Η εμπειρία ενός μαραθωνίου

Πριν μερικές μέρες ολοκλήρωσα τον 4ο μου μαραθώνιο δρόμο. Ένας αγώνας 42 χιλιομέτρων και 195 μέτρων γεμάτος προκλήσεις, ελπίδα, πόνο, χαρά, αμφιβολία, πείσμα, απελευθέρωση· συναισθήματα που εναλλάσσονται συνεχώς κατά τη διάρκεια του αγώνα.

Απ’όλες τις εμπειρίες που μπορεί κάποιος να ζήσει, θα έλεγα με απόλυτη σιγουριά ότι η εμπειρία του να τρέχει κάποιος ένα μαραθώνιο είναι μοναδική και φυσικά ανεπανάληπτη, καθώς κάθε αγώνας προσφέρει ένα διαφορετικό μείγμα συναισθημάτων.

“42 χιλιόμετρα; Γιατί κάποιος να θέλει να τρέξει 42 χιλιόμετρα;!“, μπορεί να ρωτήσει κάποιος. H απάντηση είναι απλή: Επειδή τον φοβίζουν. Επειδή τα 42 χιλιόμετρα φαντάζουν πολλά στο μυαλό του. Όμως αυτή είναι η φύση του δρομέα και του κάθε αθλητή γενικότερα. Να πηγαίνει ενάντια σε όσα τον φοβίζουν, να αποδεικνύει στον εαυτό του πως ο ‘φόβος’ υπάρχει μόνο στο μυαλό του και δεν έχει υλική υπόσταση. “Δεν μπορώ καν να τρέξω 5 χιλιόμετρα – ούτε καν που μπορώ να φανταστώ να τρέχω 42!“, συνεχίζει. Ο δρομέας ήταν σε ακριβώς αυτή τη θέση κάποτε. Όμως συνέχισε να σπρώχνει τον εαυτό του συνεχώς, με πείσμα, επιμονή, πάθος, θυσίες, πειθαρχία και, χιλιόμετρο με χιλιόμετρο, κατάφερε να πετύχει το στόχο του, αποδεικνύοντας πως άμα θέλει, μπορεί.

Η ομορφιά του μαραθωνίου σε κάθε στάδιο του είναι διαφορετική. Στην εκκίνηση, ο δρομέας βλέπει 10-15 ή και περισσότερες χιλιάδες άλλων δρομέων οι οποίοι είναι έτοιμοι να γράψουν προσωπική ιστορία και να πετύχουν τον προσωπικό τους άθλο. Δρομείς κάθε φύλου, καταγωγής, σεξουαλικού προσανατολισμού, θρησκείας. Αποδεικνύουν με τον πιο δυνατό και προφανές τρόπο πως η αγάπη για το συνάνθρωπο είναι η λύση, θυμίζοντας πως, σαν άνθρωποι, δεν έχουμε, και δεν πρέπει να έχουμε, οτιδήποτε μου να μας χωρίζει. Η θέση που ανήκει σε ιδεολογίες που εξυμνούν την περηφάνια μιας ομάδας έναντι κάποιας άλλης είναι μια θέση στον κάλαθο των αχρήστων.

Οι δρομείς στον μαραθώνιο δεν ανταγωνίζονται – συναγωνίζονται. Με μερικές εξαιρέσεις, δεν τρέχουν για το μετάλλιο ούτε για το χρηματικό έπαθλο, ούτε τους ενδιαφέρει η θέση και πολλές φορές ούτε και ο χρόνος. Είναι μια μάχη ενάντια και μόνο στον εαυτό τους. Τους ενδιαφέρει μονάχα να νικήσουν το χθεσινό τους εαυτό, να αποδείξουν πως μπορούν να παν ενάντια στο δικό τους σώμα, στα δικά τους πιστεύω και τις δικές τους ψεύτικες πεποιθήσεις. Κάθε φορά δηλαδή που το σώμα λέει “Σταμάτα, ξεκουράσου λίγο”, ο νους λέει “Ένα βήμα ακόμα. Ένα βήμα ακόμα.”

