Grow up with me

Grow up with me.

Let’s run in fields and fear the dark together.
Fall of swings, and burn special things,
and both play outside in bad weather.

Let’s eat badly.
Let’s watch adults drink wine and laugh at their idiocy.
Let’s sit in the back of the car,
making eye contact with strangers driving past,
making them uncomfortable.

Not caring.
Not swearing.
Don’t fuck.

Let’s both reclaim our superpowers;
the ones we all have and lose with our milk teeth.
The ability not to fear social awkwardness.
To panic when locked in the cellar;
still sure there’s something down there.
And while picking from pillows each feather,
let’s both stay away from the edge of the bed,
forcing us closer together.

Let’s sit in public, with ice cream all over both our faces;
sticking our tongues out at passers by.
Let’s cry.
Let’s swim.
Let’s everything.

Let’s not find it funny lest someone falls over.
Classical music is boring.
Poetry baffles us both;
there’s nothing that’s said is what’s meant.
Plays are long, tiresom, sullend, and filled;
with hours that could be spent rolling down hills,
and grazing our knees on cement.

Let’s hear stories and both lose our inocence.
Learn about parents and forgiveness,
death and morality,
kindness and art,
thus losing both of our innocent hearts,
but at least we won’t do it apart.

Grow up with me.

Στην αίθουσα

Εστάθηκεν έξω που τις γυάλινες πόρτες της αίθουσας, βλέποντας το φρουρό. «Κινητό κλειστό, παπούτσια που εν κάμνουν θόρυβο στο μάρμαρο, αθώον ύφος…», εμουρμούρησε. Σπάνια εκατάφερνε το τελευταίο. Ποττέ εν ήσιεν όρεξη για τις ιδιοτροπίες της εξουσίας τζιαι ήθελεν η διαδικασία γνωριμίας του με τους πιθανούς του καινούργιους φίλους να ήταν ήσυχη τζιαι αδιάκοπη. «Έτοιμος».

Άνοιξεν την πόρτα τζιαι επροχώρησε διστακτικά μέσα στην αίθουσα. Ένιωσεν τους ούλλους να γυρίζουν πάνω του σαν έκλιεν πίσω του την πόρτα με την ίδιαν προσοχή που την ήσιεν ανοίξει, χωρίς όμως να αφήκει την μμαθκιάν του που τζίνους.

Εξεροκατάπιε. Εν εθυμάτουν να τους ήσιε ξαναδεί. Εν ήσιεν όμως σημασία. Έτσι τζι’αλλιώς κάθε φορά η γνωριμία μαζίν τους ήταν διαφορετική. Τζίνοι όμως εγνωρίζουνταν μεταξύν τους. Μαζίν εζούσαν άλλωστε. Αρκετοί ίσως να επροέρχουνταν τζιαι που την ίδιαν οικογένεια. Αμήχανος όπως ήταν, έβαλεν τα σιέρκα του στο στήθος του τζιαι εθώρε γυρώ. Ήταν πάντα ένας εσωτερικός αγώνας να καταλάβει τους άγραφους κανόνες της αίθουσας. Ποιος εν ο πιο άξιος, ο πιο αφηρημένος, ο πιο βαθυστόχαστος, η πιο πλούσιος, ο πιο ευφυής…Ήξερε πως σε τέθκοιες καταστάσεις το μέγεθος εν παίζει πάντα ρόλο, ούτε το χρώμα του καθενός, ούτε καν αν έσιει εμφάνιση βασιλιά η ζητιάνου. Ήσιεν φορές που θα απέφευγε κάποιους, όταν όμως εστέκετουν μπροστά τους τζιαι εμιλούσαν του, εκάμναν τον να τους θαυμάζει με την μαγεία των λόγων τους τζιαι όσων εκρύφκαν μέσα τους.

