Φαντάζομαι τον Έρωτα, τον αρχαίο ελληνικό θεό, να ζούσε πάνω απ’τον Όλυμπο και να’δινε στον ερωτευμένο το κλειδί της καρδιάς του άλλου, με αντάλλαγμα το μισό της δικής του καρδιάς.

Το μισό του ερωτευμένου ταξίδευε τότε προς τη γειτονιά των συννέφων του Έρωτα και περίμενε το άλλο του μισό για ν’ανοίξουν μαζί την καρδιόμορφη κλειδαρότρυπα των πυλών του παλατιού του Έρωτα.

Κάποια μισά ήταν τόσο ερωτευμένα που ξεκινούσαν μαζί το ταξίδι τους. Άλλα συναντιόντουσαν στην πορεία, κι αλλα έξω απ” τις πύλες του παλατιού. Έπαιρναν τα κλειδιά απ’τους ερωτευμένους υπηρέτες του Έρωτα, ξεκλείδωναν το ένα το αλλο, κι αφού άνοιγαν την καρδιόμορφη κλειδαρότρυπα, ενώνονταν εις καρδίαν μίαν, ξέροντας πως εκείνη τη στιγμή, τα αντίστοιχα μισά τους, ενώνονταν εις σάρκαν μίαν.

Κι ήταν όμως και τα μισά που το άλλο μισό τους ερχόταν αργοπορημένο, τόσο που όταν προσπαθούσαν να ξεκλειδώσουν το ένα το άλλο, έβλεπαν πως τα κλειδιά και οι κλειδαριές ήταν σκουριασμένες. Κάποια κλειδιά δεν έμπαιναν καν στις κλειδαριές. «Αλλάζουν οι καρδιές ξέρεις, όπως κι οι άνθρωποι, ειδικά όταν είναι μισοί», έλεγαν και έπαιρναν χωριστά το δρόμο προς τη γη, πίσω στον άνθρωπο που είχαν αφήσει μισόκαρδο.

Υπήρχαν κι οι μισές καρδιές που είχαν αναπτύξει τέτοια σχέση με το δικό τους μισό που το ταξίδι και η αναμονή για το άλλο μισό τους προκαλούσε αναστάτωση και ανασφάλεια. Επέστρεφαν έτσι, όσο πιο γρήγορα γινόταν, στη ζεστή αγκαλιά του μισού που ήξεραν. Του δικού τους μισού.

Πότε-πότε στο δρόμο από και προς το παλάτι του Έρωτα, έβλεπε κάποτε κάποιος 1/4 καρδιάς, ή 2/7, ή 3/13, να περιπλανιούνται συγχισμένα χωρίς σκοπό, σε χαώδεις κινήσεις. Ήταν τα κομμάτια καρδιάς που δεν έβρισκαν το δικό τους μισό, το μισό από το οποίο είχαν αποκολληθεί, αλλά ουτε και είχαν βρει το άλλο μισό. Το μισό στη γη, αντιλαμβανόμενο πως η αναζήτηση ήταν αποτυχημένη και η αναμονή μάταιη, άλλαζε αποφασισμένο να προχωρήσει, συνειδητά αγνοώντας το δικό του μισό. Από τότε, η μισή καρδιά στη γη, προχωρεί για πάντα πληγωμένη, κι η άλλη, κατεχόμενη από έρωτα, περιπλανείται αιώνια στις καρδιολεωφόρους και τα καρδιοσοκάκια, μεσ’σε απέλπιδες προσπάθειες να βρει το άλλο της μισό. Όσο η ελπίδα σβήνει, η μισή καρδια φθείρει τον εαυτό της, σπάζοντάς τον σε κομμάτια. Ζει ειρωνικές ακαριαίες στιγμές χαράς όταν τα κομμάτια βρίσκουν το ένα το άλλο και νομίζουν πως βρήκαν το άλλο τους μισό. Μα μουτρωμένα αποχωρούν όταν αντιλαμβάνονται πως το κομμάτι που βρήκαν ήταν το κομμάτι από το οποίο είχαν αποκολληθεί. Μέσα σε απόλυτη ντροπή δίνου την υπόσχεση να μην αναζητήσουν ποτέ ξανά τον έρωτα.

Κάποια μισά, έπειτα από αποτυχημένη αναζήτηση του δικού τους μισού στη γη, ανέβαιναν πάλι πάνω στο παλάτι του Έρωτα. Κάποια άλλα δεν είχαν φύγει ποτέ από το παλάτι και περίμεναν έξω απ’τις πύλες υπομονετικά, σε περίπτωση που το άλλο τους μισό ερχόταν, φοβούμενα μη φύγουν για μια στιγμή και το άλλο μισό έρθει και δεν τους βρει.

Κι έβλεπε κάποιος τα μισά αυτά να δοκιμάζουν απελπισμένα όλα τα είδη κλειδιών, πάνω σε όλους τους συνδυασμούς κλειδαριών, το καθένα από τα μισά σε όλα τ’άλλα, με την ελπίδα να βρεθεί το άλλο τους μισό. Έβλεπε επίσης εκατομμύρια μισές καρδιές, μαζεμένες έξω απ’την πύλη, να κοιτάζουν μέσα από τις καρδιόμορφες κλειδαρότρυπες, προσπαθώντας να πάρουν μια γεύση από έρωτα. Να τον έβλεπαν, έστω για λίγο, αφού δεν μπορούσαν να τον νιώσουν. Έβλεπαν τις ολοκληρωμένες καρδιές τόσο χαρούμενες που προς στιγμή πίστευαν πως δεν είχαν ζήσει ποτέ χωρίστα, πως δεν ήταν δύο μισά που ενωθηκαν, πως πάντα ήταν ένα.