Κατά τη διάρκεια του αγώνα βλέπει κάποιος κάθε λογής δρομείς. Κάτι που κάνει τον αγώνα ακόμη πιο όμορφο. Μπαμπάδες που τρέχουν έχοντας στη φανέλα τους μια φωτογραφία του γιου τους που γράφει “Θα σε δω στον τερματισμό!“, ζευγάρια που τρέχουν φορώντας χειροπέδες αποδεικνύοντας έτσι πως η αγάπη χωράει ακόμη και στις πιο ακραίες περιπτώσεις κατακλυσμού θετικών και αρνητικών συναισθημάτων, όπως είναι ένας μαραθώνιος, ηλικιωμένοι οι οποίοι είναι ζωντανή απόδειξη πως, δεδομένου πως το σώμα μπορεί, πως ούτε τα χρόνια αποτελούν δικαιολογία. Τα πλήθη στην άκρη του δρόμου είναι μια άλλη ‘μαγεία’ του μαραθωνίου. Άνθρωποι οι οποίοι βγήκαν από το σπίτι τους μια Κυριακή πρωί για να συμβάλουν κι αυτοί με το δικό τους τρόπο στον αγώνα των μαραθονοδρόμων. Η ενέργεια που μεταφέρουν τα πλήθη είναι απίστευτη. Ο δρομέας, εκείνη τη στιγμή, ξεχνά ό,τι έχει να κάνει σχέση με πόνο και νιώθει μια τεράστια δόση ενέργειας να εισχωρεί μέσα του. Από ανθρώπους άγνωστους, οι οποίοι όμως είναι συνάνθρωποι.

Στα τελευταία 10 χιλιόμετρα του μαραθωνίου πολλοί δρομείς “χτυπούν στον τοίχο”. Η έννοια αυτή χρησιμοποιείται για να περιγράψει την έλλειψη ενέργειας που νιώθει ο δρομέας και πως, κυριολεκτικά “εν πάει άλλο“. Ξέρει όμως ο δρομέας ότι όσο το σώμα κουράζεται περισσότερο, ο νους έχει την ευκαιρία να δυναμώνει ακόμη περισσότερο. Ξέρει επίσης ότι είναι μέρος της προπόνησης του, αλλά και της όλης ιδεολογίας του να νικήσει τον “τοίχο” και να μην τα παρατήσει. Στο τελευταίο χιλιόμετρο, φτάνοντας στο τέλος, αλλά και με όλη τη δύναμη του πλήθους, ο δρομέας νιώθει τον “τοίχο” να εξαφανίζεται, μερικώς. Όταν περνά τη γραμμή του τερματισμού είναι πλέον άλλος άνθρωπος. Για πάντα.

Οποιοσδήποτε μπορεί να προπονηθεί και να τερματίσει ένα μαραθώνιο. Το τρέξιμο είναι από τα πιο εύκολα, ευέλικτα και φτηνά αθλήματα. Ο ρυθμός που κάποιος βελτιώνεται είναι ψηλός και σε σχετικά μικρό χρονικό διάστημα. Μπορεί να γίνει οπουδήποτε, οποιαδήποτε, σχεδόν, ώρα της ημέρας και το μόνο χρηματικό κόστος στον δρομέα είναι τα κατάλληλα παπούτσια. Χρειάζεται σωστή και πειθαρχημένη προπόνηση για περίπου 4 μήνες, σωστή διατροφή και… πολλά χιλιόμετρα!

Εάν θέλεις να ξεπεράσεις τα όρια σου, να αμφισβητήσεις τον εαυτό σου και αμέσως μετά να τον διαψεύσεις, αλλά και να νιώσεις μια μοναδική εμπειρία, ο μαραθώνιος είναι για ‘σένα.

Άρθρο μου στο studentlife.com.cy

Quora.com

Το http://www.quora.com για όσους δεν γνωρίζουν είναι μια ιστοσελίδα ερωτήσεων τζιαι απαντήσεων πάνω σε, κυριολεκτικά, ό,τι θέμα φανταστεί κάποιος. Έσιει αρκετό καιρό που την ακολουθώ τζιαι μπορώ να μάθω αρκετά πράματα. Οι ερωτήσεις πολλές φορές είναι συνήθως ευφάνταστες, τζιαι άλλες εν απλές, που όμως έχουν ωραίες τζιαι βαθκιές απαντήσεις.

