Εστείλαν μου το με email.Θκιεβάστε:

Η μητέρα του είχε μόνο ένα μάτι… Ντρεπόταν γι’ αυτήν κι ώρες ώρες την μισούσε.

Η δουλειά της ήταν μαγείρισσα στην φοιτητική λέσχη. Μαγείρευε για τους φοιτητές και τους καθηγητές για να βγάζει τα έξοδά τους… Δεν ήθελε να του μιλάει για να μην μαθαίνουν ότι είναι παιδί μιας μητέρας με… ένα μάτι. Οι φοιτήτριες έφευγαν γρήγορα, όποτε την έβλεπαν να βγαίνει για λίγο από την κουζίνα κι έλεγαν πως δεν άντεχαν το θέαμα και πως τους προκαλούσε μια ανυπόφορη ανατριχίλα…
Μα από μικρόs είχε πρόβλημα με την εικόνα της μητέρας του.
Μια μέρα όταν ακόμη πήγαινε στο δημοτικό, πέρασε η μητέρα του στο διάλειμμα να του πει ένα γεια. Ένοιωσε πολύ στενοχωρημένos. «Πως μπόρεσε να του το κάνει αυτό»;… αναρωτιόταν… Την αγνόησε, της έριξε μόνο ένα μισητό βλέμμα κι έτρεμε. Την επόμενη μέρα ένας από τους συμμαθητές του φώναξε: «Εεεε, η μητέρα σου έχει μόνο ένα μάτι!.. Ήθελε να πεθάνει. Ήθελε να εξαφανιστεί. Όταν γύρισε σπίτι, της είπε: «αν είναι όλοι να γελάνε μαζί μου εξαιτίας σου τότε καλύτερα να πεθάνεις!». Αυτή δεν του απάντησε…
«Δεν μ’ ένοιαζε τι είπα ή τι αισθάνθηκε, γιατί ήμουν πολύ νευριασμένος», έλεγε αργότερα σ’ ένα φίλο του. «Ήθελα να φύγω από εκείνο το σπίτι και να μην έχω καμία σχέση μαζί της. Έτσι διάβασα πάρα πολύ σκληρά με σκοπό να φύγω μια μέρα μακριά για σπουδές… και τα κατάφερα, μα ήλθε κι έπιασε αυτή τη δουλειά στη λέσχη για να με βοηθάει… Δεν μπορούσε να πάει κάπου αλλού;…».

Αργότερα παντρεύτηκε. Αγόρασε ένα δικό του σπίτι. Έκανε δικά του παιδιά κι ήταν ευχαριστημένος με τη ζωή του, τα παιδιά του, την γυναίκα του και τη δουλειά του!
Μια μέρα μετά από χρόνια απουσίας, όπως ο ίδιος της ζήτησε η μητέρα του πήγε να τον επισκεφτεί.
Δεν είχε δει ποτέ από κοντά τα εγγόνια της. Μόλις εμφανίστηκε στην πόρτα, τα παιδιά του άρχισαν να γελάνε, θύμωσε επειδή είχε πάει χωρίς να του το ζητήσει και χωρίς να τον προειδοποιήσει. Τότε της φώναξε: «πως τολμάς να έρχεσαι ξαφνικά στο σπίτι μου και να τρομάζεις τα παιδιά μου; Βγες έξω! Φύγε!». Η μητέρα του απάντησε γαλήνια: «Αα, πόσο λυπάμαι, κύριε! Μάλλον μου έδωσαν λάθος διεύθυνση» κι εξαφανίστηκε, χωρίς να καταλάβουν τα μικρά πως είναι γιαγιά τους…

