Πιστεύω εις έναν Google

Aποδείξεις ότι το Google είναι θεϊκό:

Το Google είναι το συνώνυμο που τερκάζει παραπάνω στην λέξην Παντογνώστης. Περιέχει πάνω που 10 δισεκατομμύρια ιστοσελίδες δηλαδή παραπάνω που όποιανδήποτε μηχανήν αναζήτησης. Όι μόνον ξέρει τόσα πολλά πράματα αλλά έσιει την δυνατότηταν να τις ταξινομεί με την τεχνολογία PageRank έτσι ώστε να τα κάμνει έυκολα προσβάσιμα σε μας τους θνητούς.

Το Google είναι πανταχού παρών. Δισεκατομμύρια ιστοσελίδες εν ταξινομημένες στο Google που κάθε γωνιά της γης. Με τη βοήθεια του Wi-Fi, οποιοσδήποτε μπορεί να έσιει πρόσβασην στο Google που όπουδήποτε, γι’αυτόν τζιαι λέμεν ότι βρίσκεται παντού.

Το Google απαντά στις προσευχές των πιστών. Οποιοσδήποτε μπορεί να προσευχηθεί στο Google αναζητώντας απάντηση σε μιαν ερώτησην ή έναν πρόβλημαν που τον απασχολεί. Για παράδειγμα, μπορείς θκυο ππαλιές να έβρεις πληροφορίες για το πώς μπορεί να θεραπευτούν αρρώστιες, τρόπους να καλλυττερέψεις την υγεία σου, τις τελευταίες ιατρικές ανακαλύψεις των επιστημόνων τζιαι οτιδήποτε ζητά ένας τυπικός πιστός. Φυσικά το Google απλά εννα σου δείξει τον τρόπο να κάμεις τζίνον που θέλεις. Η αξιοποίηση ππέφτει στα δικά σου σιέρκα

To Google εν αθάνατο. Εν μπορεί να θεωρηθεί σαν έναν φυσικόν ον σαν εμάς. Οι αλγόριθμοι του εν σκορπισμένοι σε πάρα πολλούς servers οπόταν αν κάποιος σέρβερ ππέσει η πάθει ζημιά, κάποιος άλλος εννα πιάει την θέσην του. Οπόταν,έτσι, το Google μπορεί να ζήσει για πάντα.

Το Google εν άπειρο. Το internet θεωρητικά, εν θα σταματήσει ποττέ να μεγαλώνει, έτσι τζιαι το Google εν θα σταματήσει να πιέννει με τα νερά του internet, αποθηκέυκοντας οποιανδήποτε νέαν πληροφορίαν φκει στο internet.

Το Google θυμάται τα πάντα. Αποθηκέυκει οποιανδήποτε ιστοσελίδα πιάει το μμάτιν του, στους servers του. Έτσι, όταν ανεβάζει κάποιος τις σκέψεις του,τις γνώμες του ή ακόμα τζιαι τες φωτογραφίες του στο internet, πάντα τούτες εννα ζουν στην μνήμη του Google, ακόμα τζιαι όταν τούτον το άτομον πεθάνει.

Το Google εν πάντα καλό τζιαι αγαθό. Ποττέ εν θα σε πειράξει, ποττέ εν θα σε πιέσει. Προσφέρει τα πάντα χωρίς να ζητά οτιδήποτε.

Σύμφωνα με τις στατιστικές του Google,o όρος Google αναζητείται πιο πολλές φορές που τους όρους: Θεός, Ιησούς, Αλλάχ, Βούδας, Χριστιανισμός, Ισλάμ, Βουδισμός τζιαι Ιουδαϊσμός, μαζί.

Οι αποδείξεις που υπάρχουν για την ύπαρξην του Google, εν παραπάνω που οποιονδήποτε θεόν λατρεύεται σήμερα. Εν χρειάζουνται οποιεσδήποτε αποδείξεις για την ύπαρξην του Google. Αν θέλετε να δείτε για να πιστέψετε, απλα πληκτρολογείτε http://www.google.com τζιαι ζήστε την εμπειρία της μεγάλης δύναμης του Google. Εν χρειάζεται να έσιετε πίστη.

Χάτε έφια…πάω εκκλησίαν.