Ήταν όμως και κάποιες μισές καρδιές που κάθονταν μόνες τους, κουρασμένες απ” την προσπάθεια και την αναμονή, μακριά από τις πύλες του παλατιού, για να μη βλέπουν χαρές και να λυπούνται. Είχαν δει τα μάτια τους πολλά τέταρτα, πολλά δύο έβδομα, και πολλά τρία δέκατα τρίτα καρδίας να καταστρέφονται, χάνοντας όσα ρίσκαραν κι άλλα τόσα στο πονηρό παιχνίδι του Έρωτα. Είχαν δει επίσης μυριάδες μισά να μπαίνουν και να βγαίνουν τις πύλες του παλατιού· να χαίρονται, να απογοητεύονται, να απελπίζονται, να ερωτεύονται. Ήταν οι σοφοί των μισών καρδιών, κι όλων των κομματιών τους. Είχαν ζήσει των άλλων τον έρωτα πολλές φορές, καθώς έκαναν το δικό τους ταξίδι αναζήτησης. Ήταν γνωστές ως οι τραγικές μισές καρδιές, καθώς τα δικά τους μισά και τα άλλα τους μισά είχαν μάλλον πεθάνει, κι έτσι βρίσκονταν αιώνια φυλακισμένα στο κελί κάποιου χαμένου έρωτα…

Η τελευταία φορά

Posted: Οκτωβρίου 18, 2014 in Σοβαρομιλώ

Πριν αναμιση βδομάδα εστείλαν μας τις μεταθέσεις που το ΓΕΕΦ, τζιαι μερικές μέρες μετά εμετατεθήκαμε στη νέα μας μονάδα. Κάτι που σημαίνει για κάποιον ότι η καθημερινότητά του πρόκειται να αλλάξει σε κάποιο βαθμό. Οι διανυκτερεύσεις του, τα νουμερα του, οι διευκολυνσεις του, τα πλάσματα με τα οποία θα συναναστρέφεται, πόσο θα του γαμούν τη ψυχολογία του οι μόνιμοι. Αλλά εν τον κόφτει. Μέστην νέκρωση των συναισθημάτων του, εν νωθει. Τρώει ό,τι του σερβίρουν τζιαι λαλεί ότι 8 μήνες του εμείναν, προσπαθώντας να πείσει τον εαυτόν του ότι εν λλίοι.

Ο καλύτερος ορισμός του στρατού βρίσκεται, για μένα, στους στίχους του τραγουδιού «Διδυμότειχο blues». Αγχωμένη μαλακία. Θκυο λέξεις, τίποτε άλλο. Αν άλλαξα τους τελευταίους 15 μήνες; Φυσικά. Έχω περισσότερη υπομονή, ανοχή, αντίληψη της κοινωνίας, τύπους ανθρώπων που συμπαθώ και τύπους που αντιπαθώ, τζιαι μια αντίληψη πως έστω τζι’αν είμαστε νοήμοντα όντα, πολλές φορές λειτουργούμε σε κατάσταση ζούγκλας, κάτι που σημαίνει πως αν δεν βουττήσεις να διεκδικήσεις, να διαμαρτυρηθείς, να εκμεταλλευτείς καταστάσεις ακόμα τζι’αν τούτο σημαίνει πως άλλοι θα την έχουν σιηρότερα, τότε τίθεται θέμαν απειλής, αν όι της βιολογικής σου επιβίωσης, σίουρα της κοινωνικής. Επίσης, βλέπει κάποιος πόσο πολυ ρόλο παίζει το συμφέρον στις ανθρωπινες σχέσεις, ακόμα τζιαι σε στιγμές «φιλανθρωπίας» ή «αλτρουισμού». Ωστόσο, διαχωρίζω θκυο πράματα. Το μέσο τζιαι το αποτέλεσμα. Δημιουργούνται καλά αποτελέσματα με κακό τζιαι άσιημο τρόπο. Γι’αυτό αποφεύγω προς το παρών να συνδέσω τον στρατό ως στρατό, με όσες αλλαγές τον ακολουθούν. Εν συμβαδίζουν. Τις ίδιες σκέψεις θα ήσιε τζιαι κάποιος πρόσφυγας, που έφυε που την Κύπρο λόγω της εισβολής, τζιαι έγινε επιτυχημένος επιχειρηματίας στο εξωτερικό, ή ο Βίκτορ Φρανκλ, ο ιδρυτής της λογοθεραπείας και της Τρίτης Σχολής Ψυχοθεραπείας της Βιέννης, του οποίου οι εμπειρίες σε στρατόπεδο συγκέντρωσης των Ναζί, ήταν η αιτία να αλλάξει η κοσμοθεωρία του τζιαι ίσως ο λόγος που έγινε τόσο γνωστός στις επόμενες δεκαετίες. Αμφιβάλλω όμως αν ποττέ είπαν ευτυχώς που έγινε η εισβολή τζιαι το ολοκαύτωμα, αντίστοιχα. Η φύση των πραγμάτων που ακολουθούν ένα μέσο ή μια πράξη δεν είναι ανάγκη να είναι ίδια με τη φύση του μέσου ή της πράξης. Είναι θκυο διαφορετικά τζιαι ανεξάρτητα πράματα.

Όσον ηλίθια όμως να θεωρώ την ιδέα του στρατού όμως, η τελευταία μέρα πριν φύω που το στρατόπεδο στο οποίο επέρασα 11 μήνες, ήταν διαφορετική. Ίσως έτσι ναν οι τελευταίες φορές. Η τελευταία φορά που έβλεπα κάποια πλάσματα στη ζωή μου, η τελευταία φορά που τους εμιλούσα, η τελευταία φορά που ήμουν σε έναν τόπο στον οποίο το πιο πιθανόν εν θα ξαναπάω ποττέ στη ζωή μου, η τελευταία χειραψία. Τζιαι εν εγίναν ούλλα την τελευταία μέρα. Το μαγικό εν ότι ένιξερω πότε ήταν η τελευταία φορά. Μερικές ώρες ή μερικές μέρες πριν να φύω, είχα μιλήσει σε κάποια πλάσματα, χωρίς να ξέρω ότι τζίνη ήταν ίσως η τελευταία φορά που θα εμιλούσα σε κάποιους που τζίνους.

Τζι’έτσι, όταν κατί φτάνει στα τελευταία του, όταν τελιώνει, μεταμφιέζεται μαγικά. Σαν να τζιαι έπιαα τες καλές στιγμές τζιαι έδεισα τες με χειροπέδες για να μεν φύουν, την ίδια στιγμή που έδωκα φτερά στις κακές στιγμές για να πετάξουν μακριά. Μπορεί ώρες ώρες να τες θωρώ στον ορίζοντα τζιαι να με πληγώνουν νάκκο, όμως έχω παρέα τις καλές στιγμές. Τις κουβέντες με τους υπόλοιπους στρατιώτες τζιαι τους εφέδρους, ατακες των μονιμων, φάρσες, παραγγελίες.

Τζίνη τη μέρα εκάμναν μου παρέα οι καλές στιγμές μόνο. Μέστην σιουρκά της ζωής, ότι ο άθρωπος ενναν τζι’άυριο το ίδιο ζωντανός τζιαι άφθαρτος όπως σήμερα, ξιάννει να δει τες καλές του στιγμές, τζιαι καρτερά τη ζωή να του πει πότε τζιαι πώς να εκτιμήσει τις καλές του στιγμές.