Μπορεί δηλαδή κάποιος να ρωτήσει για συμβουλές για το πώς πρέπει κάποιος να αντιμετωπίσει τα 20s/30s/40s κοκ, πώς είναι να δουλεύκει κάποιος στην Google, πώς ήταν ο M. L. King σαν άνθρωπος, αν θα ταξιδέψει ο άνθρωπος σύντομα στον Άρη, πόσο θα εκόστιζε αν εκατασκευάζόταν ένα Star Destroyer από το Star Wars στ’αλήθεια, τι θα γίνει αν προσπαθήσει κάποιος να μοιράσει κάτι με σπαθί που έσιει πάχος 1 άτομο (!), πώς είναι να σκοτώνεις κάποιον, πώς είναι να είσαι θανατοποινίτης, τζιαι πόσο διαφορετικός θα ήταν ο κόσμος αν η ταχύτητα του φωτός ήταν η μισή απ’ότι είναι στον κόσμο μας.

Κάτι ακόμα πιο ωραίο εν ότι τα άτομα που απαντούν εν ανθρωποι που έχουν εμπειρία στα συγκεκριμένα θέματα – πυρηνικοί φυσικοί, αστροναύτες, πρόσφυγες, άτομα που εδουλεύκαν με προσωπικότητες, ή οι προσωπικότητες οι ίδιες, πολιτικοί, μεγάλοεπιχειρηματίες, φυλακισμένοι…

Μπορεί επίσης κάποιος να γραφτεί στο quora digest για να λαμβάνει κάθε 2-3 μέρες e-mail με τις πιο ενδιαφέρουσες ερωτήσεις. Παράδειγμα που ένα που τα τελευταία e-mails, το οποίο ναι μεν εν ανάλογα με το τι διαβάζω στο site αλλά δείχνει ένα περίπου το στυλ των ερωτήσεων:

Was life in the USSR good?
What are the most overrated tourist cities?
What are the most unique lessons learnt from designing something as ubiquitous as Facebook?
Is it possible that some people can see ghosts?
What does it feel like to be an INTJ?
What are some things that won’t matter after high school is over?
What are the downsides of living in Berlin?
What are some of the greatest movie openings of all time? Most iconic?

Check it out!;)

Γράμματα στη Χέιζελ

Dear Hazel,

You know…(that’s how you always started your sentences with and I really loved it) it’s amazing how one can get to meet great people at random. Wise people come when you are not expecting them. I met an English man in a Turkish guy’s pub in Alicante, Spain. I have to tell you more about it soon. That English man seemed that he had gone through lots of things in his life. You could tell he was wise through experience, not through knowledge (as most people try to be wise).

He looked like he was beyond his 70s. He was 58. Vaughn, his name. When I meet old people, or people who look old, or experienced in life I always ask them this question: «What is your advice on life?»

I asked that man this question minutes before I leave.

After a moment of silence he said: «Live it.»

I was not sure if I wanted him to expand on it but seconds later he continued: «It’s all good until you perish». Smoked his cigarette and expanded: «It’s all difficult when you’re in bad health. Do anything you want to when you can. And when you can’t you will still have the memory of when you could».

Στην πλατεία

IMG_20151219_181304239

Ον πανταχού παρών γίνεται κανείς

στάσιμος αν μείνει.

Καθισμένος στο ξύλινο παγκάκι,

ερωτευμένος νιώθει επιτέλους

και χέρια κρατεί

με τον μέχρι πρότινος ξένο.

Ή ειν’ πλανόδιος πωλητής

του’ρχεται να φωνάξει μα δε μπορεί·

έγινε πλέον πολισμάνος.

Ψηλά το κεφάλι, βήματα τεντωμένα.

Είναι ο Νόμος.

Πριν το πιστέψει βρέθηκε

πάνω σε ρόδες να κυλά.

Φιγούρες.

Πέφτει, ξανασηκώνεται.

Ξαναπέφτει, ξανασηκώνεται.

Πέφτει πάλι, μέχρι εκεί.

Γριά κυρά στο καροτσάκι προχωρεί.

Τι, ρόδες δεν είναι πάλι;

Φωτογραφία στους τουρίστες.

Τους ζωγραφίζει αντ’αυτού.

Σε σκαμπό κάθεται και παλέτα κρατεί,

μα μ’όμοιο απλανές βλέμμα.