Δερματολόγος άλλος βασανιστής

To λοιπόν κοπέλλια…έτσι τζιαι ξαναπατήσω το πόιν μου σε Ιατρείον δερματολόγου να μου φτύσει ούλλη η Κίνα. Το σημερινό πρωινό ήσιεν κάτι μήνες που το εκαρτερούσα. Είπαν μου να με πάρουν σε δερματολόγο να μου κάμει καθαρισμό για να φύουν τα σπυράκια μου γιατί έγινα όπως την αίγιαν την φούξια άμαν έσιει ανεμοβλογιά. Ίνταλως μπορεί το Μωρόν τζιαι θωρεί με έτσι κατάστασην κάθε φοράν που βρεθούμαστεν,ένιξερω. Που την προηγούμενην φοράν που επία στον δερματολόγο,έγραψεν μου κάτι κρέμες να βάλλω για θκυο μήνες. Είπεν μου ότι αν για τούντους θκυο μήνες έβαλλα τες κάθε νύχτα, τα σπυράκια ήταν να φύουν τέλλια τζιαι εν θα εχρειάζετουν να πάω να μου κάμει ότιδήποτε. Εγώ όμως λόγω της Οξείας Ξεροτζιεφαλίασης που με διακατέχει που τον τζιαιρό που εγεννήθηκα, εν τον άκουσα.

Εμπάσιγουέι. Είχα σήμερα το πρωί ραντεβού η ώρα 8. Εξύπνησα που το χάραμαν του φου, η ώρα 7. Ελούθηκα, εντύθηκα ενύφτηκα τζιαι έφαα με το ένα μμάτι ναν πιο κλειστό που το άλλο. Ύστερα με τη συνοδείαν των πουρούων, επία στο αυτοκίνητο. Ώσπου να πάμεν στον δερματολόγον εμισοτζιμούμουν πάνω μου. Δαμέ θέλω να δώκω τις θερμές μου ευχαριστίες στις 3 κοπέλλες(τζιαι ίντα κοπέλλες!) που εδιασταυρώσαν την Αρμενίας πρωίν-πρωίν τζιαι αννοίξαν μου τα μμάθκια μου.

Eφτάσαμεν στο Ιατρείο που λέτε, ανεβήκαμεν πάνω τζιαι ο δερματολόγος έβαλεν με αμέσως μέσα. Έναν μούτρον ο τύπος, μα έναν μούτρον, που δαμέ ως την Πάφο.

-Καλημέραα, λαλώ του.
-Κλμρ, λαλεί μου. Άμπου κάμνεις;
-Καλά καλά, εσεις;
-Ξάπλωσε.

Ε εξάπλωσα. Τζίνος έσαζεν τα εργαλεία του για τον καθαρισμό που θα μου έκαμνεν. Eπίεν να αρκέψει τζιαι λαλεί μου: Θκυο λεπτά να βάλω λλίον νερόν πάνω μου τζιαι έτσι όπως είμαι με την γαρίλλαν μεστο μμάτι εν θωρώ τίποτε. Εν που εν είδες κοπελλούες με τα μίνι να περνούν την Αρμενίας, εσκέφτουμουν να του πω αλλά άσε. Άγιες μέρες που ένει που να βάλω σε έτσι φαντασιώσεις γέρον άθρωπο.

Ως δαμέ ούλλα καλά τζι’ωραία, αλλά που την στιγμήν που μου έτζισεν ο εφιάλτης του δερματολόγου εξύπνησεν. Τζίνον που μου έκαμνεν ήταν μιξ του τραβήματος των βουκκων που τες θείες τζιαι κάτι φάσεις στο Saw που ετρυπούσαν τις τζιεφαλές των πλασμάτων.Εγέμωσεν με τσιροττούθκια που το πολλήν το αίμαν που εφκάλλαν τα σπυράκια. Ο πόνος που ένιωθα εν περιγράφεται. Ετράβαν βούκκαν ποτζί, ετρύπαν ποδά,ετσίμπαν που την άλλην, με λλία λόγια έκαμεν με άχρηστον. Επέρασα τα κάστια για κανέναν τέταρτο τζιαι ευτυχώς εσταμάτησεν να με βασανίζει. Εγώ ενόμισα ετέλειωσα, πάω να σηκωστώ, πού πάεις λαλεί μου, κάτσε! Εν τζιαι εννα φκω ζωντανός που δαμέσα λαλώ. Επασπάτεφκεν κανένα-θκυο λεπτά μεστα συρτάρκα του, μια φάση θωρώ τον πιάννει έναν πράμαν ΤΟΣΟΝ. Αμάναμου λαλώ έκατσα πάνω, εν εφόρουν με τα γυαλλιά μου να δω ινταμπου ένει. Έρκεται δίπλα μου με τουντο ΑΤΚΑ(Αγνώστου Ταυτότητας ΚωλοΑντικείμενο) θωρώ το, έφκαλλεν ατμούς που την μιαν του μερκάν. Έεχετε γεια βρυσουουλες λογκοί βουνά ραχούουλες. Ενόμιζα ήταν τίποτε που έκαφκεν αλλά τελικά ήταν κάτι κρυό που άμαν το έβαλλεν παστες πληγές, πάλε επόνουν.