Οι τελευταίες φορές εν παρεξηγημένες. Το τέλος έννεν κακό. Το τέλος δείχνει πρωτ’απ’όλα αρχή, μα πάνω απ’όλα δείχνει πορεία. Δείχνει ότι για να φτάσει κάτι στο τέλος του, εδιένυσε κάποια πορεία, που την οποίαν ο άθρωπος έλαβε αρκετά μηνύματα τζιαι μαθήματα. Φοούμαστε να αρκέψουμε κάτι επειδή εννα τελιώσει. Η αλήθκεια μια ένει όμως. Τα πάντα εννα τελιώσουν κάποτε. Είναι κανόνας. Γιατί; Επειδή υπάρχει ο θάνατός μας, με τον οποίο τελιώνουν τα πάντα. Κάποτε θα υπάρξει το τελευταίο φιλί, το τελευταί σ’αγαπώ, το τελευταίο κλάμα, η τελευταία αναπνοή, η τελευταία σκέψη, η τελευταία αγκαλιά, το τελευταίο φαϊ. Μπορεί να ξέρουμε ποια είναι μπορεί όχι. Όπως τζιαι με τους σειράες μου, που για κάποιους έξερα πότε ήταν η τελευταία μας χειραψία, τζιαι με κάποιους όχι.

Υπήρξεν μια στιγμή στο παρελθόν που οι γονιοί μου επιάσαν με πάνω τους, αφήκαν με κάτω, τζιαι εν με εξαναπιάσαν ποττέ ξανά. Κάποτε με την παρέα επαίξαμεν το τελευταίο μας χωστό, τον τελευταίο μας βασιλέα, το τελευταίο μας παιχνίδι λύκους και αρνάκια, εκερδίσαμε την τελευταία μας τάπα, επαίξαμε την τελευταία μας μάππα στο χωράφι της γειτονιάς, κάποτε ήταν η τελευταία φορά που επία σπίτι παιδικών μου φίλων. Ένιξερω πότε ήταν, εν έσιει σημασία. Σημασία έσιει ότι εσυνεβηκαν, ότι εν εφοηθήκαμε να τα αρκέψουμε επειδή κάποτε θα είχαμε να τραβήσουμε το πόνο του τέλους τζιαι τη νοσταλγία. Εδώκαμε σημασία στην πορεία, που την αρκή ως το τέλος.

Μπορεί να ακούεται κάπως pop culture αλλά ένα ρητό λέει «Don’t cry because it’s over. Smile because it happened». Τζιαι κρύβει κάποιαν αλήθεια που πίσω του, αν και αρκετές φορές εν κλαίμε επειδή τελιώνει κάτι, αλλά επειδή ήταν μικρή η διάρκειά του.

Το σημαντικό είναι πως το τέλος δείχνει ζωή, δείχνει τόλμη, δείχνει πορεία με αλλαγές, περιπέτειες, πόνο, μαθήματα.

Μακάρι η τελευταία φορά να αρκεί να έρτει, αν το θελήσουμε. Μακάρι η πορεία προς το τέλος να διαρκεί πάντα όσο θέλουμε.

Είθε στη ζωή μας να έχουμε όσες πιο πολλές τελευταιες φορες γίνεται, επιθυμουμε τζιαι μπορούμε, λοιπόν.

Η εφεδρούμπα

Posted: Σεπτεμβρίου 16, 2014 in Διάφορα, Σοβαρομιλώ

Εδώ τζιαι 2 μήνες περίπου, που τον τζιαιρό που απολυθήκαν τζιαι επίσημα οι παλιοί δηλαδή, έρκουνται φουρνιές εφέδρων στο στρατόπεδο για 48ωρη παρουσίαση, για να παίζουν χαρτιά τζιαι τάβλι, για να θωρούν τες μάππες της ημέρας, για να συζητήσουν για πολιτική, ποδόσφαιρο τζιαι οικονομία, για να τζιοιμούνταιγια να λείπουν που τα κοπελλούθκια τουςγια να χάννουν μεροκάματα, για να τρων άσκοπα τις ώρες τους. Λυπάσαι τους. Αθρωποι με δουλειές, κοπελλούθκια, οικογένεια, υποχρεώσεις, να έρκουνται στη φυλακή για 48 ώρες, χωρίς κανένα λόγο. Ίδιας φύσης σκέψεις κάμνω βλέποντας πάνω σε τι χαραμίζει η κυπριακή δημοκρατία τα 18-19-20χρονα αρσενικά της.

Όπως τζιαι να “σιει, οι εφέδροι διούν μιαν άλλη νότα στο στρατόπεδο. Εν οι αθρώποι που εν ένα μέρος τούτου που αποκαλούμε κοινωνία. Της κοινωνίας που εννα μπούμε τζι’εμείς σύντομα. Τούτοι εν οι αθρώποι που αγαπήσαν, εχωρίσαν, εχάσαν δικούς τους, είδαν αδικίες, είδαν αθρωπιά, εμάθαν τους άγραφους νόμους της ζωής,  εταξιδέψαν, αγαπήσαν ή αρνήθηκαν εαυτόν, είδαν πώς φκέννει το ψωμί, απολυθήκαν, απογοητευτήκαν τζιαι εχαρήκαν σε ψηλό επίπεδο. Αθρώποι 22χρονοι τζιαι 45ριες, εργαζόμενοι ή άνεργοι, έυποροι ή άποροι, «ώριμοι» τζιαι «ανώριμοι», «πολιτισμένοι» τζιαι «χώρκατοι». Τούτον θωρείς στο στρατό, τον κάθε άθρωπο ναν μια κατηγορία που μόνος του.

Τα χρόνια τζιαι οι εμπειρία ορισμένες φορές διούν σοφία τζιαι κάποιας μορφής ωριμότητα. Τζιαι οι εφέδροι τούτον έχουν: χρόνια τζιαι εμπειρία. Είναι ο καθένας τους ένα δωρεάν βιβλίο, όπως φυσικά τζιαι ο κάθε άθρωπος, το οποίον αννοίει μέσω της ανθρώπινης βιβλιοθήκης, η οποία στην περίπτωσή μου είναι η σκοπιά. Καλούμαστε να περάσουμε 2 ή 4 ώρες της ημέρας, με έναν άνθρωπο που δεν εξαναγνωρίσαμε, έναν άνθρωπο-βιβλίο να μας θκιαβάζει τις ιστορίες του, τες εμπειρίες του τζιαι να μας δια τες συμβουλές του. Με ορισμένους η ώρα στην σκοπιά ήσιεν πολλά λλίες παύσεις. Τις περισσότερες φορές ήταν ενδιαφέρουσα συζήτηση, σε μερικές βαρετός μονόλογος που σου τραβά την ενέργειά σου.