Όρθιος πετάγεται ευθύς,

εις της πλατείας τις γραμμές πατεί,

χοροπηδάει το παιδί,

μη χάσει το παιγνίδι,

μήτε το μπαλόνι αφήνει,

στη λάβα να καεί.

Έχει πλέον ψηλώσει

κι ανέμελος περιπατεί.

Mπρος του πνεύμονες

που’χουνε γίνει στάχτη,

κι εγκέφαλοι σε κώμα.

Στρέφει το κεφάλι αλλού,

μην τύχει και τους μοιάσει.

Γύρο στου κόσμου τις ψυχές

κάνει ο Φιλέας,

σα στο παγκάκι κάθεται

και νιώθει ερωτευμένος.

Κάλεσμα για τις 24/9 στη Βουλή για έλεγχο του Τ.Κ.Α.

Παρακολουθώ τη δίκη του Μιχάλη εδώ τζιαι λλίο καιρό, που τη μέρα που απολύθηκα που τον «στρατό». Ο Μιχάλης, ασκώντας πολιτική ανυπακοή, έφερε στο φως ένα τεράστιο θέμα το οποίο επηρεάζει τζιαι αφορά τον κάθε πολίτη (ή υπήκοο όπως τον αποκαλεί ο ίδιος) είτε σήμερα είτε στο μέλλον. Το σύνθημα «Όλοι έξω από τη Βουλή» ακούστηκε πολλές φορές. Όμως αφορούσε πάντα ομάδες του πλυθησμού οι οποίες επηρεάζονταν μεμονωμένα. Το συγκεκριμένο επηρεάζει τον καθένα.

Είναι αναμφισβήτητα από τους ελάχιστους που δεν αρκούνται στο να κοσμούν με διάφορους χαρακτηρισμούς το κάθε κράτος τζιαι την καθεστηκυία τάξη εκφράζοντας την αγανάκτησήν τους για τις ενέργειές τους. Πάει πάντα ένα βήματα πάρακάτω τζιαι κάμνει τούτο που έπρεπε να κάμνει ο καθένας μας. Αντιδρά. Ενεργεί. Αντιλαμβάνεται πλήρως τους περιορισμούς της μορφής του κράτους η οποία υπάρχει σήμερα όμως τούτον εν τον κρατά πίσω. Στην ουσία εν τούτο που θέλει να αλλάξει.

Όποιος θέλει να ενημερωθεί για το θέμα ή να δράσει ενάντια σε άλλη μιαν ατασθαλία του κράτους ας κοπιάσει στις 24/9 η ώρα 18:00 έξω από το κτίριο της Βουλής.
Cheers;)

Ο χρονικός πόλεμος

Ημέρα 27η:

«Έχει περάσει σχεδόν ένας μήνας από την ημέρα που άρχισε ο πόλεμος. Οι συνθήκες είναι ακόμα δύσκολες. Δεν μας έχει μείνει σχεδόν καθόλου φαγητό. Περιμένουμε πακέτα τροφίμων εδώ και τρεις μέρες. Η κατάσταση είναι εξαντλητική. Κοιμόμαστε ελάχιστες ώρες, καθώς οι απέναντι δε λένε να σταματήσουν να ρίχνουν σφαίρες. Τόσες μέρες εδώ και είναι η πρώτη φορά που κατάφερα να γράψω. Μια η κούραση, μια ο συνεχής πόλεμος στο μέτωπο, καθιστούν τη ζωή μας δύσκολη.

Παρόλ’ αυτά όμως, ξέρουμε όλοι πως αυτός ο πόλεμος είναι πολύ σημαντικός. Στο παρελθόν, οι παππούδες και οι πατεράδες μας αγωνίστηκαν για τη διατήρηση της ώρας της πατρίδας μας σε UTC+1. Τώρα, ξαφνικά, οι απέναντι θέλουν να μας την αλλάξουν σε UTC+2, προφασιζόμενοι πως αυτή είναι η σωστή ώρα και καμιά άλλη και πως κάθε χώρα στον κόσμο πρέπει να προσαρμοστεί στο δικό τους μοντέλο. Αυτό δεν πρόκειται να γίνει. Ποτέ. Αν και μικρή χώρα, έχουμε αρκετούς συμμάχους στο πλάι μας που δεν πρόκειται να δεχτούν τέτοια ντροπή.