Κουμπωμένος τζιαι με τους ώμους ανυψωμένους, εγύρισε προς τον πρώτο στα δεξιά – πάντα εξεκινούσε που τα δεξιά – τζι’άρκεψε να περπατά προς το μέρος του. Όσον επερπατούσαν τα μμάθκια του εν εταράξαν που την θέσην τους. Ήταν ο κανόνας του: ένας κάθε φορά. Ήθελεν έτσι να γνωρίσει τον καθέναν τους όσο καλύτερα εγίνετουν. Ήξερεν ότι μια μμαθκιά στον διπλανό αρκούσε για να αρκέψει να του μιλά ακατάπαυστα, διακόπτοντας έτσι τον προηγούμενο.

Επροχωρούσεν αργά, κάμνοντας το βήμαν του ρυθμικό τζιαι χτυπητό. Ήθελεν να τον προσέξει όσον εκόντεφκεν, καθώς εφαίνετουν αρκετά αφοσιωμένος σε μια κόλλα χαρτί που εκρατούσε. Εστάθηκεν μπροστά του. Τζίνην την στιγμή εγύρισεν πάνω του. Ήταν ένας ποιητής, που τζίνην την ώρα, πάνω σε μια ξαφνική ποιητικήν ευφορία, έφκαλλεν την ψυσιήν του πάνω στο χαρτί, κάτω που το φως μιας λάμπας πετρελαίου. Η ώρα στον κόσμον του ήταν 2 το πρωί. “Ήρτες στην ώρα που οι δημιουργοί αλλάσουμε διάσταση”, ήταν η πρώτη του κουβέντα. Η επικοινωνία τους ήταν μονόπλευρη. Μόνον ο ποιητής, τζιαι όποιοι άλλοι έβλεπε στη συνέχεια, εμπορούσαν να του μιλήσουν. Στην ουσία, τζιαι τζίνος εμπορούσεν να τους μιλήσει, όμως ήταν αντίθετα στους κανόνες της αίθουσας τζιαι εν τέλει εν θα εξυπηρετούσε κάποιο σκοπό. “Βλέπεις τη βιβλιοθήκη πίσω μου; Τζίνα ούλλα τα βιβλία είμαι εγώ: οι στιγμές μου, οι ανησυχίες μου, το κλάμαν τζιαι το γέλιον μου, η αγωνία τζι’η γαλήνη μου, μεταφρασμένη σε στίχους τζιαι στροφές. Είμαι εγώ, τζι’όμως εν θα τ’ανοίξω ποττέ να τα θκιαβάσω. Εν για σας γι’άμα πεθάνω. Γιατί όσο τζιαι να λαλώ ότι εν μέρος του ‘εγώ’ μου, εν μέρος κάποιου άλλου μου ‘εγώ’. Άλλαξα τζιαι μαζίν τους τζι’η ποίησή μου. Αν τ’ανοίξω τζιαι θκιεβάσω προηγούμενους μου εαυτούς, θα με μισήσω τζιαι τότε ή εγώ θα πρέπει να καώ στην πυρά ή τα βιβλία μου”, είπεν τζιαι εβούττησεν την πένναν του στο μελάνι. “Άβυσσος η ψυσιή των δημιουργών. Τζιαι τι πράμα να την ξεγυμνώνουν τζιαι να σ’αφήνουν να την δεις, ολάκερη τζιαι παρθένα, στις δημιουργίες τους”, είπεν τζι’έγυρεν ξανά στο χαρτί, συνεχίζοντας να γράφει τον πόνον του.

Έμεινεν αλλό λλία λεπτά μπροστά που τον ποιητή, προσπαθώντας να σκεφτεί τα διαφορετικά του ‘εγώ’. “Εν αλήθκεια του. Άλλαξα τζιαι εμφάνιση τζιαι ‘πιστεύω’, τζιαι ενδιαφέροντα, τζιαι κοσμοαντίληψη. Εν είμαι τζίνον που ήμουν τζι΄όμως συνεχίζω να’μαι’γώ.”