Εθκιέβασα ταξιδιωτικούς οδηγούς.Εφκαλα σκοπιά με εφέδρους που εγυρίσαν σε πολλές χώρες του κόσμου, που τους οποίους αποσπούσα πληροφορίες για την κάθε χώρα, την ίδια στιγμή που το όνειρο μου για να γυρίσω τον κόσμο εφαίνετουν έστω τζιαι λλίο πιο πραγματοποιήσιμο. Άκουσα κάποιον να μου περιγράφει πως επέρασε τη προηγούμενη βδομάδα στην Ταϊλάνδη, άλλον να μου λαλεί πώς έκαμε το γυρο της Ευρώπης με τη μοτόρα όταν ήταν 22 χρονών, άλλον να μου αναλύει τις εμπειρίες που ήσιεν 12 χρόνια στις ΗΠΑ. Τζιαι γω να ακούω με θαυμασμό, ζήλια τζιαι ελπίδα, εντυπωσιασμένος που τες λεπτομέρειες τζιαι το βάθος που είχαν τα βιβλία μπροστά μου. Ζωντανά βιβλία, με ερωτήσεις τζιαι απαντήσεις. Είχαν κοινό σημείο ότι εσταματήσαν τα ταξίδια όταν εκάμαν οικογένεια. Αν και συνηθισμένο, η δημιουργία οικογένειας ομολογουμένως κρύφκει πολλές, μα πάρα πολλές θυσίες. Τζιαι η θυσία του εαυτού μας εν το πιο δύσκολο πράμα να αποδεκτούμε.

Εθκιέβασα μαθήματα ζωής. Αθρώπους που, όπως είπα πριν, απεκτησαν εμπειρία τζιαι ενσωματωθήκαν στην κοινωνία – της οικογένειας, των σχέσεων, των άγραφων κανόνων της. Που μου λεν ότι ο στρατός εν καλός τζιαι βοηθά σε, τζιαι θωρώ τους με το μισό μου, αλλά ταυτόχρονα σκέφτουμαι ότι μέσα που την δικήν τους γωνιάν αντίληψης, έχουν δίκαιο. Που βιώνουν τη φάση της ζωής μετά την απομυθοποίηση, δηλαδή την πραγματική όψη του μύθου που βλέπει ένας έφηβος, τζιαι βρίσκεται στα μέσα του βιβλίου του οποίου την περίληψη θκιεβάζει ένας νέος. Να προσπαθούν να σου πουν αλήθκειες τις οποίες όμως μαθαίνεις μόνο άμα φάεις τον πάτσο της εμπειρίας. Αλήθκειες για τον τρόπο που λειτουργεί η κοινωνία – πόση διαφθορά υπάρχει, πόση κακία, πόση εκμετάλλευση, πόση αδικία. Όταν τους θωρείς με ένα ύφος δυσαρεστημένο, προσπαθούν να σου πουν ότι είναι η άσχημη αλήθεια, η οποία πηγάζει μέσα που το γεγονός ότι ο άνθρωπος, είναι ακόμη ένα ζώο, που προσπαθεί να επιβληθεί, να νικήσει, να επιβιώσει, να χρησιμοποιήσει.  Τζιαι να σου λαλούν ταυτόχρονα με ένα καθυσηχαστικό τόνο, όμως ότι το να είσαι καλός με τους υπόλοιπους τζιαι με τον εαυτό σου, είναι πολλά πιο ωφέλιμο που το να είναι κάποιος ο άνθρωπος ο οποίος γυρεύκει πάντα ένα μέσο εκμετάλλευσης για να ανεβεί σκαλοπάτια εξουσίας, τζιαι πως η εξουσία τζιαι το χρήμα έννεν τόσο σημαντικά όσο είναι κάποιος ο οποίος προσπαθεί να είναι καλός άθρωπος. Τι εν ο καλός άθρωπος στο τέλος της ημέρας όμως; Ο ηθικός μήπως; Ο καθένας θα σου απαντήσει αυτός που ζει στα μέτρα του εαυτού του. Ο νικητής έννεν με ο καλός με ο κακός, αλλά τζίνος που εννα πετύχει τους στόχους του, χωρίς να μετανιώσει, όποιοι τζιαι ναν τούτοι. Κι είτε ο δρόμος περιέχει αλληλεγγύη ή εκμετάλλευση, βοήθεια ή απραγία, αλτρουισμό ή εγωκεντρικότητα, ο προορισμός εν ο στόχος του καθενού. Το σίγουρο εν ότι ο δρόμος θα εν γεμάτος εμπόδια, σκληρότητα τζιαι απογοήτευση γιατί τούτος εν ο κόσμος που ζούμε. Ετσι εν η φύση του.

Εθκιέβασα βιβλία κωμικά. Πουτζίνα που μπορεί κάποιος να διαβάσει στην τουαλέτα. Με μερικούς το γέλιο εν εσταματούσε. Έχουν τζιαι οι πελλάρες την χάρην τους, χαλαρώνουν. Πελλάρες του στρατού, πελλάρες της εφηβείας τζιαι της νεανικότητας. «Κάμνε πελλάρες ώσπου είσαι μιτσής, γιατί μετά…εν έσιει». Πάντα με όρια υποθέτω. Η ερμηνεία της πελλάρας εν ότι εν έσιει όρια, αλλά υποθέτω ξέρει τζιαι ανακαλύπτει ο καθένας τα όριά του.

Εθκιέβασα βιβλία γνώσεων, συγκεκριμένα με ένα φοιτητή μηχανολογίας, με τον οποίο εσυζητούσαμε η ώρα 3 το πρωί ,  με αφορμή το ότι που το στρατόπεδο φαίνουνται καθαρά τα αστέρια τζιαι αμυδρά ο γαλαξίας, για αστροφυσική, για τη θεωρία της σχετικότητας, για το φως, για το σύμπαν, τζιαι έκαμεν με να ξανασκεφτώ να σπουδάσω φυσική.

Εθκιέβασα βιβλία όφκερα. Όι εφέδρους που εν είχαν κάτι να μου προσφέρουν – που ούλλους επροσπαθούσα να πιάσω τζίνο το κάτι που εγώ εν ήξερα, τζίνη την κοσμοαντίληψη που εγώ εν αντιλαμβάνουμουν. Βιβλία όφκερα σιωπής. Με κάποιους το μόνο που ανταλλάσαμε ήταν ένα «χαίρετε». Μερικές φορές θέλει ο άθρωπος μοναξιά, της οποίας προσωπικά είμαι λάτρης. Ήσιε φορές που επίεννα στη σκοπιά τζιαι επαρακάλουν να μεν έρτει έφεδρος, για να βυθιστώ στες δικές μου σκέψεις, να κάμω τες δικές μου συζητήσεις, να σκεφτώ, να προβληματιστώ. Κάποιες που τούτες τις φορές ήρταν άτομα που είχαν να πουν πράματα χρυσά.