Χύθηκε πολύ αίμα από το ξεκίνημα του πολέμου. Δε μας νοιάζει όμως. Έχουμε στην πλάτη μας, μια Ιστορία και κάποιους ανθρώπους, οι οποίοι αγωνίστηκαν για να είμαστε εμείς εδώ σήμερα και να απολαμβάνουμε το UTC+1. Ούτε μπορούμε να διανοηθούμε να γίνουμε προδότες της πατρίδας μας. Θα αγωνιστούμε μέχρι θανάτου».

Ημέρα 41η:

«Χθες, οι απέναντι σκοτώσανε ένα καλό μου φίλο. Όλη μέρα, ένιωθα το μίσος να κυλά στις φλέβες μου και διψούσα για εκδίκηση. Για καλή μου τύχη, τη νύχτα πιάσαμε 3 ομήρους, ενώ έκαναν περιπολία κοντά στη βάση μας. Ζήτησα να τους αναλάβω εγώ. Τους έσφαξα. Στην κυριολεξία. Πήρα το μαχαίρι μου και το κάρφωσα βαθιά στο στομάχι και στο λαιμό τους. Ένιωσα άλλος άνθρωπος. Ένιωσα να ανασταίνομαι. Τώρα, νιώθω υπέροχα. Πήρα τη μεγαλύτερη απόλαυση σερβίροντας το ποτό της εκδίκησης. Έπρεπε να το ήξεραν ήδη. Η ώρα θα μείνει UTC +1, θέλουν δε θέλουν. Ο Τύπος έχει ονομάσει τον πόλεμο, Χρονικό Πόλεμο, όπως μου είπε η μάνα μου στο γράμμα που έστειλε. Μαζί με το γράμμα ήρθε και ένα πακέτο με το χρυσό ρολόι του παππού μου. Μου έγραψε να το φορώ συνέχεια, γιατί είναι αυτό που προστάτεψε τον παππού μου, στον Πόλεμο του Εκκρεμές το 1883. Εν τω μεταξύ, το φαγητό έφτασε από την πατρίδα πριν λίγες μέρες. Πολύ φαγητό. Απολογήθηκαν για τη κακή διαχείριση τις πρώτες μέρες και μας είπαν πως είναι περήφανοι που παλεύουμε για τη διατήρηση της κληρονομιάς της πατρίδας μας εναντίον των εχθρών».

Ημέρα 96η:

«Ουφ! Μόλις τελειώσαμε το άνοιγμα του τελευταίου πακέτου με ρολόγια που μας έστειλαν από το αρχηγείο. Είναι όλα ρυθμισμένα σε UTC+1. Τα κρεμάσαμε παντού έξω από το στρατόπεδο, για να σπάμε τα νεύρα των εχθρών και να τους δείξουμε επιτέλους ποια είναι η αλήθεια. Έχουμε και ένα μεγάλο, που το κουβαλάμε μαζί μας στις μάχες για να μας τονώσει το ηθικό, σα φύλακας άγγελος. Λέγεται πως το συγκεκριμένο είναι θαυματουργό, και πολλές μάχες κερδήθηκαν λόγω αυτού. Προσωπικά, νιώθω μια τεράστια ηρεμία όταν βρίσκομαι κοντά του. Παρεμπιπτόντως, τα νέα από το αρχηγείο είναι άκρως ενθαρρυντικά. Καταλάβαμε αρκετά κτίρια, τα οποία μας είχαν πάρει τις πρώτες μέρες του πολέμου. Λεηλάτησαν όμως όλα τα ρολόγια, μετατρέποντάς τα σε UTC+2. Διατηρούμε όμως την κυριαρχία μας εδώ και λίγες βδομάδες. Καταστρέψαμε πολλές βάσεις τους και σφάξαμε πολλούς δικούς τους. Μάλλον το έχουν καταλάβει, δεν πρέπει να ανησυχώ. Ο στρατός του UTC+1 δε θα υποχωρήσει, δε θα προδώσει. Πολεμά. Για την πατρίδα, για το αίμα των προγόνων, για την Αγιότητα της Ώρας».