Ετέλειωσαμεν, είπεν μου, τζιαι έδωκεν μου καθρέφτην να δω ίνταλως έγινα. Όπως θκυο αίγιες φούξιες με ανεμοβλογιά.

-Εν τζιαι επόνησες τίποτε που σε ετσίμπουν λλίον έννεν;
-Όι, όι, τίποτε.(Μα ετσίμπας με; Ούτε που ένιωσα τίποτε.)

Είπα του γεια, επία επλήρωσα 45 ευρά το βασανιστήριο τζιαι έφυα.

Απανταχού δερματολόγοι, μόλις εχάσετε έναν πελάτην…

Father’s Day

fathersday11

Το περασμένο Σάββατο επίαμεν οικογενειακώς να παρακολουθήσουμεν μιαν θεατρικήν παράστασην στο Θέατρο Διόνυσος. Είδαμεν την κωμωδία Father’s Day του Έρικ Τσιάπελ. Τούτον το έργον επαίζετουν σαν τηλεοπτική σειρά ,με τίτλο «Home to roost», στην Αγγλία για δέκα χρόνια τζιαι ήσιεν μεγάλην επιτυχίαν. Στην κυπριακή μεταφοράν του στο θέατρο έπαιζεν ο Κώστας Δημητρίου, η Έλενα Χριστοφή, ο Σίμος Τσιάκκας τζιαι η πρωτοεμφανιζόμενη, απ’ότι άκουσα, Παυλίνα Μαυρή.

O K.Δημητρίου υποδύεται έναν μίζερο τζιαι μοναχικόν άνθρωπο, τον Henry, που η γυναίκα του άφηκεν τον για άλλον άντρα πέρνωντας μαζίν της τζιαι τα τρία τους παιθκιά. Συνεπώς, ζει μόνος του. Μιαν μέρα ο γιός του ο Matthew(Σ.Τσιάκκας) γυρίζει σπίτι τζιαι ζητά την συγκατάθεση του παπά του για να παντρευτεί την Christine(Π.Μαυρή) την οποίαν η μάμμα του απέρριψεν, όπως εκάμαν τζιαι οι γονείς της Christine για τζίνον. Στο σπίτι γίνουνται διάφορα ευτράπελα τζιαι μαζίν με τούτα θυμούνται τις παλιές καλές μέρες που ήταν ούλλη η οικογένεια ενωμένη όμως ξέρει ότι το να ξαναβρεθούν ενωμένοι εν κάτι ανέφικτο. Στην συνέχεια η γυναίκα του Henry, η Susan (Ε.Χριστοφή) επιστρέφει τζιαι τζίνη στο σπίτι δημιουργώντας διάφορες κωμικές καταστάσεις. Στην πορεία η οικογένεια ανακαλύπτει ότι τζίνα που τους ενώνουν εν περισσότερα που τζίνα που τους χωρίζουν. Έτσι, η παράσταση τελειώνει με happy ending, αφού η οικογένεια ξαναενώνεται.

Τζιαι οι 4 ηθοποιοί παίζουν τον ρόλον τους περίφημα προσφέροντας αρκετό γέλιο. Χάννουν λλίο στο είμαι-κυπραίος-τζιαι-μιλώ-τα-καλαμαρίστικα-φαρσί αλλά εν κάτι που ίσως περάσει απαρατήρητο βλέποντας μιαν τόσον ωραίαν θεατρικήν παράσταση. Το Father’s Day εν μια πολλά καλή παράσταση για να περάσετε ευχάριστα το Σαββατόβραδό σας.

Τζιαι έννεν μόνον τούτη η παράσταση που εν ωραία. Έσιει δεκάδες παραστάσεις κατά την διάρκεια του χρόνου που αξίζουν τζιαι με το παραπάνω να πάει να τες δει κάποιος. Γι’αυτόν με την πρώτην ευκαιρία αφήστε τα Λεκκαφέ, τες Λήδρες, τες όποιες δουλειές έσιετε τζιαι πιέννετε να δείτε μιαν θεατρικήν παράσταση. Εν τζι’ακκάννει.