Έτσι, θωρείς ότι ο κάθε άνθρωπος που γνωρίζεις ξέρει κάτι που ένιξερεις. Ο κάθε «ξένος» εν στ’αλήθκεια πολλά πιο οικίος απ’όσο μπορούμε να φανταστούμε τζιαι είναι ένα σύμπαν που μόνος του. Ένα σύμπαν σκέψεων, απόψεων, συναισθημάτων, γνώσεων, εμπειριών.

Θκυο ώρες με έναν τυχαίο άθρωπο, που εν εξαναείδα τζιαι δεν θα ξαναδώ.

Έναν ανοικτό βιβλίο σε μια βιβλιοθήκη αθρώπων.

Απλώς, άρεσε μου.

Εκάθουμουν στο γραφείο τζιαι έβλεπα έξω που το παράθυρο · τα ίδια δέντρα, τα ίδια αυτοκίνητα, τα ίδια κτίρια. Αν έβαλλα μιαν αφίσα πάνω στο παράθυρο εν θα εκαμνε διαφορά. Τζιμέσα η κασέττα της ζωής σου χαλά τζιαι μπαίνει στην επανάληψη κάθε 24 ώρες. Η χρησιμότητα της μνήμης εύλογα αμφισβητείται. Γιατί να θυμάσαι δηλαδή οτιδήποτε; Ίσως να επονούσεν άλλωστε αν εθυμάσουν. Ξυπνάς, τρώεις τζιαι τζιοιμάσαι τις ίδιες ώρες, ακούεις τα ίδια ακριβώς πράματα τζιαι βλέπεις τα ίδια ακριβώς πλάσματα κάθε μέρα, τζιαι περπατάς τους ίδιους δρόμους κάθε μέρα, σε καθορισμένες ώρες. Δε βαριέσαι, τουλάχιστον νιώθεις πώς είναι να είσαι ρομπότ. Αν νιώθουν κάπως τα ρομπότ δηλαδή. Κι αν είναι κάπως το να είσαι ρομπότ, κατ’αρχάς.

Τες σκέψεις τούτες εδιέκοψεν η δυνατή και φωναχτή μεν, φυσιολογική δε, του κοιλαρά αντισυνταγματάρχη, σε μια που τις καθημερινές του επιδρομές που γραφείο σε γραφείο για να συζητήσει περί ανέμων και υδάτων. «…όπως το φυλάκιο του ΣΤΕΚ παλιά». ΣΤΕΚ. Κάτι μου ελαλούσε. Έννεν κάτι συνηθισμένο, άρα θυμάται το κάποιος. Τι να σημαίνει άραγε ΣΤΕΚ; Τι ρωτώ…κανένας εν θα ξέρει να μου πει. Αρχικά πολλά τζιμέσα, λέξεις όμως λλίες.

Φυλάκιο ΣΤΕΚ. Αννοίω τα συρτάρκα πουκάτω μου, χαρτιά πολλά · μεγάλα, μικρά, σιησμένα, διπλωμένα, κάτασπρα, μαυρισμένα. Το όργιο των χαρτιών. «95386742 Renos efdros», Εφημερίδα Αvant Garde, Μεταθέσεις Οπλιτών, Δαπάνες ΚΨΜ, Ημερολόγιο 2011…

«…ναι ρε έκλεισεν τωρά το ΣΤΕΚ», επήρεν το αφτί μου τον αντισυνταγματάρχη να λαλεί, επιβεβαιώνοντας ότι εσκέφτηκα πριν.

…Ανανεωμένη τηλεφωνική κατάσταστη στρατοπέδου 2009. Ήβρα το.

Βάλλω το δάχτυλο μου πάστην κόλλα τζιαι γυρεύκω για το φυλάκιο. ΕΠΟΠΤΕΙΟ, ΑΥΔΜ, 1ο-4ο ΓΡΑΦΕΙΟ, ΦΥΛΑΚΙΟ ΒΕΛΟΣ, ΦΥΛΑΚΙΟ ΣΤΕΚ. Σέρνω το δάχτυλο μου λλίο δεξιά, ακριβώς πάνω που τον αριθμό εσωτερικής γραμμής. Πιάννω αμέσως το τηλέφωνο, περίεργος για το τι θα ακούσω, αν θα χτυπήσει, αν θα απαντήσει κάποιος, αν θα κάμει εκτροπή σε κάποιον άλλον αριθμό. Χτυπώ τον αριθμό τζιαι βάλλω το στο αυτι μου.

Άρχισε να χτυπά κανονικά. Τζιαι αμέσως εταξίδεψα.

Έναν τηλέφωνο μόνον του, σε ένα φυλάκιο εγκαταλελειμμένο εδώ και χρόνια, να χτυπά, τζιαι να χτυπά, τζιαι να χτυπά. Λαλείς να υπάρχει κάποιος που το ακούει; Τζι’αν δεν υπάρχει, κάμνει ήχο; Ακούεται άραγε έναν τηλέφωνο να χτυπά, όταν δεν υπάρχει κανένας να το ακούσει;

Εν απαντούσε κανένας. Όμως μέστον νου μου απαντήσαν πολλοί.

Ένας φοβισμένος στρατιώτης, τον Αύγουστο του 1974, ο οποίος επερίμενε να ακούσει που μένα την αναλυτική δύναμη των εχθρικών, όπως μας είπαν, δυνάμεων. Του είπα να μεν ανησυχεί. Οι αριθμοί εν θα κάμουν τη διαφορά. Επέμενε να του τη δώσω. Έθελεν την ο ανώτερος του. Του οποίου την ήθελεν ο ανώτερος του. Του οποίου την ήθελεν ο ανώτερος του. Ο ανώτερος όλων μας όμως, αμφιβάλλω αν την ήθελε · εν εφάνηκε ποττέ να νοιάζεται. Έδωκα του την, όμως μέσα μου έξερα ότι εν θα έκαμνε διαφορά. Κάτι ήξερα εγώ.

Απάντησεν μου επίσης ένας Δεκανέας αρχιφύλακας το 1985. Νομίζω πως τον εξύπνησα. Ευτυχώς δηλαδή. Έπιασα να τον ειδοποιήσω ότι έρκεται έφοδος, να μεν τον έβρει απροετοίμαστο τζιαι να την φάει. Έθελα να πάει σπίτιν του, να δει την μάναν του, τον τζύρην του, τ’αρφούθκια του, να δει λλίην ζωήν. Ήξερα πως ήταν 8 μέρες μέσα. Εν έκαμεν δα τζιαι κανέναν έγκλημαν που εν επρόσεχεν τα ξερόχορτα.

Απάντησεν μου τζιαι ένας νεοσύλλεκτος, της κλάσης του 2001. Έπιασα τον τηλέφωνο, πάστο γερμανικό το νούμερο, να κόψουμε καμιά κουβέντα για να περάσει η ώρα, ξέροντας πως εν κατάντια για ένα 18χρονο γεμάτο όνειρα να κάμνει πράματα για να φύουν τα χρόνια τζιαι μαζίν τους η νεανικότητα, σαν να τζιαι γίνεται λάτρης της φθοράς.

Ο επόμενος ήταν ένας παλιός ο οποίος έθελεν κάπου να πει τον πόνον του. Εκαρτερούσε να απολυθεί, τούτος ήταν ο πόνος του. Έξερεν ακριβώς τες μέρες τζιαι τες ώρες που του εμείναν. Όπως κάποιον που εν δεμένος με εκρηκτικά τζιαι μετρά τες ώρες τζιαι τα δευτερόλεπτα. Ο παλιός όμως εν εμετρούσεν ώρες για να πεθάνει, αλλά για να ζήσει. Είπα του ότι τελικά ούλλοι για ένα χαρτί αγωνιζούμαστε σε τούντον κόσμο. «Ε γαμώ τα χαρκιά τους γαμώ», είπεν μου τζιαι έκλεισεν το.

Που τότε, μια στο κάθε τόσο, πάω στο γραφείο, θωρώ να μεν έσιει κανένα, σηκώννω το τηλέφωνο τζιαι σχηματίζω τον αριθμό του ΣΤΕΚ ή το τηλέφωνο κάποιας κλειστής σκοπιάς. Σε κάθε χτύπο εύχομαι να μεν απαντήσει κανένας. Τζι’αφήννω το να χτυπά τζιαι να χτυπά τζιαι να χτυπά…

Τζιαι μιλώ με τούτους ούλλους τζιαι άλλους τόσους.

Εν μου απαντά κανένας. Απαντά ο νους μου για τζίνους όμως.

Έναν τηλέφωνον μόνον του, σε ένα φυλάκιο άδειο για χρόνια…

Η Απομυθοποίηση

Posted: Ιουλίου 6, 2014 in Σοβαρομιλώ

Η απομυθοποίηση εν τούτο που, όπως μπορεί να περιγράψει κάποιος με κοινωνικούς όρους, που μωρό κάμνει σε ενήλικα τζιαι που ανώριμο κάμνει σε ώριμο. Στ’αλήθκεια όμως, εν έσιει να κάμει σχέση ούτε με την ηλικία, ούτε με τον υποκειμενικό όρο της ωριμότητας. Η απομυθοποίηση μπορεί να συμβεί στο σχολείο, στο στρατό, , στο πανεπιστήμιο, στη δουλειά, μετά που ένα τυχαίο γεγονός, ή μπορεί να μεν συμβεί τζιαι ποττέ. Ο καθένας «μεγαλώνει» τζιαι «ωριμάζει» την περίοδο της απομυθοποίησης. Οι όροι ηλικία τζιαι ωριμότητα εν απλώς πιο απλές τζιαι αποδεκτές λέξεις για την απομυθοποίηση.

Η απομυθοποίηση μπορεί να διαρκέσει μέρες, μήνες ή χρόνια, ανάλογα με το άτομο τζιαι τις καταστάσεις γύρω του, τον βαθμό αποδοχής του θύματος (γιατί περί θύματος πρόκειται) της απομυθοποίησης, τζιαι τους τρόπους αντιμετώπισής τους τζιαι ταυτόχρονα των προσπαθειών εύρεσης εναλλακτικών τρόπων ζωής.

Από-μύθος. Που ποιον μύθο όμως; Πότε δημιουργείται τούτος ο μύθος; Την περίοδο την οποία αποκαλούμε παιδική, εφηβική τζιαι νεανική ηλικία. Τι συμβαίνει τούντην περίοδο; Όνειρα, πολλά όνειρα. Η απομυθοποίηση εμπορούσε να ονομαστεί τζιαι αποονειροποίηση. Κατά τη διάρκεια τούτης της περιόδου, το παιδίν, ο έφηβος, ο νέος, ονειρεύκεται, κάμνει σχέδια για το μέλλον, θωρεί την κοινωνία ως ένα κόσμο στον οποίο επιβραβεύεται και απαιτείται το ήθος, η καλοσύνη, η αξιοπρέπεια τζιαι η αλληλεγγύη, τζιαι ταυτόχρονα δεν εξασκούνται και είναι μη επιθυμητές η εκμετάλλευση, το συμφέρον, το μίσος τζιαι ο δόλος. Λαλούν ότι εννα αλλάξουν τον κόσμο. Τζιαι εννοούν την κάθε λέξη. Λαλούν ότι θέλουν να γίνουν Προέδροι, Υπουργοί, επιστήμονες, γιατροί, δικηγόροι, επιχειρηματίες. Με πολλά λεφτά, επιτυχίες, άνετη τζιαι χαρούμενη ζωή. Τζιαι πάλε, εννοούν την κάθε λέξη. Γιατί απλώς ονειρεύκουνται, χωρίς να ξέρουν νόμους τζιαι κανόνες, γραμμένους ή άγραφους. Ονειρεύκουνται. Τζιαι τούτο τους αρκεί.

Μετροφυλλώντας το περσινό yearbook εμάς των αποφοίτων του σχολείου, το μόνο που βλέπω εν φάτσες τζιαι μμάθκια γεμάτες ελπίδα τζιαι όρεξη για ζωή. Είχαν μας ρωτήσει να πούμε πως βλέπουμε τον εαυτό μας σε 10 χρόνια. Οι απαντήσεις παρόμοιας φύσης: Θέλω να αφήσω το στίγμα μου στον κόσμο, θα γίνω πετυχημένος επιχειρηματίας στο Λονδίνο, θα ταξιδέψω τον κόσμο, θα γίνω εκατομμυριούχος, θα γίνω πετυχημένος ποδοσφαιριστής,  θα γίνω αστροναύτης στη NASA, body builder, νευροχειρούργος, οδηγός σε αγώνες ταχύτητας, θα ζω σε κάποιο εξοτικό μέρος, θα βρω θεραπεία για τον καρκίνο, θα γυρίσω την Ευρώπη με το ποδήλατο κρατώντας ημερολόγιο. Λέξεις γεμάτες ελπίδα, όνειρα τζιαι αισιοδοξία. Ελπίδα, όνειρα τζιαι αισιοδοξία. Τίποτε άλλο.

Μακάρι να πετύχουν. Σιήλια μακάρι. Ούλλοι ως τον έναν.

Όμως, η απομυθοποίηση παραμονεύει. Η στιγμή που ο κόσμος φκάλλει κάθε μάσκα που εφόρεν μπροστά σου τόσα χρόνια, η στιγμή που θωρείς την σκέττη ωμότητα του κόσμου τζιαι σύρνουν σε, ή σε κάποιες περιπτώσεις βουττάς τζιαι μόνος σου, στο ρεύμα του ποταμού της κοινωνίας.

Η στιγμή που ο εκτυπωτής χρημάτων (aka παπάκης τζιαι μανούλλα) σταματά να λειτουργεί τζιαι πιάννεις πλέον δικά σου λεφτά τα οποία φεύκουν όπως τα πελλά, τζιαι αντιλαμβάνεσαι πόσο ρόλο παίζουν στην κοινωνία τούτα τα γυαλλιστερά αριθμημένα κωλόχαρτα.

Η στιγμή που είσαι μέλος μιας δημόσιας υπηρεσίας (aka στρατός για μένα, κρατικός οργανισμός για άλλους) τζιαι θωρείς με τα μμάθκια σου τις έννοιες της διαφθοράς, του μέσου, της παραποθκιάς, της εκμετάλλευσης, του συμφέροντος τζιαι πόσο σημαντικές ένει για να επιβιώσει κάποιος στη σημερινή κοινωνία. Όταν κάποιος πιάσει άδεια τζιαι δεν τον κόφτει αν οι υπόλοιποι μείνουν περισσότερες μέρες στην φυλακή για 18χρονα. Όταν σκοτώνεσαι στη δουλειά τζιαι την ίδιαν ώραν ακούεις τους μόνιμους να μιλούν για την πουτανομπυραρία που ήταν εψές, σαν αμοίβεσαι εσύ 150-200 ευρώ τζιαι τζίνοι μερικές χιλιάδες. Όταν κάμνεις τη δουλειά σου χωρίς να ξέρεις γιατί τζιαι ασχέτως αν συμφωνείς με όσα κάμνεις ή όχι. Απλώς για να’σιεις την εύνοια των πουπάνω τζιαι το στάτους του υπάκουου τζιαι αθόρυβα εργαζόμενου στρατιώτη. Η φράση «Σκάσε να περάσουμε» έννεν μόττο κάποιου πεσσιμιστή, εν μόττο της κοινωνίας. Όταν παρακαλάς να περάσει η ώρα για να φκεις διανυκτέρευση, ή να πάεις να ππέσεις, όσο τραγικό τζιαι αν εν τούτο για κάποιο 20χρονο. Όταν αποκτηνώνεσαι τζιαι χρησιμοποιείς τζιαι συ δόλια μέσα τζιαι έμμεση εκμετάλλευση για να περάσεις καλά, γιατί ξέρεις ότι αν είσαι ηθικός τζιαι επιμείνεις σε αξίες και ιδέες, θα χάσεις. Όταν έσιει πλάσματα που σκοτώνουνται στη δουλειά τζιαι την ίδια ώρα κάποιοι εν κάμνουν τίποτε, τζι’όμως έσιεις τα ίδια προνόμια, τον ίδιο βαθμό, τζιαι τις ίδιες “ανέσεις” μαζίν τους. Όταν βρίσκεσαι στον ίδιο χώρο εργασίας με αθρώπους μαννούς τζιαι κατά κάποιο τρόπο πρέπει να κάμεις σωστά τη δουλειά σου. Όταν θωρείς εκ των έσω τι θα πει γραφειοκρατεία.

Η στιγμή που σε χτυπά το σύστημα τζιαι υπάγεσαι σε νόμους, κανονισμούς, ποινές, περιορισμούς. Τζιαι δεν μπορείς να κάμεις τίποτε. Σκάζεις τζιαι περνάς, αλλιώς θα βρεις τον μπελά σου. Όταν κάμνεις κάτι που δεν σου αρέσκει αλλά δεν μπορείς να το αποφύγεις τη δεδομένη στιγμή. Η στιγμή που το «Να κάμεις την κάθε στιγμή να μετρά», «Να κάμνεις τζίνο που θέλεις κάθε στιγμή», «Να ζεις το κάθε δευτερόλεπτο», «Να κάμνεις πάντα τζίνο που αγαπάς» δεν ισχύουν πλέον

Τζιαι τότε συμβαίνει η απομυθοποίηση.Όταν θωρείς τη σκέττη ωμότητα του κόσμου. Δηλαδή τον κόσμον όπως ένει. Όταν σπάζεις τις αλυσίδες, φκαίνεις που τη σπηλιά του Πλάτωνα τζιαι θωρείς την πραγματικότητα, όχι πλέον τον μύθο. Ένας κόσμος όπου το να ακολουθήσεις το όνειρό σου είναι ακόμα έναν όνειρο, ένας κόσμος όπου σε αρκετές περιπτώσεις θα αναγκαστείς να κάμεις πράματα τα οποία δεν θέλεις τζιαι τα οποία θα αντιμετωπίσεις μονάχα με συμβιβασμό τζιαι υπομονή. Ένας κόσμος όπου υπάρχουν οι πουπάνω τζιαι οι πουκάτω. Οι πουπάνω να μην αντιλαμβάνονται την κατάσταση των πουκάτω γιατι ως πουπάνω ζουν σε μια άλλη διάσταση, τζιαι οι πουκάτω να παραπονιούνται αλλά την ίδια στιγμή να εργάζονται προς το συμφέρον των πουπάνω. Αντιλαμβάνεσαι επίσης ότι τζιαι θέση να άλλασσαν οι δύο τους, το δάκτυλο μέστο μέλι ενναν πάλε βουττημένο, τζιαι η εκμετάλλευση τζιαι το συμφέρον θα χρησιμοποιείται ανεξαρτήτα το ποιος είναι στην εξουσία. Αντιλαμβάνεσαι ότι κατά κάποιον τρόπο είναι φυσιολογικές τζιαι έμφυτες αντιδράσεις του ανθρώπου.

Η απομυθοποίηση εν άσιημο πράμα. Ένας δυνατός πάτσος. Το ότι την παρουσιάζω ως την αληθινή όψη του κόσμου, δε σημαίνει ότι είναι τζιαι επιθυμητή. Είναι απλώς η στιγμή που αντιλαμβάνεται κάποιος τον τρόπο που πραγματικά λειτουργεί ο κόσμος, ο οποίος είναι κατά πολύ διαφορετικός από τον μύθο, την αντίληψη δηλαδή προ της απομυθοποίησης. Ούτε το γεγονός ότι αναφέρω τη λέξη μύθος σημαίνει ότι εν κάτι μη επιθυμητό, ούτε τα μηνύματα είναι απαισιόδοξα. Μακάρι οι έννοιες μύθος τζιαι πραγματικότητα να είχαν τις αντίθετες έννοιες που τις έννοιες που τους προσδίδω στην ανάρτηση τούτη, οι οποίες είναι οι έννοιες που υιοθετούνται που την κοινωνία.

Μακάρι ούλλοι οι μύθοι να εγίνουνταν αλήθκεια. Μακάρι να εμπορούσαμε τζιαι να γυρίσουμε τον κόσμο, τζιαι να γίνουμεν εκατομμυριούχοι τζιαι να αφήσουμε το στιγμα μας στον κόσμο. Ο κόσμος να’ταν η πραγματοποίηση των ονείρων μας, τζι’ο μύθος η απομάκρυνση που τούντον κόσμο.

Η απομυθοποίηση λαλεί εν αδύνατο. Αμφιβάλλω αν οι μεγαλοι σε ηλικία ανθρωποι σήμερα έχουν τη ζωή που ονειρεύονταν, ή απλώς εσυμβιβαστηκαν σε έναν τρόπο ζωής.

Μακάρι να μεν δειχτεί η απομυθοποίηση σε όσους εν τους εδείχτηκε, τζι’ας ονειρεύκουνται τον κόσμο διαφορετικά απ’ότι ένει. Τζίνοι που ονειρεύκουνται τουλάχιστον κάποτε μπορεί να κάμουν το όνειρο πραγματικότητα, οι υπόλοιποι όι.

Χρειάζεται όμως προσωπικός πόλεμος ενάντια στην απομυθοποίηση.

Νιώθω ότι βαστώ που έναν στύλλο που εν γραμμένα ούλλα τα όνειρά μου πάνω, τζιαι φυσά δυνατός αέρας, τζιαι πιο δυνατός, τζιαι πιο δυνατός, προσπαθώντας να με κάμει να τον αφήκω. Τζιαι βαστώ πιο δυνατά, τζιαι πιο δυνατά τζιαι πιο δυνατά.

Ελπίζω να’ρτει μια στιγμή που εννα σταματήσει ο αέρας, τζιαι εννά ανοίξω τα μμάθκια μου τζιαι τα όνειρά μου εν θα’ν γραμμένα μόνο πάστον στύλλο, αλλά εννα γυρίσω γυρώ μου να τα δω.

Υβρεοπομπή

Posted: Απριλίου 1, 2014 in Αστειάδες

Τα στρατευμένα νιάτα απολογούνται, από την υπερυψωμένη σκοπιά μέχρι τη σκοπιά της πύλης(ορκίζουμαι εν μεγάλη απόσταση) , ή αλλιώς, από τα βάθη της καρδιάς μου, στα θεατρικά νιάτα για την καθυστέρηση παράδοσης του χριστουγεννιάτικου δώρου, του Σίκρετ Σάντα, ο οποίος τωρά νομίζω πρέπει να λέγεται Σίκρετ Πρωτοχρονιάς.

Μπρέντα, ή αλλιώς 665, το ταίρι του 666, σου εύχομαι καλό νέο 365ήμερο με πολλή υγεία, αγάπη, ευτυχία και λίγο ρεαλισμό γιατί, κακά θα’ρθούν και θα πρέπει να είμαστε πανέτοιμοι να τα αντιμετωπίσουμε. Ελπίζω να πετύχεις τους βραχυπρόθεσμους και μακροπρόθεσμους σου στόχους καθώς πιστεύω πως η Ιθάκη έσιει τη μεγαλύτερη ευχαρίστηση. Να αντιμετωπίζεις τα πάντα με αισιοδοξία και χαμόγελο καθώς καθημερινά ο κόσμος γίνεται ο καθρέφτης μας.

Εύχομαι με τη νέα χρονιά να μάθεις ακόμα περισσότερα πράγματα, να γνωρίσεις καινούργιους ανθρώπους, να εξελιχθείς σαν άνθρωπος και να πετύχεις σε όποιο στόχο αποφασίσεις να βάλεις.

Σκεφτόμενος όλα τα παραπάνω τζιαι ξέροντας την αγάπη σου για το θέατρο θέλω να σου χαρίσω:

2 εισητήρια για την παράσταση Ου Χριστός

Ένα πόστερ της παράστασης Κοτζιακαρο Τεζα

και 2 συλλεκτικά κράνη της παράστασης Άντρες γέρημοι για όλα

Αν άντεξες να θκιεβάσεις ως δαμέ, θέλω να πω ότι αστιεύκω (ευτυχώς!)

Πάμε σε αποδεκτά δώρα

Μια χαρούμενη μάσκα και μια λυπημένη για τις αρκετές στιγμές προσποίησης που ίσως να αντιμετωπίζεις στις οποίες αναγκάζεσαι να το παίξεις είτε χαρούμενη είτε λυπημένη. Αν και είμαι σίγουρος ότι το παίζει αρκετά καλά, οι μάσκες ίσως βοηθήσουν.

Επίσης, σου εύχομαι να παρακολουθήσεις παράσταση, αν δεν το έχεις κάμει ήδη στο παραμυθένιο Teatro di san Carlo στη Νάπολη της Ιταλίας.

Και επίσης μια στολή της Catwoman για να ταιριάζει με τη στολή του Batman του αγαπητικού.

 

 

Και για τελευταίο, το πραγματικό δώρο.

2 εισητήρια για την παράσταση Τι.Βι 69 μ.Χ.

*πατσος* αστ.. *ππουνιά* εγω εν τζ… *κλοτσιά* αστιευ… *τριπλό τσουκαχάρα με διπλή γωνίωση και προσγείωση σπαγγάτο* αστιεύκω.

εννοώ 2 εισητήρια για την παράσταση η Η Πέτρα του Marius Von Mayenburg στο νεο κτήριο του ΘΟΚ. (http://www.cyprusevents.net/el/events/the-stone-nicosia-2014/)

 

Καλά να περνάς και σου εύχομαι τα καλύτερα :)

Φιλιά, καλή χρονιά.