Ημέρα 127η:

«Τέσσερις μήνες. Δεν χρειάστηκε παραπάνω. Τους νικήσαμε. Τέτοια χαρά είχα να νιώσω από τότε που έσφαξα τρεις από τους απέναντι, πριν τρεις μήνες. Ξυπνήσαμε το πρωί και, ενώ το προηγούμενο βράδυ είχε προηγηθεί μια εξαντλητική, γεμάτη δυσκολίες και εμπόδια μάχη, σήμερα παραδόθηκαν και αυτοί και τα ρολόγια τους. Από το πρωί πανηγυρίζουμε σαν παιδιά. Φανήκαμε αντάξιοι του αίματος που κουβαλούμε και άξιοι υπερασπιστές της ιστορίας μας. Ούτε μια στιγμή δε προδώσαμε την πατρίδα μας και τα ιερά μας ρολόγια. Η ώρα θα παραμείνει UTC+1 στην περιοχή για πολλά χρόνια ακόμα. Μετά από τέτοια ντροπιαστική ήττα, δεν πρόκειται να μας ξαναενοχλήσουν. Μας περιμένουν τιμές ηρώων στην πατρίδα. Αυτά είναι πράγματα για τα οποία αξίζει να παλεύει κανείς και να δίνει μέχρι και τη ζωή του για να τα υπερασπιστεί. Και να σκεφτείς πως παλιά, έκαναν πολέμους μόνο για εκτάσεις άψυχης γης. Είχαν την άρρωστη επιθυμία να σκοτώσουν, απλά για να κατακτήσουν χωράφια. Τι ηλίθιοι!»

Περί ζωής και θανάτου σελ. 68

Από το Εμείς στο Εγώ

Πόσο λυπάμαι τους ανθρώπους που δείχνουν τον εαυτό τους αλλά λένε «Εμείς». «Εμείς πιστεύουμε…» «Εμείς κάναμε…». Κοίτα τους με πόση περηφάνεια θυσιάζουν το «Εγώ» τους για να δεχτούν τις άψυχες ιδέες και κανόνες μιας ομάδας ψυχών (που κοντεύουν στο θάνατο η αλήθεια) .

Ίδια μυαλά δεν υπάρχουν. Κι όμως,στο βωμό τον επαναστατικών ιδεολογιών τα μυαλά των «επαναστατών» γίνονται ένα.

Πιστεύουν τα ίδια.

Λεν τα ίδια.

Απαντούν τα ίδια.

Σαν ζωντανοί κλώνοι της ιδεολογίας τους.

Η αποδοχή και προσαρμογή σε οποιοδήποτε μοντέλο σκέψης ή τρόπο ζωής είναι θάνατος του «εγώ». O άνθρωπος πρέπει να είναι ελεύθερος από ιδεολογίες και ιδανικά μοντέλα τρόπου ζωής. Αν κάτι του αρέσει, μπορεί να το φέρει στη ζωή του χωρίς να σκέφτεται τον ιδεολογικό χώρο στον οποίο ανήκει το συγκεκριμένο ή ο ίδιος. Το θεωρώ τραγικό να συνομιλούν δύο άνθρωποι και να λεν «Εμείς πιστεύουμε πως…» και «Εσείς πιστεύετε πως…».

Είναι αδιανόητο. Είναι ο θάνατος του εαυτού μας, της αλλαγής,της ανεξαρτησίας μας, της δημιουργικότητάς μας και της ελαστικότητάς μας. Κάθε ανθρώπινο ον έχει, ή θα έπρεπε να έχει, διαφορετικές αντιλήψεις από όλα τα υπόλοιπα. Η παρομοίαση ενός ανθρώπου με έναν άλλο τον φέρνει ένα βήμα πιο κοντά στο θάνατο, σκοτώνοντας το μυαλό του και αντικαθιστώντας το με ένα άλλο, κοινό μυαλό, που περιέχει όλα τα πιστεύω κάποιας ιδεολογίας, χωρίς ίχνος αλλαγής.

Και μέσα σ’αυτή τη «μυαλοκτονία», «εγωκτονία» και «εμεισγένεση», όσοι επιλέγουν αυτή την οδό, προσπαθούν να βρουν μια ιδεολογία και να κρυφτούν από πίσω της – για άισθημα επανάστασης και αλλαγής λένε αυτοί, για αίσθημα ασφαλειας και στασιμότητας λεω εγώ, φοβούμενοι τον ίδιο τους τον εαυτό. Φτάνουν στο σημείο να ντρέπονται να υιοθετήσουν έστω ένα χαρακτηριστικό κάποιας άλλης ιδεολογίας επειδή, όπως λένε, θα χάσουν το χαρακτήρα τους. Μα, στ’αλήθεια δενέχουν χαρακτήρα μα κάποια ψεύτικη προσωπικότητα η οποία είναι ένα πολλάκις επαναλαμβανόμενο συνονθύλευμα πεποιθήσεων. Οργανώνονται δηλαδή όλοι οι χριστιανοί, οι χορτοφάγοι, οι οπαδοί της Μπαρτσελόνα, οι κομμουνιστές, κάτω από σκηνές προστασίας και υιοθετούν όλα όσα υπάρχουν μέσα στη σκηνή της ιδεολογίας τους.

Οποιαδήποτε προσπάθεια μίμησης ή υιοθέτησης πρακτικών ή πιστεύω από άλλες σκηνές θα φέρει το χλευασμό των υπολοιπων ομοϊδεατών και επίσης ο ίδιος θα πιστεύει πως είναι χαμένος αν δεν ανήκει σε κάποια σκηνή. Οι (πρώην) ομοϊδεάτες πιστεύουν πως χάνουν ένα μέρος της ψυχής τους αφού στ’αλήθεια όλοι, κάτω από μία σκηνή, μοιράζονται την ίδια ψυχή. Έτσι, οποιαδήποτε αποχώρηση κάποιου μέλους της σκηνής, σημαίνει θάνατο ενός μέρους στη ψυχή όλων.

Και αυτός που αποχωρεί νιώθει πως έχει χάσει το λόγο ύπαρξής του αφού η σκηνή η ίδια ήταν γι’αυτόν ο λόγος ύπαρξης. Ήταν εκεί που επιβεβαιωνόταν πως ήρθε στον κόσμο αυτό για κάποιον σκοπό, πως ήταν χρήσιμος σε κάτι και το ότι υιοθετούσε ένα σύστημα αντιλήψεων για το οποίο έχουν γραφτεί πολλά που υποστηρίζουν την ορθότητά του (και άλλα τόσα που δεν, αλλά δεν τους νοιάζουν αυτά).

Όσο περισσότεροι άνθρωποι βρίσκονταν κάτω από τη σκηνή, τόσο περισσότερη ήταν η αυτοεπιβεβαίωσή τους ότι κατείχαν την απόλυτη αλήθεια. Όπως μας είχε πει ο καθηγητής των θρησκευτικών κάποτε: «Ο Χριστιανισμός είναι η σωστή θρησκεία γιατί είναι αδιανόητο τόσοι μάρτυριες και πιστοί ανά τους αιώνες να πέθαιναν και να πίστευαν κάτι το οποίο΄ήταν λανθασμένο». Είναι παράδειγμα λογικού σφάλματος argumentum ad populum. O αριθμός των ατόμων που υποστηρίζουν μια θεωρία δε λέει τίποτα για την ορθότητά της.

Κάθε ιδεολογία ή ένα σύστημα ιδεών περιέχει έναν κατάλογο με διάφορα σημεία τα οποία όσοι επιθυμούν να προσαρμοστούν στη συγκεκριμένη ιδεολογία τα αποδέχονται τυφλά ένα προς ένα, μέσα από ένα σύστημα τυφλής εμπιστοσύνης και ορθότητας. Είναι αδύνατο πολλοί άνθρωποι να πιστεύουν στα ίδια 15-20-30 σημεία χωρίς να έχουν δώσει κάποιο κομμάτι του εαυτού τους για χάρην της άτυπης αυτής συμφωνίας.

Κάθε άνθρωπος θα έπρεπε να ήταν ένα σύστημα σκέψεων και ιδεολογίας από μόνος του. Έτσι έκαναν οι μεγάλοι: Πλάτωνας, Μαρξ, Καντ, Μπρούνο. Η προσαρμογή των ανθρώπων σε ιδεολογίες, έστω και το να πει κάποιος πως «Εγώ είμαι Χ», με το Χ να είναι το όνομα κάποιας ιδεολογίας, είναι ο θάνατος της μοναδικότητας του κάθε ανθρώπου. Πρέπει να υπάρξει προσωπικός πόλεμος μέσα στον καθένα μας μα σύνθημα: «Ένας άνθρωπος. Μια ιδεολογία»

Η μετάβαση ωστόσο από το εγώ στο εμείς, δεν είναι πάντοτε λάθος, αν θέλει να είναι κάποιος δίκαιος. Τη θεωρώ λανθασμένη σε περιπτώσεις όπως έχω περιγράψει πιο πάνω. Είναι ξεκάθαρο όμως πως σε ορισμένες περιπτώσεις είναι αναγκαίο να γίνει προσπάθεια συλλογική και ομαδική, σε περιπτώσεις πραγματικών επαναστάσεων και απαιτούμενων δια των περιστάσεων κοινωνικών αλλαγών. Ένα επαναστατικό, κάποια ριζοσπαστική οργάνωση, ή κάποια τεραστίων διαστάσεων διαδήλωση ή μαζικός ξεσηκωμός επιβάλλει τη θυσία του εγώ και την προσαρμογή σε ένα κοινό Εμείς, για το γενικό κοινωνικό συμφέρον.

Οι επαναστάτες- διαδηλωτές στηρίζονται στις ιδέες ενός ατόμου, μιας ομάδας ατόμων ή μιας ιδεολογίας η οποία αναπτύχθηκε από μια μικρή σε μέλη ομάδα. Οι πρώτες ιδέες είναι αγνές, είναι αυτές που ξεχωρίζουν και είναι αυθεντικές. Όπως ακριβώς δηλαδή έχω περιγράψει πώς πρέπει ένα άτομο να παρουσιάζει τις ιδέες του. Πρωτότυπα χωρίς ολική προσαρμογή.

Η θυσία του εγώ για το εμείς πρέπει να γίνεται μόνο όταν υπάρχει μεγαλύτερο όφελος από το να δρα κάθε άτομο μόνο του. Κατά τη Γαλλική και Ελληνική επανάσταση τον 18ο και 19ο αιώνα αντίστοιχα, για παράδειγμα, υπήρξε η ανάγκη θυσίας του εγώ, γιατί υπήρξε η γενική αντίληψη πως αυτο θα φέρει τεράστιο προσωπικό και συλλογικό όφελος. Επίσης, είναι παραδείγματα περιπτώσεων όπου πραγματικά υπάρχει κοινός στόχος και κοινά πιστεύω τα οποία πηγάζουν αληθινά μέσα από τους ανθρώπους. Σε τέτοιες περιπτώσεις δηλαδή, το γεγονός ότι όλοι οι άνθρωποι οργανώνονται γύρω από έναν κοινό σκοπό και στόχο δεν σημαίνει πως έχουν κοινές ιδεολογίες ή τρόπο ζωής. Η πλειοψηφία αυτών μένει ίδια μπαίνει στην άκρη για χάρη εκείνης της μεγάλης ιδέας η οποία φέρνει μεγάλα αποτελέσματα. Η θυσία του εγώ για το εμείς όχι μόνο επιτρέπειται αλλά και παροτρύνεται σε περιπτώσεις όπου το αποτέλεσμα θα είναι ωφέλιμο και στηρίζεται σε αρχές ανθρωπιάς, αλληλεγγύης και δικαιοσύνης. Περιπτώσεις όπου η αποκόλληση από το εγώ φέρνει καλύτερα βραχυπρόθεσμα και μακροπρόθεσμα αποτελέσματα από το αν παρέμενε κάποιος στο εγώ αγνοώντας το εμείς.

Άρα, το πότε είναι ωφέλιμο κάποιος να δείχνει τον εαυτό του και να λέει «Εμείς» είναι όταν αυτό οφελεί το ευρύ κοινωνικό σύνολο. Αν γίνεται μετάβαση από το εγώ στο εμείς και το αποτέλεσμα ωφελεί ένα μεμονωμένο σύνολο και το γενικό αποτέλεσμα είναι μια κατάσταση διχόνοιας και αμοιβάιου μίσους τότε μιλάμε για κάτι εγκληματικό. Κάτι που πρέπει οπωσδήποτε να αποφεύγεται.