

Όπως τζιαι να έσιει, σίουρα το Facebook έσιει τζιαι τα καλά του, αλλά το φακέλωμα εν φακέλωμα. Ούτε έχω, ούτε θα κάμω Facebook για τούντον λόγο.

Advertisements

Αθθυμούμαι…#2

Σαν συνέχεια του τούτου:

Αθθυμούμαι:

-Τον πρώτο μου καφκά, στο νηπιαγωγείο. Επία σπίτι λουμένος στα κλάματα.
-Που έτρωα φαριλλαχτέ.
-Το ΚΤV. To παιδικό κανάλι της Lumiere πριν να βάλουν το Nickelodeon.
-Που στο νηπιαγωγείο εφωνάζαμεν τις δασκάλες «Κυρία» τζιαι ελαλούσαν μας «Όι κυρία,δεσποινίς».
– Που τα γαλατάκια εν είχαν καλαμάκι τζιαι στες 5 φορές που επίνναμε, τες 6 εστάσσαμεν τα πάνω μας.
-Που επαίζαμεν κκομπανιος, σιμμαριό, χωστόν, λύκους και αρνάκια, πέτρα ψαλίδι χαρτί κλπ
-Τα αλμπουμ της panini με τους παίκτες της μάππας.
-Που εθώρουν Στρουμφάκια, Ροζ Πάνθηρα, Ντενις ο τρομερός,Χελωνονιντζάκια, Μάγια η μέλισσα, Ποκεμον, Αστυνόμος Σαϊνης, Κασπερ, Looney Tunes τζιαι κάτι ταινίες του Ρόμποκοπ, Μπάτμαν και Ρόμπιν κλπ
-Τες κουφέττες τες PEZ.
-Που έπαιζα με τα Playmobil, τα Lego τζιαι τους Action Man.
-Τον Super Mario τζιαι το Ζelda στο Νintendo64 τζιαι στο GameBoy το ασπρόμαυρο. Επίσης το Tetris,τον Sonic, το Bubble Bubble, το Mortal Combat.
– Που εβάλλαμεν τα κουτάκια των αναψυκτικών πάστον τροχόν του ποδηλάτου για να κατσιαρίζει όπως την μοτόρα.
-Τον Tροχόν της τύχης, το Kόντρα Πλακέ, τον Εκατομμυριούχο, το Big Brother, το Bar, το Saved by the bell τα σιόου της Ρούλας Κορομηλά τζιαι το Ευχάριστο Σαββατόβραδο.
-Που επαίζαμεν ππιριλλιά.
-Τες κάρτες ΥΠΕΡΑΤΟΥ.
-Το ασσερεχε των Las ketchup
-Tα βοθράκια στο δημοτικό.
-Που στις πρώτες τάξεις του δημοτικού ήσιεν μέρες που εσχολάνναμεν 12 τζιαι 15.
-Τα παγωτά κρι-κρι με το δωρούι στο κάτω μέρος.
-Το δώρο των αυγών kinder που επροσπαθούσαμε να το ανοίξουμε με τα δόντια μας τζιαι συνήθως ήσιεν μέσα ππάζολ.
-Τα ανέκδοτα του Κληρίδη.
-Τα Windows 95
-Που μας εστέλλαν κάθε Χριστούγεννα ευχετήριες κάρτες.
-Το Γιο-Γιο.
-Που ήσιεν κάτι πισκοττούθκια με σιοκολάτα στην καττίνα του σχολείου, 5 σεντ της λίρας το ένα.
-Τα ψεύτικα τταττού που τα chips τζιαι τες πίσσες, τζιαι εκολλούσαμεν τα πάνω μας αφού τα εβάλλαμεν ανάποδα κάτω που το νερό.
-Που εβαστούσαμεν μιαν λίραν στο δημοτικό τζιαι ενομίζαμεν ότι άνηκεν μας ο κόσμος ούλλος.

*********************

Τζιαι κάτι άλλον:

Λέξεις κλειδιά

Ψάχνοντας στις μηχανές αναζήτησης, οι επισκέπτες χρησιμοποίησαν τις παρακάτω λέξεις για να καταλήξουν στο blogs σας.

Σήμερα

Ελενα Τζινη 2
Εισητηρια του αποελ 1
this is the end 1
ΕΙΣΗΤΗΡΙΑ ΑΠΟΕΛ 1
Σπυράκια στον κώλο 1
lays 1
χιτλερ ανορθωση 1

Ε φίλε, όποιος τζιαι να’σαι, πραγματικά λυπούμαι σε. Τζιαι μεν πάεις σε δερματολόγο να σου τα φκάλει. Να χαρείς.

Bonjour!

Ππάα. Ήρτα σας.

Διακοπές πάππαλλα τζιαι που την άλλην εφτομάδαν σχολεία. Εμίσησα το τζιαι εβαρέθηκα το πριν πάω. Ίνταλως κάμνει ο Οκκάς άμαν θέλει ππέναλτυ; Έτσι τζιαι γω που εν θέλω σχολείο. Αλλά τι εννα κάμω; Σκάζω τζιαι περνώ.

Εμπάσιγουέι, είπα σας ότι την προπερασμένη Τετάρτη επία φαμιλιακώς στη Γαλλία.
Αν βαρκέστε, κάτσετε θκιεβάστε ίνταλως επέρασα.

Πρώτη μέρα:

Επετούσαμεν την Τετάρτη το πρωί με Κυπριακες Αερογραμμές. Το ταξίδιν ήσιεν διάρκεια περίπου 3μιση ώρες. Το Σαρλ ντε Γκολ εν που τα πιο μεγάλα, κάτι που σου φακκά κέντρο, τζιαι τα πιο πολύπλοκα αεροδρόμιο που είδα. Αφού εφτάσαμεν,, επερίμενεν μας λεωφορείον του γκρουπ να μας πάρει Ντίσνεϋλαντ. Που το αεροδρόμιο ως την Ντίσνεϋλαντ εν 30-40 λεπτά. Ο τζιαιρός ήταν σαν να τζι’ήμασταν Κύπρο, 30 βαθμοί. Ήταν 30 βαθμοί αλλα δροσιά. Το μόνον που έλειπεν, ευτυχώς, εν τζίντο κωλοαερούι που έσιει δακάτω που έσιει ούλλην την ζέστην πάνω του. Τα χωράφκια δεξιά τζι’αριστερά των δρόμων, ολοπράσινα, γεμάτα δέντρα τζιαι καλλιέργειες. Όταν εφτάσαμεν στο ξενοδοχείο το απόγευμα εξαπολήσαμεν τα ούλλα τζιαι εσιονοστήκαμεν στην Ντίσνεϋλαντ. Μπαίνοντας μέσα, είσαι όπως τους θκυο τους παρέες ιστο SAW το πρώτο που ξυπνούν τζιαι φακκούν 15 γυρούς της τζιεφαλής τους για να καταλάβουν που ένει. Θωρείς γυρώ σου, ξαναθωρείς, για να καταλάβεις ίντα massive πραμαν ένει. Την ίδιαν ώρα, τα νομιστεράκια ,που το γνωστόν ανέκδοτο, με τους πύργους του Άιφελ που μπορεί να σου πουν 3 για 1 ευρώ τζιαι ένα μέτρο πάρατζι ναν 5 για 1 ευρώ, κάμνουν την εμφάνισήν τους. Μόλις μπεις, τζιαι άμαν προχωρήσεις λλίον θωρείς ένα κτίριο που αν δεν σου πουν ότι εν ξενοδοχείο, εν θα το καταλάβεις. Νομίζεις εν το παλάτι που μινίσκει καμιά Χιονάτη τζιαι καμιά Σταχτοπούτα με το Βασιλόπουλλο. Επίσης, είσαι αλλού, χάνεσαι, ούτε πως είσαι στη Γαλλία, σαν να τζιαι έσιει μιαν χώρα που την λαλούν Ντίσνεϋλαντ. Δεν σε κόφτει τίποτε, αλλά τίποτε. Ξιάννεις τα ούλλα.

Στη συνέχεια, μόλις διάς τα ττίκετ, περνάς που ένα ράουνταπάουτ τζιαι ύστερα βρέθεσαι στην Main Street USA. Τζιαμέ που γίνεται το μεγαλύτερο μέρος της παρέλασης τζιαι τζιαμέ που εν ούλλα σχεδόν τα καταστήματα της Ντίσνεϋλαντ. Που κόσμον; Ππουυ. Φίσκα. Πατείς με πατώ σε. Αν χαθείς που τους δικούς σου, έβαψες την. Τζι’εν τζιαι λαλούν πόυ τα μεγάφωνα «Προσοχή παρακαλώ, ο πατέρας του Γιαννή Κωστή να προσέλθει αμέσως στα ταμεία», όπως στες υπεραγορές δαμέσα. Στο βάθος της Main Street USA βλέπεις ένα παλάτι, που πράγματι εν παλάτι. Εν της Σταχτοπούτας νομίζω. H Ντίσνεϋλαντ αποτελείται που 4 πάρκα. Το Fantasyland, το Frontierland, το Adventureland τζιαι το Discoveryland. Εξεκινήσαμεν που το Fantasyland που εν τζιαι το πιο ήρεμο μαζί με το Adventureland, με εξαίρεσην ότι το δεύτερον έσιει τζιαι 1-2 επικίνδυνα. Στα ήρεμα στην Fantasyland επιένναμεν ούλλοι. Ομολογώ σας, πρώτη φοράν είδα τους γονιούς μου να ξαναγίνουνται μωρά, τζιαι να το νιώθουν τζιόλας. Είτε 20, είτε 30, είτε 40 χρονών εν κάποιος, βρίσκει το παιδίν που ήσιεν μέσα του μεσ’τζίντα παιχνίθκια. Ειδικά άμαν έσιει τζιαι κοπελλούθκια μαζίν του.
Η πρώτη μέρα ετέλειωσεν, αξιοσημείωτον ότι έγινεν 9μιση να νυχτώσει.

Δεύτερη μέρα:

Το πρωί της επόμενης μέρας επίαμε στο Discoveryland. Ήσιεν πολλά λλία πράματα, αλλά πολλά ωραία. Τζιαμέ εν τζιαι το φημισμένο Space Mountain, το πιο «επικίνδυνο» τρενούι στην Ντίσνεϋλαντ. Πιάννει απίστευτές ταχύτητες, κάμνει στροφές 360 μοιρών, κάθετες πτώσεις κλπ κλπ. Όταν το είδα εδίστασα να πάω αλλά ερώτησα τον εαυτό μου: «Εννα ξανάρτω;», τζι’επία. Ε φίλε, εν εχαννέεν. Έθελα να ξαναπάω. Την φάση που έκαμνεν την στροφή των 360 μοιρών εφίαν μου τα γαλιά μου. Ευτυχώς εμείναν μέστο τρενούι. Άμαν φκέννεις που τέθκια τρενούθκια μπορείς να πιάεις τζιαι την φωτογραφίαν που σε εφκάλαν σαν έκαμνες γυρίλλες. Κάτι φάτσες που ήμαστε…όπως τον Πύρρο Δήμα την ώρα που σηκώννει βάρη. Ήταν νάκκον ακριβές οι φωτογραφίες, 20 ευρώ η μια, αλλά οι αναμνήσεις που έσιει τζίνη η φώτογραφία τζιαι η αξία που εννα αποκτήσει σε λλία χρόνια άμαν εννα τες θωρούμεν οικογενειακώς τζιαι να γελούμεν, εν πολλά πιο μεγάλη.

Ύστερα, επίαμεν στα ήρεμα. Πιο ύστερα, ξανά στο Fantasyland τζιαι στο Adventureland για να κάμουμεν ούλλα τα παιχνίθκια. Ήσιεν καράβια που σε επέρναν μιαν ήρεμη βόλτα τζιαι δεξιά σου τζι’αριστερά σου με απίστευτη λεπτομέρεια υπήρχαν οι ήρωες της Ντίσνεϋ με τα παλάτια τους, με τα βασιλόπουλλα τους, με τους νάνους τους. Γενικά, πρέπει να εδώκαν πολλά, αλλά πάρα πολλα λεφτά για να κάμουν έτσι πράμα.

Την νύχτα, εμείναμεν να δούμεν την παρέλαση. Αν θυμούμαι καλά εξεκινούσεν γύρω στις 10. Εξεκίναν λλίο πριν την Main Street USA, επερνούσεν που μέσα της, τζιαι εκατέληγεν στην είσοδο. Ούλλη η φασαρία μαζί με τα βεγγαλικά κλπ ήταν περίπου μισή ώρα. Ήταν ένα πάρτυ. Ούλλοι σχεδόν οι ήρωες της Ντίσνεϋ πάνω στα άρματά τους να περνούν χορέυοντας τζιαι να σιερετούν τον κόσμο. Ο Μίκυ, η Μίνυ, η Χιονάτη, η Σταχτοπούτα, ο Πίτερ Παν, ο Αλαντίν. Τα βεγγαλικά οκ…nothing special.

Τρίτη μέρα:

Η τρίτη μέρα, τζιαι η τελευταία στη Ντίσνεϋλαντ, ήταν αφιερωμένη στο Walt Disney Studios, δίπλα που το Disneyland Park. Πρώτα όμως εκάμαμεν ένα γυρό που το Frontierland στο οποίον εν επίαμεν. Ήταν ωραίο, με κάμποσα παιχνίθκια που εν μεταξύ «επικίνδυνου» τζιαι ήρεμου. Ωραία φάση.

Το Walt Disney Studios εν χώρος που έσιει κάποια θέατρα με ηθοποιούς, ήρωες της Ντίσνεϋ, άλλα θέατρα 3D τζιαι 4D. Νομίζεις γίνουνται μπροστά σου, έρκεται σου να αντινάξεις το σιέρι σου τζιαι να τα τζίσεις. (τούντην φράση εννα την λαλώ στα κοπελλούθκια μου τζιαι εννα με περιπαίζουν είμαι σίουρος). Σε ένα σινεμά που επίαμεν ήσιεν κάτι σκηνές που ταινίες που εν ήξερα καν ότι ακόμα θυμούμαι τες. Εθώρουν τες πριν 10 χρόνια σε κασέττες. Lion King, 101 σκυλια της δαλματίας, Bug’s life, Μουλάν, Ποκαχόντας, Toy Story, Peter Pan, Ωραία Κοιμωμένη, Κουασιμόδος, Ταρζάν, Ηρακλής, Αλαντίν κλπ.

Επίσης, έσιει τζιαι ένα χώρο που κάθεσε τζιαι μπροστά σου γυρίζουν ταινία. Σύρνουν σιηπεθκιές, πετάσσουνται αυτοκίνητα μέσα που φοθκιές τζι’ύστερα κρούζουν τζιόλας. Έσιει τζιαι έναν ασανσέρ στο Hollywood Tower στο οποίον μπαίνεις μέσα, πέρνει σε ως έναν όροφο τζιαι ύστερα ξαπολά το ασανσέρ τζιαι πέρνει σε 2-3 ορόφους πιο κάτω.

Ντάξει, εν εκάμαμεν τζιαι πολλά πράματα αλλά ό,τι εκάμαμεν απολαύσαμεν το. Η ώρα 7 έπρεπεν να ήμαστε στο ξενοδοχείο για να μας πάρουν στο Παρίσι.

Σιγά σιγά ήρταν οι 7, ήρτεν τζιαι το λεωφορείο. Πάππαλλα η Ντίσνεϋλαντ. Άφηκεν μου πολλές-πολλές αναμνήσεις.

Σε τρία τέταρτα ήμαστε σε μια καινούρια μικρή πόλη έξω που το κεντρικό Παρίσι, πολλά σύγχρονη, γεμάτη ουρανοξύστες, με δικήν της συγκοινωνία, δικόν της εμπορικό κέντρο. Εν όπως κάτι πόλεις που εθώρουν σε κάποια ντοκιμαντέρ, που εν κτισμένες έτσι τζιαι μπορείς να ζήσεις τζιμέσα μια χαρά τζιαι να μεν σου λείπει τίποτε. Το όνομαν αυτής…La Defense. Στο κέντρο της La Defense, υπάρχει τζιαι η Μεγάλη Αψίδα, η οποία εν κτισμένη ακριβώς απέναντι που την Αψίδα του Θριάμβου τζιαι εκτίστηκεν για τα 200 χρόνια της Γαλλικής Επανάστασης.

Τη νύχταν επίαμεν ένα γυρό στην Champs Elysee. Πολλά ωραία. Φώτα παντού, κόσμος παντού, καταστήματα παντού.

Τέταρτη μέρα:

Την τέταρτη μέρα το πρωί επήραν μας με το γκρουπ ένα γυρό με το λεωφορείο στο Παρίσι να μας δείξουν καμποσα αξιοθέατα. Είδαμεν την Αψίδα του Θριάμβου, τον Πύργο του Άϊφελ(φακ μαν εν τεράστιος!), το Λούβρο, την Όπερα, το Προεδρικό κλπ. Μετά, επήραν μας σε ενα πάρκο, νόμίζω ήταν το Πάρκο του Λουξεμβούργου. Πάρκο με ούλλη τη σημασία της λέξης. Ο κόσμος να θέλει να απαλλαγεί που την ρουτίνα. Θωρείς τους κάμνουν το τρέξιμον τους με το άιπποτ στα αφκια, άλλοι κάμνουν γιόγκα στο καταπράσινο γρασίδι, μια μάμμα ετζιλιέτουν χαμέ με την 4 χρονών κόρην της, άλλοι εκάθουνταν στην λίμνη τζιαι εθκιεβάζαν την εφημερίδαν τους. Λείπει μας δακάτω έτσι πράμαν, πραγματικά λείπει μας. Φυσικά τζιαι να κάμουμεν, ο Κυπραίος εννα αρκήσει να κάμει τζιαι τούτα που κάμνουν οι Γάλλοι, πολλά.

Στη συνέχεια, επίαμεν βόλτα στον Σηκουάνα με το πλοίο. Εν επολλοενθουσιάστηκα αλλά ντάξει, ήταν ωραία, εν μια εμπειρία. Επερνούσαμεν κάτω που κάτι γέφυρες, τζιαι αναρωθκιέσαι πόσον αθκιασεροί ήταν τούτοι που εβάλαν το σιέριν τους στο σχεδιασμό της γέφυρας. Πόση λεπτομέρεια ρε κουμπάρε;

Μετά επίαμεν στην Μονμάρτη. Ένας τόπος με πάρα πολλά δρομούθκια τζιαι φτωχοκαταστήματα τζιαι με πολλήν εγκληματικότητα. Ούτε να το σκεφτείς να κυκλοφορήσεις τζιαμέ τη νύχτα. Η Μονμάρτη άρεσεν μου γιατί επαρουσίαζεν μιαν άλλην Γαλλία, τη Γαλλία των μεταναστών, των βιοπαλαιστών. Κάτι μουτρωμένες φατσούες κάπως «Πού εκατάντησα ο καημένος;», υπάρχουν σε κάθε κατάστημα. Στην Μονμάρτη υπάρχουν επίσης τζιαι πολλοί ζωγράφοι. Εντυπωσιάσαν με. Εν μέρει εν τούτοι που εκάμαν γνωστό το μέρος.

Πάνω ψηλά άμαν κοιτάξεις, εν η γνωστή εκκλησία Sacre Coeur που φένεται που ούλλο σχεδόν το Παρίσι. Πολλά ωραία τζιαι επιβλητική. Ανεβήκαμεν πάνω στο βουναλλούι αλλά εν εμπήκαμε μέσα γιατί ήταν κλειστά. Πάλε έσιει κόσμο να λιάζει χαμέ στο γρασίδι. Ζηλεύκω τους. Στην πλατεία της εκκλησίας ήσιεν κάποιους μαύρους που εχορέφκαν, άλλους που επαίζαν κιθάρα τζιαι να τραγουδούν με τέλεια φωνή, άλλους που εκάμναν τους ζογκλέρ. Ό,τι ξέρει ο καθένας για να φκάλει το ψωμίν του.

Μετά επίαμεν για ακόμα έναν περίπατο ώσπου ήταν μέρα κόμα για να το γνωρίσουμε καλύτερα. Ανακάλυψα ότι ο δήμαρχος του Παρισιού έβαλεν στες περιοχές κοντά στη La Defense, ποδήλατα παντού τα οποία πιάννει όποιος θέλει, βάλλει την πιστωτικήν του μέσα, βαστά το όσην ώρα θέλει τζιαι πέρνει το πίσω όπου έβρει ποτζιντα συγκεκριμένα σταντ για ποδήλατα. Τζιαι χρεώνεται μόνον 1 ευρώ.

Επίεν τζι’η τέταρτη μέρα…

Πέμπτη μέρα:

Το πρωί της πέμπτης μέρας επίαμεν στο μουσείο του Λούβρου. Θεέ μου ίντα τεράστιο πράμα. Θέλεις 15 μέρες να το γυρίσεις. Μπαίνοντας μέσα είδαμεν μιαν ταπέλλα που έγραφεν Chypre έκθεση στο τάδε δωμάτιο. Επίαμεν ολόισια τζιαμέ. Πόσον περήφανος ένιωσα που εθώρουν τους ξένους τζιαι εθωρούσαν τα πράματα του τόπου μου εν μπορείτε να φανταστείτε. Πιο μέσα ήσιεν κάποια που τους γείτονες τους Λιβανέζους τζιαι τους Αιγύπτιους. Ύστερα, επίαμεν στον τόπο που ήταν τα Ελληνικά, τα Ρωμαϊκά κλπ. Άμαν είδα τον κόσμο που ήταν στα Ελληνικά τζιαι συγκεκριμένα στην Αφροδίτη της Μήλου που είδαμεν μετά η περηφάνια άναψεν πάλε μέσα μου.

Μετά, επίαμεν να δούμεν την Μόνα την Λίζα. Πατάς με πατώ σε, σεκιούριτι ποδά, σεκιούριτι ποτζι, ιάπωνες με κάτι φωτογραφικές που είχαν φακό εφτά μέτρα. Εν καλή η Τζοκόντα αλλά θα την εχαρακτήριζα σαν μιαν παίκτριαν του Fame Story που εν έσιει κάτι ιδιαίτερο αλλά έγινεν γνωστή μόνον που την σημασίαν που της εδώκαν τζιαι έμαθεν την ο κόσμος ούλλος. Ε ντάξει είδαμεν αλλο 2-3 αίθουσες τζιαι την Σφαγή της Χίου του Ντελακρούα τζιαι εφύαμεν.

Το απόγευμα ήταν να πάμε στις Βερσαλλίες με το γκρουπ. Άρεσεν μου παραπάνω η ιστορία του παλαθκιού με τους Λουδοβίκους 14-15-16, παρά το ίδιο το παλάτι. Τι με κόφτει κυρία Ξεναγού πού έτρωεν ο Λουδοβίκος ο 14ος, πόσα κοσμήματα ήσιεν η Μαρία Αντουανέττα, πόσο ψηλόν ήταν το κρεβάτι του Λουδοβίκου του 15ου τζιαι πόσους υπηρέτες ήσιεν ο 16ος; Ήταν σαν να τζιαι εθώρουν ειδήσεις του Star. Ένιγουέι ντάξει, ήταν ωραίο να το θωρείς. Που τα 77 000 τετραγωνικά μέτρα που εν ούλλο το παλάτι μόνον τα 7 000 εν ανοιχτά στο κοινό γιατί εν μπορούν να συντηρήσουν τα άλλα 70 000. Τζιαι οι κήποι του παλαθκιού, ώσπου έφταννεν το μμάτιν σου εθώρες κήπους, δέντρα τζιαι πράσινο. Τέλεια θέα άμαν την θωρείς που ψηλά στο παλάτι, άμαν είσαι κάτω εν καταλάβεις τίποτε, άσε που ο ήλιος ήταν πολλής τζιντην μέρα. Εν καλά να πάεις μια φορά στις Βερσαλίες, αλλά εν ξαναπάεις.

Την νύχτα εκανονίσαμεν ούλλο το γκρουπ να πάμε να φάμε. Καταλάθως έκατσα απέναντι που μιαν κορού της ηλικίας μου. Ετρέμαν τα πόθκια μου ούλλη νύχτα.

Έκτη μέρα:

Η έκτη μέρα ήταν αφιερωμένη στο πάρκο του Αστερίξ. Ως κτίσμα θα εμπορούσεν κάποιος να το φκάλει φωτογραφία τζιαι να γράψει πουκάτω «FAIL». Ήσιεν γίνει για να αντιγράψει την Ντίσνεϋλαντ στην Αμερική, εν έσιει τραίνο που πάει τζικάτω τζιαι απ’ότι μου είπαν υπάρχει μόνον ένα λεωφορείο που πάει το πρωί τζιαι έρκεται το απόγευμα. Ήταν να κλείσει στα πρώτα χρόνια λειτουργίας του αλλά εβρέθηκεν μια εταιρία τζιαι επένδυσεν λεφτά πάνω του τζιαι έσωσεν το.

Τα παραπάνω παιχνίθκια του πάρκου παν με πολλή ταχύτητα τζιαι εν του στυλ των «επικίνδυνων». Επίαμεν σε κάμποσα ποτζίνα τζιαι σε κάποια ήρεμα. Ήσιεν φάση. Σε ένα που τα πρώτα παιχνίθκια είχα γίνει σούππα λλούμα. Ήμουν όπως τον κατουρημένο. Έσιει πολλά παιχνίθκια που είσαι μεστο νερό τζιαι βρέχεσαι. Άρεσεν μου παραπάνω που την Ντίσνεϋλαντ όσον αφορά τα παιχνίθκια, στα άλλα ούλλα ζερώνει. Την ώρα που είχαμεν προγραμματίσει να φύουμεν άρκεψεν να βρέσιει. Ευτυχώς που εν έβρεξεν πιο πριν.

Έβδομη μέρα:

Η έβδομη μέρα ήταν ελεύθερη. Επίαμεν στον Πύργο του Άιφελ. Ξαναλαλώ το. Εν τεράστιοςς. Σαν επιένναμεν εσταμάτησεν με ένας μαύρος τζι’αρκεψεν να δίννει κάτι κλωστές γυρώ που τον καρπό μου. Έκαμνεν βρασιολούι Ποθεν είσαι λαλεί μου, Cyprus λαλώ του, Sirous? λαλεί μου, Greece λαλώ του(άτε κάτσε τωρά εξήγα του πού εν η Κύπρος), αα, λαλεί μου καλημέρα καλησπέρα παναθηναικός ολυμπιακός ζαγοράκης, γεια σου ζαγοράκη, I like zagorakis you know zagorakis?, Ι know λαλω του. Έθελεν 20 ευρώ το βρασολιούι αλλά because of zagorakis για μέναν εν 10, τελικά εκαταλήξαμεν στα 7. Εν καλά. Στον πύργο ανεβήκαμεν ως τον 2ο όροφο. Η θέα που τζιπάνω καταπληκτική. Θωρείς τα πάντα. Μετά επίαμεν στην Παναγία των Παρισίων. Ωραία τζιαι τούτη. Ωραίος ο τόπος έξω με τα περιστέρκα του τζιαι τα δεντρούθκια του. Επροσπάθησα να φανταστώ τον Κουασιμόδο που τα μικυ μαους που εθωρουν πάνω στην εκκλησία να παίζει την καμπάνα. Εκατάφερα τα. Ύστερα, επεράσαμεν που το Opera House τζιαι επίαμεν στο Gallery La Fayette, έναν εμπορικό κέντρο. Ήσιεν πάρα πολλούς καλαμαράες τζιαι Κυπραιούς.

Όγδοη μέρα:

Τελευταία μέρα. Η ώρα 12 έπρεπε να είμαστεν στο ξενοδοχείο για την αναχώρηση. Εμείναμεν στην La Defense τζιαι επίαμεν στο mall τους. Εκάμαμεν 10 λεπτά να έβρουμεν την έξοδο όταν εθέλαμεν να φίουμεν. Ασύλληπτα μεγάλο. Πάεις,πάεις,πάεις τζι’εν τελλιώνει. Ε ποτζί ποδα στα καταστήματα επίεν η ώρα.

Εφύαμεν που το ξενοδοχείο, εφύαμεν τζιαι που τη Γαλλία, γεμάτοι αναμνήσεις.

Εμπάσιγουέι, καλό τζιαι το Παρίσιν τους, καλη τζι’η La Defense τους, καλά τζιαι τα mall τους, καλός τζι’ο πύργος τους, καλές τζι’οι Γαλλίδες τους αλλά σαν την Κύπρον εν έσιει.

ΥΓ: Για τον monaxikotita που ερώτησεν αν έχουν τρίσιες κάτω που τες μασχάλες οι Γαλλίδες. Εκατάφερα να προσέξω μερικές τζιαι απ’ότι είδα εν έχουν.

Αυτάα.