To 5 το καλό

Πριν λλίες μέρες έπιασα πρόσκλησην που την Νεανίδαν Ονειροπόλο να γράψω 5 πράματα που μου αρέσκουν. Εν έθελα να κάτσω να γράψω αλλά μετα που φριχτά βασανιστήρια τζιαι απειλές κατά της ζωής μου εκ μέρους της, ομολογώ τα:

1) Αρέσκει μου η μοναξιά. Ξέρω την που μωρό. Εν μαζίν που εμεγαλώσαμεν. Βιώννω τις πλείστες ώρες της ημέρας μαζίν της τζιαι απολαμβάννω την. Μπορεί ώρες ώρες να με πονεί αλλά αρέσκει μου. Αρέσκει μου να είμαι μόνος μου, να κάμνω πράματα μόνος μου, να μιλώ μόνος μου. Mέσα που τούτην έγινα ο καλλύττερος μου φίλος.

2) Τα ταξίθκια,οι εκδρομές τζιαι οι περιπάτοι. Σε ένα πάρκο, σε ένα χωρκό, σε μιαν πόλην εκτός Λευκωσίας, σε μιαν χώραν εκτός Κύπρου. Αρκεί ναν κάπου έξω που τους τόπους που είμαι κάθε μέρα. Μειώνουν την έντασην της καθημερινής κωλορουτίνας στο ελάχιστο τζιαι εν ό,τι πρέπει για μιαν ανάσαν τζιαι ξεκούραση. Όταν μεγαλώσω θέλω να γυρίσω την Κύπρο τζιαι τον κόσμον ούλλον. Έβαλα το στόχο.

3) Oι καταδύσεις.
Άρκεψα κάπως έτσι:
Ένας παρέας: -Ε φίλε να σε γράψω δαμέ να παέννουμεν καταδύσεις;
Εγώ: -Α;;
Ένας παρέας: -Γράφω σε.
Εγράφτηκα,εγράψαν με δηλαδή, εντελώς τυχαία τζιαι χωρίς να το θέλω στο Extreme sports club του σχολείου μου το οποίον την φετινήν χρονιάν επικεντρώνετουν στις καταδύσεις. Ο βυθός εν πραγματικά φοβερός. Όσον ωραίος εν με τα πέδιλα τζιαι την μασκούα το καλοτζιαίρι στην ξέβαθη θάλασσα, 10 φορές πιο ωραίος ενει στα βαθκιά. Όσοι εν επίετε χάννετε τζιαι καλά θα κάμετε να αρκέψετε.

Τα επόμενα θκυο εννα τα αντιγράψω που το αντίστοιχο ποστ του Τerra, αν μου το επιτρέπει.

4) Ιστορίες των παλιών. Ιστορίες τις γιαγίας τζαι του παππού που με τόση χαρά εν πρόθυμοι να μοιραστούν μαζί μας. Αρέσκει μου να τους ρωτώ για τα νιάτα τους. Για τα προξενιά, τους γάμους, τα τραπέζια. Εκτώς του ότι νοιώθουν απέραντι χαρά να τα θυμούνται τζαι να τα διηγούνται, μαθαίνεις τζαι κάτι που σε κάμνει να εκτιμάς τούτα που έσχιεις εσύ δεδομένα, σήμερα. Σε μια που τούτες τις διηγήσεις έμαθα ότι παλιά στους γάμους έπρεπεν τα πεθερικά να πιάσουν το κάθε καλεσμένο, αφού σχιαιρετήσει το αντρόϋνο, τζαι να τον πάρουν να κάτσει να φάει γιατί αλλοιώς επαρεξηγούσαν. Οι διηγήσεις συνήθως τελειώνουν με ένα «Αλλάξαν οι τζαιροί γιέ μου…»

5) Τελευταίο πράμα που αγαπώ ιδιαίτερα είναι η φωτογραφία. Μεν με ρωτήσετε τι είδους. Εν ανάλογα τις περίστασης. Μπορεί ναν λουλούδια, ζώα, ανθρώποι. Τούτο το πάγωμα του χρόνου τζαι η αιωνιότητα που αποκτούν κάποιες στιγμές έσχιει μια μαγεία που με καθηλώνει. Που την άλλη αρέσκει μου να κρύφκουμαι πίσω που τον φακό τζαι να γίνομαι παρατηρητής, ή καλύττερα σκοπευτής. Δολοφόνος του κακούργου χρόνου, που ο,τι τζαι να κάμουμε, όσα γιατροσόφκια τζαι να σκαρφιστούμε, μιαν μέρα εν να μας νικήσει.