To 5 το καλό

Πριν λλίες μέρες έπιασα πρόσκλησην που την Νεανίδαν Ονειροπόλο να γράψω 5 πράματα που μου αρέσκουν. Εν έθελα να κάτσω να γράψω αλλά μετα που φριχτά βασανιστήρια τζιαι απειλές κατά της ζωής μου εκ μέρους της, ομολογώ τα:

1) Αρέσκει μου η μοναξιά. Ξέρω την που μωρό. Εν μαζίν που εμεγαλώσαμεν. Βιώννω τις πλείστες ώρες της ημέρας μαζίν της τζιαι απολαμβάννω την. Μπορεί ώρες ώρες να με πονεί αλλά αρέσκει μου. Αρέσκει μου να είμαι μόνος μου, να κάμνω πράματα μόνος μου, να μιλώ μόνος μου. Mέσα που τούτην έγινα ο καλλύττερος μου φίλος.

2) Τα ταξίθκια,οι εκδρομές τζιαι οι περιπάτοι. Σε ένα πάρκο, σε ένα χωρκό, σε μιαν πόλην εκτός Λευκωσίας, σε μιαν χώραν εκτός Κύπρου. Αρκεί ναν κάπου έξω που τους τόπους που είμαι κάθε μέρα. Μειώνουν την έντασην της καθημερινής κωλορουτίνας στο ελάχιστο τζιαι εν ό,τι πρέπει για μιαν ανάσαν τζιαι ξεκούραση. Όταν μεγαλώσω θέλω να γυρίσω την Κύπρο τζιαι τον κόσμον ούλλον. Έβαλα το στόχο.

3) Oι καταδύσεις.
Άρκεψα κάπως έτσι:
Ένας παρέας: -Ε φίλε να σε γράψω δαμέ να παέννουμεν καταδύσεις;
Εγώ: -Α;;
Ένας παρέας: -Γράφω σε.
Εγράφτηκα,εγράψαν με δηλαδή, εντελώς τυχαία τζιαι χωρίς να το θέλω στο Extreme sports club του σχολείου μου το οποίον την φετινήν χρονιάν επικεντρώνετουν στις καταδύσεις. Ο βυθός εν πραγματικά φοβερός. Όσον ωραίος εν με τα πέδιλα τζιαι την μασκούα το καλοτζιαίρι στην ξέβαθη θάλασσα, 10 φορές πιο ωραίος ενει στα βαθκιά. Όσοι εν επίετε χάννετε τζιαι καλά θα κάμετε να αρκέψετε.

Τα επόμενα θκυο εννα τα αντιγράψω που το αντίστοιχο ποστ του Τerra, αν μου το επιτρέπει.

4) Ιστορίες των παλιών. Ιστορίες τις γιαγίας τζαι του παππού που με τόση χαρά εν πρόθυμοι να μοιραστούν μαζί μας. Αρέσκει μου να τους ρωτώ για τα νιάτα τους. Για τα προξενιά, τους γάμους, τα τραπέζια. Εκτώς του ότι νοιώθουν απέραντι χαρά να τα θυμούνται τζαι να τα διηγούνται, μαθαίνεις τζαι κάτι που σε κάμνει να εκτιμάς τούτα που έσχιεις εσύ δεδομένα, σήμερα. Σε μια που τούτες τις διηγήσεις έμαθα ότι παλιά στους γάμους έπρεπεν τα πεθερικά να πιάσουν το κάθε καλεσμένο, αφού σχιαιρετήσει το αντρόϋνο, τζαι να τον πάρουν να κάτσει να φάει γιατί αλλοιώς επαρεξηγούσαν. Οι διηγήσεις συνήθως τελειώνουν με ένα «Αλλάξαν οι τζαιροί γιέ μου…»

5) Τελευταίο πράμα που αγαπώ ιδιαίτερα είναι η φωτογραφία. Μεν με ρωτήσετε τι είδους. Εν ανάλογα τις περίστασης. Μπορεί ναν λουλούδια, ζώα, ανθρώποι. Τούτο το πάγωμα του χρόνου τζαι η αιωνιότητα που αποκτούν κάποιες στιγμές έσχιει μια μαγεία που με καθηλώνει. Που την άλλη αρέσκει μου να κρύφκουμαι πίσω που τον φακό τζαι να γίνομαι παρατηρητής, ή καλύττερα σκοπευτής. Δολοφόνος του κακούργου χρόνου, που ο,τι τζαι να κάμουμε, όσα γιατροσόφκια τζαι να σκαρφιστούμε, μιαν μέρα εν να μας νικήσει.

Advertisements

6 thoughts on “To 5 το καλό

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s