Πέρασαν χρόνια και μια μέρα βρήκε στο γραμματοκιβώτιο του σπιτιού του μια επιστολή για τη σχολική συγκέντρωση της τάξης του από το δημοτικό σχολείο, που θα γινόταν στην πόλη πού γεννήθηκε… Είπε ψέματα στη γυναίκα του ότι θα έκανε ένα επαγγελματικό ταξίδι και πήγε. Όταν τελείωσε η συγκέντρωση των συμμαθητών, πήγε στο σπίτι που μεγάλωσε, μόνο από περιέργεια… Οι γείτονες, του είπαν ότι η μητέρα του είχε πεθάνει πρόσφατα. Δεν έβγαλε ούτε ένα δάκρυ. Του έδωσαν ένα γράμμα που είχε αφήσει γι’ αυτόν:
«Αγαπημένε μου γιέ, σέ σκέφτομαι συνέχεια. Λυπάμαι που ήρθα στο σπίτι σου και φόβισα τα παιδιά σου. Έμαθα ότι έρχεσαι για την σχολική συγκέντρωση κι ένοιωσα πολύ χαρούμενη. Αλλά φοβάμαι ότι μπορεί να μην είμαι σε θέση να σηκωθώ από το κρεβάτι για να έρθω να σε δω. Έγραψα αυτό το γράμμα να στο δώσουν αν δεν με προφτάσεις. Στεναχωριέμαι που σε έφερνα σε δύσκολη θέση και ντρεπόσουν για μένα όσο ήσουν μικρός. Βλέπεις… όταν ήσουν πολύ μικρός, είχες ένα σοβαρό ατύχημα κι έχασες το μάτι σου. Δεν θα μπορούσα να σε βλέπω να μεγαλώνεις με ένα μάτι. Έτσι σου έδωσα το δικό μου. Ήμουν τόσο υπερήφανη που ο γιος μου θα έβλεπε τον κόσμο με τη δική μου βοήθεια, με το δικό μου μάτι.,. Έχεις πάντα όλη την αγάπη μου.
Η μητέρα σου.

Εν εγίνετουν να μεν βουρκώσουν τα μμάθκια μου στο τέλος. Εν κάτι πράματα που θκιεβάζω κάποτε τζιαι καταλάβω την αξία της μάνας τζιαι του πατέρα. Εν τεράστια.

Στην Κύπρο, πέραν που τους Ευρωπαϊκούς, υπάρχουν διαφορετικοί κανόνες οδήγησης, που μας κάμνουν όπως πάντα να ξεχωρίζουμεν που τους υπόλοιπους Ευρωπαίους:

-Ο Κυπραίος, εν επιστημονικά αποδεδειγμένο ότι εν το μοναδικόν ον στον πλανήτη που έσιει συνείδηση του 1ος νανοδευτερολέπτου. Τζιαι γι’αυτόν στα φώτα τροχαίας, 1 νανοδευτερόλεπτο μετά που ανάψει το πορτοκαλί ξεκινά.
-Τη συνείδηση του νανοδευτερολέπτου την χρησιμοποιά επίσης όταν εν πράσινο τζιαι ο μπροστινός οδηγός εν ξεκινήσει στο διάστημα του 1ος νανοδευτερολέπτου.
-Επιστημονικά αποδεδειγμένον ένει επίσης ότι ο Κυπραίος οδηγός πάσχει από αχρωματοψία στο πορτοκαλί χρώμα τζιαι βλέπει το σαν πράσινο.(Φήμες αναφέρουν ότι το παραπάνω εν ισχύει για τους ΑΠΟΕΛίστες)
-Οι κόκκινες γραμμές που πρόσφατα ετοποθετηθήκαν στα φώτα τροχαίας σημαίνουν ότι οι μπροστινοί τροχοί του αυτοκινήτου πρέπει να βρίσκονται μπροστά που την γραμμή τζιαι οι πισινοί που πίσω.
-Όταν δει πράσινα φώτα τζιαι εν ξέρει πότε ανάψαν(τζιαι συνεπώς εν ξέρει πότε εννα σβήσουν), παλαρίσκει του πέρκει προλάβει το κότσινο.
-Η πουρού έσιει διάφορες έννοιες
-Ο Κυπραίος οδηγός,σε αντίθεση με τους άλλους Ευρωπαίους οδηγούς, χρησιμοποιεί τζιαι τα πόδια του στο τιμόνι. Τις περισσότερες φορές συνηθίζει να κρατά κινητό στο ένα σιέρι τζιαι τσιγάρο στο άλλο. Σπανίως τον συναντούμε να κρατά το κινητό σε στυλ εβάλαν-μου-uhu-μεταξύ-του-φκιου-μου-τζιαι-του-ώμου-μου τζιαι με τα άλλα δύο πόδια να καλύπτει άλλες ανάγκες του.
-Ακόμα τζιαι το παράθυρο έσιει διάφορες χρήσεις. Ανοίγεται τζιαι χρησιμοποιείται για το μάυρισμα του δεξιού σιερκού, το πέταμα του τσιγάρου που σπανίως συνοδεύεται από πουρού προερχόμενη από διπλανόν όχημα τζιαι το χτύπημα της πόρτας όταν το ράδιο παίζει λαϊκά.
-Το σήμα των αναπήρων στους χώρους στάθμευσης δεν αναγνωρίζεται που τον κυπριακό λαό.
-Το σήμα L στα αυτοκίνητα των μαθητευόμενων προειδοποιεί τον οδηγό ότι πρόκειται για όχημα που κινείται αργά. Γι’αυτόν προετοιμάζεται να του παίξει πουρού τζιαι στη συνέχεια να το προσπεράσει.
-Οι Κυπραιολόγοι ολόκληρου του κόσμου ενωθήκαν για να έβρουν γιατί οι Κυπραίοι μοτοσυκλεττιστές φορούν το κράνος στον αγκώνα. Ακόμα το πρόβλημα παραμένει άλυτο.
-Όποιος περπατά στα πεζοδρόμια της Κύπρου η κυκλοφορά με το ποδήλατο αυτομάτως θεωρείται κατώτερης τάξης ή Κινέζος ή Αράπης.

Πριν λλίες μέρες επήραν μας με το σχολείο στον Αχυρώνα του Λιοπετρίου. Ήσιεν που το δημοτικόν να πάω τζιαι εχάρηκα που άκουσα ότι εννα μας πάρουν τζιαμέ. Φτάννοντας, άκουσα που πάρα πολλούς “Τι γυρεύκουμεν εμείς μεστον στάβλο;”,”Που μας εφέραν δαμέ τωρά;”,”Εβαρέθηκα ήδη, πάρτε μας να φάμεν”. Κάτι κοπελλούες με το Αλωνεύτης-στυλ γυαλλί εφκάλλαν φωτογραφίες με τον Φώτη Πίττα σαμπως τζι’ήταν ο Ρουβάς, άλλες εσχολιάζαν το πόσον όμορφοι τζιαι άσιημοι ήταν οι ήρωες στα αγάλματά τους τζιαι κάτι κοπέλλια είχαν φύει που τζιαμέ τζιαι επίαν να περπατήσουν πάρακατω ώσπου να’ρτει το λεωφορέιο.Αηδίασα με την αδιαφορίαν τους. Τζιαι εν ήταν μια μερίδα, ήταν ούλλοι. Την ίδιαν ώρα κάποιοι τουρίστες που εφατσάραν Άγλλοι, εσταματήσαν για να μας φκάλουν φωτογραφίες, εμάς τζιαι τον αχυρώνα. Μάλλον εν εξέραν περί τίνος πρόκειται. Κάποιοι ξένοι ενδιαφερτήκαν. Εμάς,στ’αρχίδια μας. Εχτές πάλε, μια ήταν η απάντηση των μαθητών που επαρέλαυναν στην ερώτηση “Τι γιορτάζουμεν σήμερα;”. “Χουχουχουχου ένιξερω χαχαχαχαχα”. Αηδία x2.Τζιαι μόνο 50 χρόνια επεράσαν.