Μέστες σκέψεις του έκαμεν μερικά βήματα παρακατω. Εβρέθηκε να στέκεται στην άκρη μιας λίθινης γέφυρας, βλέποντας κάτω τα ήσυχα νερά του ποταμού. Ήταν μόνος του. Το ζευγάρι ερωτευμένων που επερπατούσε στις όχθες του ποταμού εν το εθεωρούσε μέρος του κόσμου του. Εζούσαν σε έναν διαφορετικό, δικόν τους κόσμο. Γι’αυτόν ήταν ερωτευμένοι άλλωστε. Στο βάθος έβλεπεν το λιμάνι, τζιαι τους ναύτες που εφορτώνναν το πλοίο, φωτισμένοι που την πανσέληνο η οποία με το φως της εσκέπαζεν σαν πέπλο την πόλη, χωρίς όμως να αφήνει τη νύχτα να φύει. Σ’αντίθεση με τον Ήλιο που θκιώχνει τη νύχτα, χωρίς ν’αφήκει ούτε τα πιο πυκνά σύννεφα να τον σταματήσουν που το να κυριαρχήσει.

Εν ήσιεν κάποιον να του μιλήσει τζι’όμως άκουσεν τα ούλλα. Τες φωνές των πλανόδιων πωλητών, τον ήχο των οργάνων των μουσικών του δρόμου, τις καθημερινές κουβέντες στα ποτοπωλεία. Έκαμε να δει τα φυτά που φυτρώνουν ανάμεσα στις πέτρες της γέφυρας αλλά εν εφαίνουνταν. Μακάρι να εμπορούσε να κινηθεί τζιαι να περιπλανηθεί στην πόλη.

Το κτύπημα της καμπάνας έκαμεν τον να γυρίσει πάνω στον πύργο του καθεδρικού. Τέσσερις φορές. Τόσες φορές ήχησεν η καμπάνα, σημάνοντας την νέαν ώρα. Τα πουλιά επετάσαν ξαφνιασμένα προσπαθώντας να’βρουν άλλο τόπο να τραγουδήσουν. Εσκέφτηκεν για μια στιγμή να’ταν στην θέσην τους τζιαι να τον εφοϊτσιαζεν ένας απλός ήχος· ένας φόβος άγνωστος στους αθρώπους.

Επερπάτησεν ασυναίσθητα προς τ’αριστερά, νομίζοντας πως ήταν ακόμα πάνω στη γέφυρα. Επίεν μετά στον επόμενο, τζιαι στον επόμενο…Εγνώρισε βασιλίαες τζι’αυλικούς, φιλόσοφους τζι’αγρότες, γυμνά σώματα τζι’απλούς αθρώπους. Είδε δολοφονίες τζι’έρωτες, λιβάδια τζιαι καμένες πόλεις, μάχες τζιαι συμφωνίες ειρήνης.

Όταν εσταμάτησε να του μιλά τζι’ο τελευταίος, εν ήταν πλέον ο άνθρωπος που ήταν πριν τους γνωρίσει. Τζίνος ο κουμπωμένος τύπος που σαστισμένος εμπήκεν της αίθουσας τζι’ένιωσε να απειλείται όταν ούλλοι μονομιάς είχαν γυρίσει πάνω του.

Με τα σιέρκα πίσω, τζιαι τον θώρακα σε στάσην ανοικτή, γεμάτος ικανοποίηση τζιαι χαρά, επερπάτησεν προς τη γυάλινην πόρτα. Εγύρισε τζι’εστάθηκεν έτσι ώστε να τους θωρεί ούλλους. Εν ήταν κάποιοι άγνωστοι αλλά οι καινούργιοι του φίλοι, ο καθένας που τους οποίους ήσιεν μιαν ιστορίαν να του πει, κάτι να του διδάξει, κάποιο παράθυρο στον νουν του να ανοίξει. Βλέποντας τον καθένα ξεχωριστά, εθυμάτουν τις κουβέντες που του ήσιεν πει, τζιαι τα ακριβή συναισθήματα που του εμετέδωσε. Ποττέ εν ήταν τα ίδια, κάτι που έκαμνεν τον καθέναν τους διαφορετικό τζιαι μοναδικό.

Με την ψυσιήν του αναγεννημένην, εσήκωσεν το σιέριν του τζι’εποσιερέτησεν τους πίνακες, άνοιξεν την πόρτα, τζι’ εφκήκεν χαμογελαστός που τη γκαλερί…

Η εμπειρία ενός μαραθωνίου

Πριν μερικές μέρες ολοκλήρωσα τον 4ο μου μαραθώνιο δρόμο. Ένας αγώνας 42 χιλιομέτρων και 195 μέτρων γεμάτος προκλήσεις, ελπίδα, πόνο, χαρά, αμφιβολία, πείσμα, απελευθέρωση· συναισθήματα που εναλλάσσονται συνεχώς κατά τη διάρκεια του αγώνα.

Απ’όλες τις εμπειρίες που μπορεί κάποιος να ζήσει, θα έλεγα με απόλυτη σιγουριά ότι η εμπειρία του να τρέχει κάποιος ένα μαραθώνιο είναι μοναδική και φυσικά ανεπανάληπτη, καθώς κάθε αγώνας προσφέρει ένα διαφορετικό μείγμα συναισθημάτων.

“42 χιλιόμετρα; Γιατί κάποιος να θέλει να τρέξει 42 χιλιόμετρα;!“, μπορεί να ρωτήσει κάποιος. H απάντηση είναι απλή: Επειδή τον φοβίζουν. Επειδή τα 42 χιλιόμετρα φαντάζουν πολλά στο μυαλό του. Όμως αυτή είναι η φύση του δρομέα και του κάθε αθλητή γενικότερα. Να πηγαίνει ενάντια σε όσα τον φοβίζουν, να αποδεικνύει στον εαυτό του πως ο ‘φόβος’ υπάρχει μόνο στο μυαλό του και δεν έχει υλική υπόσταση. “Δεν μπορώ καν να τρέξω 5 χιλιόμετρα – ούτε καν που μπορώ να φανταστώ να τρέχω 42!“, συνεχίζει. Ο δρομέας ήταν σε ακριβώς αυτή τη θέση κάποτε. Όμως συνέχισε να σπρώχνει τον εαυτό του συνεχώς, με πείσμα, επιμονή, πάθος, θυσίες, πειθαρχία και, χιλιόμετρο με χιλιόμετρο, κατάφερε να πετύχει το στόχο του, αποδεικνύοντας πως άμα θέλει, μπορεί.

Η ομορφιά του μαραθωνίου σε κάθε στάδιο του είναι διαφορετική. Στην εκκίνηση, ο δρομέας βλέπει 10-15 ή και περισσότερες χιλιάδες άλλων δρομέων οι οποίοι είναι έτοιμοι να γράψουν προσωπική ιστορία και να πετύχουν τον προσωπικό τους άθλο. Δρομείς κάθε φύλου, καταγωγής, σεξουαλικού προσανατολισμού, θρησκείας. Αποδεικνύουν με τον πιο δυνατό και προφανές τρόπο πως η αγάπη για το συνάνθρωπο είναι η λύση, θυμίζοντας πως, σαν άνθρωποι, δεν έχουμε, και δεν πρέπει να έχουμε, οτιδήποτε μου να μας χωρίζει. Η θέση που ανήκει σε ιδεολογίες που εξυμνούν την περηφάνια μιας ομάδας έναντι κάποιας άλλης είναι μια θέση στον κάλαθο των αχρήστων.

Οι δρομείς στον μαραθώνιο δεν ανταγωνίζονται – συναγωνίζονται. Με μερικές εξαιρέσεις, δεν τρέχουν για το μετάλλιο ούτε για το χρηματικό έπαθλο, ούτε τους ενδιαφέρει η θέση και πολλές φορές ούτε και ο χρόνος. Είναι μια μάχη ενάντια και μόνο στον εαυτό τους. Τους ενδιαφέρει μονάχα να νικήσουν το χθεσινό τους εαυτό, να αποδείξουν πως μπορούν να παν ενάντια στο δικό τους σώμα, στα δικά τους πιστεύω και τις δικές τους ψεύτικες πεποιθήσεις. Κάθε φορά δηλαδή που το σώμα λέει “Σταμάτα, ξεκουράσου λίγο”, ο νους λέει “Ένα βήμα ακόμα. Ένα βήμα ακόμα.”

Κατά τη διάρκεια του αγώνα βλέπει κάποιος κάθε λογής δρομείς. Κάτι που κάνει τον αγώνα ακόμη πιο όμορφο. Μπαμπάδες που τρέχουν έχοντας στη φανέλα τους μια φωτογραφία του γιου τους που γράφει “Θα σε δω στον τερματισμό!“, ζευγάρια που τρέχουν φορώντας χειροπέδες αποδεικνύοντας έτσι πως η αγάπη χωράει ακόμη και στις πιο ακραίες περιπτώσεις κατακλυσμού θετικών και αρνητικών συναισθημάτων, όπως είναι ένας μαραθώνιος, ηλικιωμένοι οι οποίοι είναι ζωντανή απόδειξη πως, δεδομένου πως το σώμα μπορεί, πως ούτε τα χρόνια αποτελούν δικαιολογία. Τα πλήθη στην άκρη του δρόμου είναι μια άλλη ‘μαγεία’ του μαραθωνίου. Άνθρωποι οι οποίοι βγήκαν από το σπίτι τους μια Κυριακή πρωί για να συμβάλουν κι αυτοί με το δικό τους τρόπο στον αγώνα των μαραθονοδρόμων. Η ενέργεια που μεταφέρουν τα πλήθη είναι απίστευτη. Ο δρομέας, εκείνη τη στιγμή, ξεχνά ό,τι έχει να κάνει σχέση με πόνο και νιώθει μια τεράστια δόση ενέργειας να εισχωρεί μέσα του. Από ανθρώπους άγνωστους, οι οποίοι όμως είναι συνάνθρωποι.

Στα τελευταία 10 χιλιόμετρα του μαραθωνίου πολλοί δρομείς “χτυπούν στον τοίχο”. Η έννοια αυτή χρησιμοποιείται για να περιγράψει την έλλειψη ενέργειας που νιώθει ο δρομέας και πως, κυριολεκτικά “εν πάει άλλο“. Ξέρει όμως ο δρομέας ότι όσο το σώμα κουράζεται περισσότερο, ο νους έχει την ευκαιρία να δυναμώνει ακόμη περισσότερο. Ξέρει επίσης ότι είναι μέρος της προπόνησης του, αλλά και της όλης ιδεολογίας του να νικήσει τον “τοίχο” και να μην τα παρατήσει. Στο τελευταίο χιλιόμετρο, φτάνοντας στο τέλος, αλλά και με όλη τη δύναμη του πλήθους, ο δρομέας νιώθει τον “τοίχο” να εξαφανίζεται, μερικώς. Όταν περνά τη γραμμή του τερματισμού είναι πλέον άλλος άνθρωπος. Για πάντα.

Οποιοσδήποτε μπορεί να προπονηθεί και να τερματίσει ένα μαραθώνιο. Το τρέξιμο είναι από τα πιο εύκολα, ευέλικτα και φτηνά αθλήματα. Ο ρυθμός που κάποιος βελτιώνεται είναι ψηλός και σε σχετικά μικρό χρονικό διάστημα. Μπορεί να γίνει οπουδήποτε, οποιαδήποτε, σχεδόν, ώρα της ημέρας και το μόνο χρηματικό κόστος στον δρομέα είναι τα κατάλληλα παπούτσια. Χρειάζεται σωστή και πειθαρχημένη προπόνηση για περίπου 4 μήνες, σωστή διατροφή και… πολλά χιλιόμετρα!

Εάν θέλεις να ξεπεράσεις τα όρια σου, να αμφισβητήσεις τον εαυτό σου και αμέσως μετά να τον διαψεύσεις, αλλά και να νιώσεις μια μοναδική εμπειρία, ο μαραθώνιος είναι για ‘σένα.

Άρθρο μου στο studentlife.com.cy

Quora.com

Το http://www.quora.com για όσους δεν γνωρίζουν είναι μια ιστοσελίδα ερωτήσεων τζιαι απαντήσεων πάνω σε, κυριολεκτικά, ό,τι θέμα φανταστεί κάποιος. Έσιει αρκετό καιρό που την ακολουθώ τζιαι μπορώ να μάθω αρκετά πράματα. Οι ερωτήσεις πολλές φορές είναι συνήθως ευφάνταστες, τζιαι άλλες εν απλές, που όμως έχουν ωραίες τζιαι βαθκιές απαντήσεις.

Μπορεί δηλαδή κάποιος να ρωτήσει για συμβουλές για το πώς πρέπει κάποιος να αντιμετωπίσει τα 20s/30s/40s κοκ, πώς είναι να δουλεύκει κάποιος στην Google, πώς ήταν ο M. L. King σαν άνθρωπος, αν θα ταξιδέψει ο άνθρωπος σύντομα στον Άρη, πόσο θα εκόστιζε αν εκατασκευάζόταν ένα Star Destroyer από το Star Wars στ’αλήθεια, τι θα γίνει αν προσπαθήσει κάποιος να μοιράσει κάτι με σπαθί που έσιει πάχος 1 άτομο (!), πώς είναι να σκοτώνεις κάποιον, πώς είναι να είσαι θανατοποινίτης, τζιαι πόσο διαφορετικός θα ήταν ο κόσμος αν η ταχύτητα του φωτός ήταν η μισή απ’ότι είναι στον κόσμο μας.

Κάτι ακόμα πιο ωραίο εν ότι τα άτομα που απαντούν εν ανθρωποι που έχουν εμπειρία στα συγκεκριμένα θέματα – πυρηνικοί φυσικοί, αστροναύτες, πρόσφυγες, άτομα που εδουλεύκαν με προσωπικότητες, ή οι προσωπικότητες οι ίδιες, πολιτικοί, μεγάλοεπιχειρηματίες, φυλακισμένοι…

Μπορεί επίσης κάποιος να γραφτεί στο quora digest για να λαμβάνει κάθε 2-3 μέρες e-mail με τις πιο ενδιαφέρουσες ερωτήσεις. Παράδειγμα που ένα που τα τελευταία e-mails, το οποίο ναι μεν εν ανάλογα με το τι διαβάζω στο site αλλά δείχνει ένα περίπου το στυλ των ερωτήσεων:

Was life in the USSR good?
What are the most overrated tourist cities?
What are the most unique lessons learnt from designing something as ubiquitous as Facebook?
Is it possible that some people can see ghosts?
What does it feel like to be an INTJ?
What are some things that won’t matter after high school is over?
What are the downsides of living in Berlin?
What are some of the greatest movie openings of all time? Most iconic?

Check it out!;)

Γράμματα στη Χέιζελ

Dear Hazel,

You know…(that’s how you always started your sentences with and I really loved it) it’s amazing how one can get to meet great people at random. Wise people come when you are not expecting them. I met an English man in a Turkish guy’s pub in Alicante, Spain. I have to tell you more about it soon. That English man seemed that he had gone through lots of things in his life. You could tell he was wise through experience, not through knowledge (as most people try to be wise).

He looked like he was beyond his 70s. He was 58. Vaughn, his name. When I meet old people, or people who look old, or experienced in life I always ask them this question: «What is your advice on life?»

I asked that man this question minutes before I leave.

After a moment of silence he said: «Live it.»

I was not sure if I wanted him to expand on it but seconds later he continued: «It’s all good until you perish». Smoked his cigarette and expanded: «It’s all difficult when you’re in bad health. Do anything you want to when you can. And when you can’t you will still have the memory of when you could».

Στην πλατεία

IMG_20151219_181304239

Ον πανταχού παρών γίνεται κανείς

στάσιμος αν μείνει.

Καθισμένος στο ξύλινο παγκάκι,

ερωτευμένος νιώθει επιτέλους

και χέρια κρατεί

με τον μέχρι πρότινος ξένο.

Ή ειν’ πλανόδιος πωλητής

του’ρχεται να φωνάξει μα δε μπορεί·

έγινε πλέον πολισμάνος.

Ψηλά το κεφάλι, βήματα τεντωμένα.

Είναι ο Νόμος.

Πριν το πιστέψει βρέθηκε

πάνω σε ρόδες να κυλά.

Φιγούρες.

Πέφτει, ξανασηκώνεται.

Ξαναπέφτει, ξανασηκώνεται.

Πέφτει πάλι, μέχρι εκεί.

Γριά κυρά στο καροτσάκι προχωρεί.

Τι, ρόδες δεν είναι πάλι;

Φωτογραφία στους τουρίστες.

Τους ζωγραφίζει αντ’αυτού.

Σε σκαμπό κάθεται και παλέτα κρατεί,

μα μ’όμοιο απλανές βλέμμα.

Όρθιος πετάγεται ευθύς,

εις της πλατείας τις γραμμές πατεί,

χοροπηδάει το παιδί,

μη χάσει το παιγνίδι,

μήτε το μπαλόνι αφήνει,

στη λάβα να καεί.

Έχει πλέον ψηλώσει

κι ανέμελος περιπατεί.

Mπρος του πνεύμονες

που’χουνε γίνει στάχτη,

κι εγκέφαλοι σε κώμα.

Στρέφει το κεφάλι αλλού,

μην τύχει και τους μοιάσει.

Γύρο στου κόσμου τις ψυχές

κάνει ο Φιλέας,

σα στο παγκάκι κάθεται

και νιώθει ερωτευμένος.

Κάλεσμα για τις 24/9 στη Βουλή για έλεγχο του Τ.Κ.Α.

Παρακολουθώ τη δίκη του Μιχάλη εδώ τζιαι λλίο καιρό, που τη μέρα που απολύθηκα που τον «στρατό». Ο Μιχάλης, ασκώντας πολιτική ανυπακοή, έφερε στο φως ένα τεράστιο θέμα το οποίο επηρεάζει τζιαι αφορά τον κάθε πολίτη (ή υπήκοο όπως τον αποκαλεί ο ίδιος) είτε σήμερα είτε στο μέλλον. Το σύνθημα «Όλοι έξω από τη Βουλή» ακούστηκε πολλές φορές. Όμως αφορούσε πάντα ομάδες του πλυθησμού οι οποίες επηρεάζονταν μεμονωμένα. Το συγκεκριμένο επηρεάζει τον καθένα.

Είναι αναμφισβήτητα από τους ελάχιστους που δεν αρκούνται στο να κοσμούν με διάφορους χαρακτηρισμούς το κάθε κράτος τζιαι την καθεστηκυία τάξη εκφράζοντας την αγανάκτησήν τους για τις ενέργειές τους. Πάει πάντα ένα βήματα πάρακάτω τζιαι κάμνει τούτο που έπρεπε να κάμνει ο καθένας μας. Αντιδρά. Ενεργεί. Αντιλαμβάνεται πλήρως τους περιορισμούς της μορφής του κράτους η οποία υπάρχει σήμερα όμως τούτον εν τον κρατά πίσω. Στην ουσία εν τούτο που θέλει να αλλάξει.

Όποιος θέλει να ενημερωθεί για το θέμα ή να δράσει ενάντια σε άλλη μιαν ατασθαλία του κράτους ας κοπιάσει στις 24/9 η ώρα 18:00 έξω από το κτίριο της Βουλής.
Cheers;)