Απογοητεύτηκα αλλά ντάξει, εν τζιαι έπρεπε να περιμένω τίποτε παραπάνω που τες κοπέλλούες που ξιπαρθενεύκουν που τα 15 τους τζιαι έχουν τζιαι που 5 σκουλαρίτζια στο κάθε αυτί. Ούτε τα κοπέλλια που παίζουν τους μάγκες με το τσιάρο στο στόμα στα 15 τους. Τζιαι εν τζιαι εν μόνον τούτοι, ούλλους αρέσκει μας ) να πίννουμεν καφέ στο Starbucks με θέα την τούρτζικη(τουλάχιστον έτσι δείχνουμεν αφού εν κάμνουμεν τίποτε τζιαι κρατούμεν μιαν άκρως παθητική στάση). Τζιαι μεν μου πείτε μα γράφω τα στο blog μου τζιαι στο facebook μου τζιαι στα forum που μπαίνω ότι εν μου αρέσκει η κατοχή. Σε τούτα είμαστεν πρώτοι.

Καλή η γενιά μου. Η γενιά των 90s. Τι γίνεται όμως που σε λλία χρόνια που εννα εν η νεολαία τζιαι εννα αποτελεί ίσως το σημαντικότερο μέρος της κοινωνίας; Τι γίνεται που τούτη η γενιά εννα πρέπει να κυβερνήσει κάποτε;

Φοούμαι ότι εν θα τα καταφέρουμεν τζι’ανησυχώ. Πολλά.

Απολαύστε.

Πιστεύω εις μίαν σούβλαν, κυπριακήν, ποιοτικήν, ψημένην σε φουκούν και περασμένην σε μακριές σμίλες, με το μοτοράκι στο ON.

Και εις τα μαύρα τα κάρβουνα, γορασμένα σε σακκούλλαν μαύρην εξ περιπτέρου και τοποθετούμενα μέσα στην φουκούν, παίρνουν φόκον.

Φωτιάς εκ φουκούς, σούβλας χοιρινής, με κάρβουνα αφτούμενα, ψησθέντα εκ παρουσιάς διαφόρων ανθρώπων που ομιλούσαν για πολιτικά και μάππες.

Για δι ημάς τους Κυπρίους και την ορθήν απόλαυσην της σούβλας, κατελθόντα εκ της φρουταγοράς, αλλοδαπή γυναίκα και έφερεν αγγουράκια και τομάτες για την σαλάταν.

Και σερβιρισθέντα με την σαλάταν ημων, επι πιάτων μεγάλων, και φαηθέντα και χωνευθέντα.

Και τα αποφάγια εδόθησαν στους σκύλους για περαιτέρω καταβρόχθισην.

Και το τραπέζιν εκαθαρίσθην μετά φαμόζο απο τας κυρίας και έπειτα εσερβιρήσθην γλυκόν.

Και στο τέλος πάλιν εισακούσθηκεν το “Άτε τζιαι που Δευτέρας δίαιτα” απο τους κυρίους.

Και εις την φουκούν την μεταλλικήν, την τέλειαν, την στιβαρήν, την αιτίαν για το ψήσιμο της σούβλας, το συν μοτοράκι αφτούμενο για να γυρίζει τας σμίλας, ενωμένον με πόλους στο διπλοκάμπινον ημών.

Εις μίαν λαχταριστήν,τραγανήν και ανεπανάληπτην σούβλαν.

Ομολογώ το μάσημαν ολόκληρης αυτής.

Προσδοκώ την αθανασίαν αυτής.

Και να είναι άμιλλη εις τους αιώνας,

Αρνίν.

Έσιει που τον τζιαρό που η Google έβαλεν drop down λιστ με προτεινόμενα αποτελέσματα στις αναζητήσεις, σπάζω πολλήν πλάκαν με τις αναζητήσεις που κάμνει ο κόσμος:

Tζιαι το εγγλέζικον κομμάτιν: