Εκάθουμουν στο γραφείο τζιαι έβλεπα έξω που το παράθυρο · τα ίδια δέντρα, τα ίδια αυτοκίνητα, τα ίδια κτίρια. Αν έβαλλα μιαν αφίσα πάνω στο παράθυρο εν θα εκαμνε διαφορά. Τζιμέσα η κασέττα της ζωής σου χαλά τζιαι μπαίνει στην επανάληψη κάθε 24 ώρες. Η χρησιμότητα της μνήμης εύλογα αμφισβητείται. Γιατί να θυμάσαι δηλαδή οτιδήποτε; Ίσως να επονούσεν άλλωστε αν εθυμάσουν. Ξυπνάς, τρώεις τζιαι τζιοιμάσαι τις ίδιες ώρες, ακούεις τα ίδια ακριβώς πράματα τζιαι βλέπεις τα ίδια ακριβώς πλάσματα κάθε μέρα, τζιαι περπατάς τους ίδιους δρόμους κάθε μέρα, σε καθορισμένες ώρες. Δε βαριέσαι, τουλάχιστον νιώθεις πώς είναι να είσαι ρομπότ. Αν νιώθουν κάπως τα ρομπότ δηλαδή. Κι αν είναι κάπως το να είσαι ρομπότ, κατ’αρχάς.

Τες σκέψεις τούτες εδιέκοψεν η δυνατή και φωναχτή μεν, φυσιολογική δε, του κοιλαρά αντισυνταγματάρχη, σε μια που τις καθημερινές του επιδρομές που γραφείο σε γραφείο για να συζητήσει περί ανέμων και υδάτων. “…όπως το φυλάκιο του ΣΤΕΚ παλιά”. ΣΤΕΚ. Κάτι μου ελαλούσε. Έννεν κάτι συνηθισμένο, άρα θυμάται το κάποιος. Τι να σημαίνει άραγε ΣΤΕΚ; Τι ρωτώ…κανένας εν θα ξέρει να μου πει. Αρχικά πολλά τζιμέσα, λέξεις όμως λλίες.

Φυλάκιο ΣΤΕΚ. Αννοίω τα συρτάρκα πουκάτω μου, χαρτιά πολλά · μεγάλα, μικρά, σιησμένα, διπλωμένα, κάτασπρα, μαυρισμένα. Το όργιο των χαρτιών. “95386742 Renos efdros”, Εφημερίδα Αvant Garde, Μεταθέσεις Οπλιτών, Δαπάνες ΚΨΜ, Ημερολόγιο 2011…

“…ναι ρε έκλεισεν τωρά το ΣΤΕΚ”, επήρεν το αφτί μου τον αντισυνταγματάρχη να λαλεί, επιβεβαιώνοντας ότι εσκέφτηκα πριν.

…Ανανεωμένη τηλεφωνική κατάσταστη στρατοπέδου 2009. Ήβρα το.

Βάλλω το δάχτυλο μου πάστην κόλλα τζιαι γυρεύκω για το φυλάκιο. ΕΠΟΠΤΕΙΟ, ΑΥΔΜ, 1ο-4ο ΓΡΑΦΕΙΟ, ΦΥΛΑΚΙΟ ΒΕΛΟΣ, ΦΥΛΑΚΙΟ ΣΤΕΚ. Σέρνω το δάχτυλο μου λλίο δεξιά, ακριβώς πάνω που τον αριθμό εσωτερικής γραμμής. Πιάννω αμέσως το τηλέφωνο, περίεργος για το τι θα ακούσω, αν θα χτυπήσει, αν θα απαντήσει κάποιος, αν θα κάμει εκτροπή σε κάποιον άλλον αριθμό. Χτυπώ τον αριθμό τζιαι βάλλω το στο αυτι μου.

Άρχισε να χτυπά κανονικά. Τζιαι αμέσως εταξίδεψα.

Έναν τηλέφωνο μόνον του, σε ένα φυλάκιο εγκαταλελειμμένο εδώ και χρόνια, να χτυπά, τζιαι να χτυπά, τζιαι να χτυπά. Λαλείς να υπάρχει κάποιος που το ακούει; Τζι’αν δεν υπάρχει, κάμνει ήχο; Ακούεται άραγε έναν τηλέφωνο να χτυπά, όταν δεν υπάρχει κανένας να το ακούσει;

Εν απαντούσε κανένας. Όμως μέστον νου μου απαντήσαν πολλοί.

Ένας φοβισμένος στρατιώτης, τον Αύγουστο του 1974, ο οποίος επερίμενε να ακούσει που μένα την αναλυτική δύναμη των εχθρικών, όπως μας είπαν, δυνάμεων. Του είπα να μεν ανησυχεί. Οι αριθμοί εν θα κάμουν τη διαφορά. Επέμενε να του τη δώσω. Έθελεν την ο ανώτερος του. Του οποίου την ήθελεν ο ανώτερος του. Του οποίου την ήθελεν ο ανώτερος του. Ο ανώτερος όλων μας όμως, αμφιβάλλω αν την ήθελε · εν εφάνηκε ποττέ να νοιάζεται. Έδωκα του την, όμως μέσα μου έξερα ότι εν θα έκαμνε διαφορά. Κάτι ήξερα εγώ.

Απάντησεν μου επίσης ένας Δεκανέας αρχιφύλακας το 1985. Νομίζω πως τον εξύπνησα. Ευτυχώς δηλαδή. Έπιασα να τον ειδοποιήσω ότι έρκεται έφοδος, να μεν τον έβρει απροετοίμαστο τζιαι να την φάει. Έθελα να πάει σπίτιν του, να δει την μάναν του, τον τζύρην του, τ’αρφούθκια του, να δει λλίην ζωήν. Ήξερα πως ήταν 8 μέρες μέσα. Εν έκαμεν δα τζιαι κανέναν έγκλημαν που εν επρόσεχεν τα ξερόχορτα.

Απάντησεν μου τζιαι ένας νεοσύλλεκτος, της κλάσης του 2001. Έπιασα τον τηλέφωνο, πάστο γερμανικό το νούμερο, να κόψουμε καμιά κουβέντα για να περάσει η ώρα, ξέροντας πως εν κατάντια για ένα 18χρονο γεμάτο όνειρα να κάμνει πράματα για να φύουν τα χρόνια τζιαι μαζίν τους η νεανικότητα, σαν να τζιαι γίνεται λάτρης της φθοράς.

Ο επόμενος ήταν ένας παλιός ο οποίος έθελεν κάπου να πει τον πόνον του. Εκαρτερούσε να απολυθεί, τούτος ήταν ο πόνος του. Έξερεν ακριβώς τες μέρες τζιαι τες ώρες που του εμείναν. Όπως κάποιον που εν δεμένος με εκρηκτικά τζιαι μετρά τες ώρες τζιαι τα δευτερόλεπτα. Ο παλιός όμως εν εμετρούσεν ώρες για να πεθάνει, αλλά για να ζήσει. Είπα του ότι τελικά ούλλοι για ένα χαρτί αγωνιζούμαστε σε τούντον κόσμο. “Ε γαμώ τα χαρκιά τους γαμώ”, είπεν μου τζιαι έκλεισεν το.

Που τότε, μια στο κάθε τόσο, πάω στο γραφείο, θωρώ να μεν έσιει κανένα, σηκώννω το τηλέφωνο τζιαι σχηματίζω τον αριθμό του ΣΤΕΚ ή το τηλέφωνο κάποιας κλειστής σκοπιάς. Σε κάθε χτύπο εύχομαι να μεν απαντήσει κανένας. Τζι’αφήννω το να χτυπά τζιαι να χτυπά τζιαι να χτυπά…

Τζιαι μιλώ με τούτους ούλλους τζιαι άλλους τόσους.

Εν μου απαντά κανένας. Απαντά ο νους μου για τζίνους όμως.

Έναν τηλέφωνον μόνον του, σε ένα φυλάκιο άδειο για χρόνια…

Η Απομυθοποίηση

Posted: Ιουλίου 6, 2014 in Σοβαρομιλώ

Η απομυθοποίηση εν τούτο που, όπως μπορεί να περιγράψει κάποιος με κοινωνικούς όρους, που μωρό κάμνει σε ενήλικα τζιαι που ανώριμο κάμνει σε ώριμο. Στ’αλήθκεια όμως, εν έσιει να κάμει σχέση ούτε με την ηλικία, ούτε με τον υποκειμενικό όρο της ωριμότητας. Η απομυθοποίηση μπορεί να συμβεί στο σχολείο, στο στρατό, , στο πανεπιστήμιο, στη δουλειά, μετά που ένα τυχαίο γεγονός, ή μπορεί να μεν συμβεί τζιαι ποττέ. Ο καθένας “μεγαλώνει” τζιαι “ωριμάζει” την περίοδο της απομυθοποίησης. Οι όροι ηλικία τζιαι ωριμότητα εν απλώς πιο απλές τζιαι αποδεκτές λέξεις για την απομυθοποίηση.

Η απομυθοποίηση μπορεί να διαρκέσει μέρες, μήνες ή χρόνια, ανάλογα με το άτομο τζιαι τις καταστάσεις γύρω του, τον βαθμό αποδοχής του θύματος (γιατί περί θύματος πρόκειται) της απομυθοποίησης, τζιαι τους τρόπους αντιμετώπισής τους τζιαι ταυτόχρονα των προσπαθειών εύρεσης εναλλακτικών τρόπων ζωής.

Από-μύθος. Που ποιον μύθο όμως; Πότε δημιουργείται τούτος ο μύθος; Την περίοδο την οποία αποκαλούμε παιδική, εφηβική τζιαι νεανική ηλικία. Τι συμβαίνει τούντην περίοδο; Όνειρα, πολλά όνειρα. Η απομυθοποίηση εμπορούσε να ονομαστεί τζιαι αποονειροποίηση. Κατά τη διάρκεια τούτης της περιόδου, το παιδίν, ο έφηβος, ο νέος, ονειρεύκεται, κάμνει σχέδια για το μέλλον, θωρεί την κοινωνία ως ένα κόσμο στον οποίο επιβραβεύεται και απαιτείται το ήθος, η καλοσύνη, η αξιοπρέπεια τζιαι η αλληλεγγύη, τζιαι ταυτόχρονα δεν εξασκούνται και είναι μη επιθυμητές η εκμετάλλευση, το συμφέρον, το μίσος τζιαι ο δόλος. Λαλούν ότι εννα αλλάξουν τον κόσμο. Τζιαι εννοούν την κάθε λέξη. Λαλούν ότι θέλουν να γίνουν Προέδροι, Υπουργοί, επιστήμονες, γιατροί, δικηγόροι, επιχειρηματίες. Με πολλά λεφτά, επιτυχίες, άνετη τζιαι χαρούμενη ζωή. Τζιαι πάλε, εννοούν την κάθε λέξη. Γιατί απλώς ονειρεύκουνται, χωρίς να ξέρουν νόμους τζιαι κανόνες, γραμμένους ή άγραφους. Ονειρεύκουνται. Τζιαι τούτο τους αρκεί.

Μετροφυλλώντας το περσινό yearbook εμάς των αποφοίτων του σχολείου, το μόνο που βλέπω εν φάτσες τζιαι μμάθκια γεμάτες ελπίδα τζιαι όρεξη για ζωή. Είχαν μας ρωτήσει να πούμε πως βλέπουμε τον εαυτό μας σε 10 χρόνια. Οι απαντήσεις παρόμοιας φύσης: Θέλω να αφήσω το στίγμα μου στον κόσμο, θα γίνω πετυχημένος επιχειρηματίας στο Λονδίνο, θα ταξιδέψω τον κόσμο, θα γίνω εκατομμυριούχος, θα γίνω πετυχημένος ποδοσφαιριστής,  θα γίνω αστροναύτης στη NASA, body builder, νευροχειρούργος, οδηγός σε αγώνες ταχύτητας, θα ζω σε κάποιο εξοτικό μέρος, θα βρω θεραπεία για τον καρκίνο, θα γυρίσω την Ευρώπη με το ποδήλατο κρατώντας ημερολόγιο. Λέξεις γεμάτες ελπίδα, όνειρα τζιαι αισιοδοξία. Ελπίδα, όνειρα τζιαι αισιοδοξία. Τίποτε άλλο.

Μακάρι να πετύχουν. Σιήλια μακάρι. Ούλλοι ως τον έναν.

Όμως, η απομυθοποίηση παραμονεύει. Η στιγμή που ο κόσμος φκάλλει κάθε μάσκα που εφόρεν μπροστά σου τόσα χρόνια, η στιγμή που θωρείς την σκέττη ωμότητα του κόσμου τζιαι σύρνουν σε, ή σε κάποιες περιπτώσεις βουττάς τζιαι μόνος σου, στο ρεύμα του ποταμού της κοινωνίας.

Η στιγμή που ο εκτυπωτής χρημάτων (aka παπάκης τζιαι μανούλλα) σταματά να λειτουργεί τζιαι πιάννεις πλέον δικά σου λεφτά τα οποία φεύκουν όπως τα πελλά, τζιαι αντιλαμβάνεσαι πόσο ρόλο παίζουν στην κοινωνία τούτα τα γυαλλιστερά αριθμημένα κωλόχαρτα.

Η στιγμή που είσαι μέλος μιας δημόσιας υπηρεσίας (aka στρατός για μένα, κρατικός οργανισμός για άλλους) τζιαι θωρείς με τα μμάθκια σου τις έννοιες της διαφθοράς, του μέσου, της παραποθκιάς, της εκμετάλλευσης, του συμφέροντος τζιαι πόσο σημαντικές ένει για να επιβιώσει κάποιος στη σημερινή κοινωνία. Όταν κάποιος πιάσει άδεια τζιαι δεν τον κόφτει αν οι υπόλοιποι μείνουν περισσότερες μέρες στην φυλακή για 18χρονα. Όταν σκοτώνεσαι στη δουλειά τζιαι την ίδιαν ώραν ακούεις τους μόνιμους να μιλούν για την πουτανομπυραρία που ήταν εψές, σαν αμοίβεσαι εσύ 150-200 ευρώ τζιαι τζίνοι μερικές χιλιάδες. Όταν κάμνεις τη δουλειά σου χωρίς να ξέρεις γιατί τζιαι ασχέτως αν συμφωνείς με όσα κάμνεις ή όχι. Απλώς για να’σιεις την εύνοια των πουπάνω τζιαι το στάτους του υπάκουου τζιαι αθόρυβα εργαζόμενου στρατιώτη. Η φράση “Σκάσε να περάσουμε” έννεν μόττο κάποιου πεσσιμιστή, εν μόττο της κοινωνίας. Όταν παρακαλάς να περάσει η ώρα για να φκεις διανυκτέρευση, ή να πάεις να ππέσεις, όσο τραγικό τζιαι αν εν τούτο για κάποιο 20χρονο. Όταν αποκτηνώνεσαι τζιαι χρησιμοποιείς τζιαι συ δόλια μέσα τζιαι έμμεση εκμετάλλευση για να περάσεις καλά, γιατί ξέρεις ότι αν είσαι ηθικός τζιαι επιμείνεις σε αξίες και ιδέες, θα χάσεις. Όταν έσιει πλάσματα που σκοτώνουνται στη δουλειά τζιαι την ίδια ώρα κάποιοι εν κάμνουν τίποτε, τζι’όμως έσιεις τα ίδια προνόμια, τον ίδιο βαθμό, τζιαι τις ίδιες ‘ανέσεις’ μαζίν τους. Όταν βρίσκεσαι στον ίδιο χώρο εργασίας με αθρώπους μαννούς τζιαι κατά κάποιο τρόπο πρέπει να κάμεις σωστά τη δουλειά σου. Όταν θωρείς εκ των έσω τι θα πει γραφειοκρατεία.

Η στιγμή που σε χτυπά το σύστημα τζιαι υπάγεσαι σε νόμους, κανονισμούς, ποινές, περιορισμούς. Τζιαι δεν μπορείς να κάμεις τίποτε. Σκάζεις τζιαι περνάς, αλλιώς θα βρεις τον μπελά σου. Όταν κάμνεις κάτι που δεν σου αρέσκει αλλά δεν μπορείς να το αποφύγεις τη δεδομένη στιγμή. Η στιγμή που το “Να κάμεις την κάθε στιγμή να μετρά”, “Να κάμνεις τζίνο που θέλεις κάθε στιγμή”, “Να ζεις το κάθε δευτερόλεπτο”, “Να κάμνεις πάντα τζίνο που αγαπάς” δεν ισχύουν πλέον

Τζιαι τότε συμβαίνει η απομυθοποίηση.Όταν θωρείς τη σκέττη ωμότητα του κόσμου. Δηλαδή τον κόσμον όπως ένει. Όταν σπάζεις τις αλυσίδες, φκαίνεις που τη σπηλιά του Πλάτωνα τζιαι θωρείς την πραγματικότητα, όχι πλέον τον μύθο. Ένας κόσμος όπου το να ακολουθήσεις το όνειρό σου είναι ακόμα έναν όνειρο, ένας κόσμος όπου σε αρκετές περιπτώσεις θα αναγκαστείς να κάμεις πράματα τα οποία δεν θέλεις τζιαι τα οποία θα αντιμετωπίσεις μονάχα με συμβιβασμό τζιαι υπομονή. Ένας κόσμος όπου υπάρχουν οι πουπάνω τζιαι οι πουκάτω. Οι πουπάνω να μην αντιλαμβάνονται την κατάσταση των πουκάτω γιατι ως πουπάνω ζουν σε μια άλλη διάσταση, τζιαι οι πουκάτω να παραπονιούνται αλλά την ίδια στιγμή να εργάζονται προς το συμφέρον των πουπάνω. Αντιλαμβάνεσαι επίσης ότι τζιαι θέση να άλλασσαν οι δύο τους, το δάκτυλο μέστο μέλι ενναν πάλε βουττημένο, τζιαι η εκμετάλλευση τζιαι το συμφέρον θα χρησιμοποιείται ανεξαρτήτα το ποιος είναι στην εξουσία. Αντιλαμβάνεσαι ότι κατά κάποιον τρόπο είναι φυσιολογικές τζιαι έμφυτες αντιδράσεις του ανθρώπου.

Η απομυθοποίηση εν άσιημο πράμα. Ένας δυνατός πάτσος. Το ότι την παρουσιάζω ως την αληθινή όψη του κόσμου, δε σημαίνει ότι είναι τζιαι επιθυμητή. Είναι απλώς η στιγμή που αντιλαμβάνεται κάποιος τον τρόπο που πραγματικά λειτουργεί ο κόσμος, ο οποίος είναι κατά πολύ διαφορετικός από τον μύθο, την αντίληψη δηλαδή προ της απομυθοποίησης. Ούτε το γεγονός ότι αναφέρω τη λέξη μύθος σημαίνει ότι εν κάτι μη επιθυμητό, ούτε τα μηνύματα είναι απαισιόδοξα. Μακάρι οι έννοιες μύθος τζιαι πραγματικότητα να είχαν τις αντίθετες έννοιες που τις έννοιες που τους προσδίδω στην ανάρτηση τούτη, οι οποίες είναι οι έννοιες που υιοθετούνται που την κοινωνία.

Μακάρι ούλλοι οι μύθοι να εγίνουνταν αλήθκεια. Μακάρι να εμπορούσαμε τζιαι να γυρίσουμε τον κόσμο, τζιαι να γίνουμεν εκατομμυριούχοι τζιαι να αφήσουμε το στιγμα μας στον κόσμο. Ο κόσμος να’ταν η πραγματοποίηση των ονείρων μας, τζι’ο μύθος η απομάκρυνση που τούντον κόσμο.

Η απομυθοποίηση λαλεί εν αδύνατο. Αμφιβάλλω αν οι μεγαλοι σε ηλικία ανθρωποι σήμερα έχουν τη ζωή που ονειρεύονταν, ή απλώς εσυμβιβαστηκαν σε έναν τρόπο ζωής.

Μακάρι να μεν δειχτεί η απομυθοποίηση σε όσους εν τους εδείχτηκε, τζι’ας ονειρεύκουνται τον κόσμο διαφορετικά απ’ότι ένει. Τζίνοι που ονειρεύκουνται τουλάχιστον κάποτε μπορεί να κάμουν το όνειρο πραγματικότητα, οι υπόλοιποι όι.

Χρειάζεται όμως προσωπικός πόλεμος ενάντια στην απομυθοποίηση.

Νιώθω ότι βαστώ που έναν στύλλο που εν γραμμένα ούλλα τα όνειρά μου πάνω, τζιαι φυσά δυνατός αέρας, τζιαι πιο δυνατός, τζιαι πιο δυνατός, προσπαθώντας να με κάμει να τον αφήκω. Τζιαι βαστώ πιο δυνατά, τζιαι πιο δυνατά τζιαι πιο δυνατά.

Ελπίζω να’ρτει μια στιγμή που εννα σταματήσει ο αέρας, τζιαι εννά ανοίξω τα μμάθκια μου τζιαι τα όνειρά μου εν θα’ν γραμμένα μόνο πάστον στύλλο, αλλά εννα γυρίσω γυρώ μου να τα δω.

Υβρεοπομπή

Posted: Απριλίου 1, 2014 in Αστειάδες

Τα στρατευμένα νιάτα απολογούνται, από την υπερυψωμένη σκοπιά μέχρι τη σκοπιά της πύλης(ορκίζουμαι εν μεγάλη απόσταση) , ή αλλιώς, από τα βάθη της καρδιάς μου, στα θεατρικά νιάτα για την καθυστέρηση παράδοσης του χριστουγεννιάτικου δώρου, του Σίκρετ Σάντα, ο οποίος τωρά νομίζω πρέπει να λέγεται Σίκρετ Πρωτοχρονιάς.

Μπρέντα, ή αλλιώς 665, το ταίρι του 666, σου εύχομαι καλό νέο 365ήμερο με πολλή υγεία, αγάπη, ευτυχία και λίγο ρεαλισμό γιατί, κακά θα’ρθούν και θα πρέπει να είμαστε πανέτοιμοι να τα αντιμετωπίσουμε. Ελπίζω να πετύχεις τους βραχυπρόθεσμους και μακροπρόθεσμους σου στόχους καθώς πιστεύω πως η Ιθάκη έσιει τη μεγαλύτερη ευχαρίστηση. Να αντιμετωπίζεις τα πάντα με αισιοδοξία και χαμόγελο καθώς καθημερινά ο κόσμος γίνεται ο καθρέφτης μας.

Εύχομαι με τη νέα χρονιά να μάθεις ακόμα περισσότερα πράγματα, να γνωρίσεις καινούργιους ανθρώπους, να εξελιχθείς σαν άνθρωπος και να πετύχεις σε όποιο στόχο αποφασίσεις να βάλεις.

Σκεφτόμενος όλα τα παραπάνω τζιαι ξέροντας την αγάπη σου για το θέατρο θέλω να σου χαρίσω:

2 εισητήρια για την παράσταση Ου Χριστός

Ένα πόστερ της παράστασης Κοτζιακαρο Τεζα

και 2 συλλεκτικά κράνη της παράστασης Άντρες γέρημοι για όλα

Αν άντεξες να θκιεβάσεις ως δαμέ, θέλω να πω ότι αστιεύκω (ευτυχώς!)

Πάμε σε αποδεκτά δώρα

Μια χαρούμενη μάσκα και μια λυπημένη για τις αρκετές στιγμές προσποίησης που ίσως να αντιμετωπίζεις στις οποίες αναγκάζεσαι να το παίξεις είτε χαρούμενη είτε λυπημένη. Αν και είμαι σίγουρος ότι το παίζει αρκετά καλά, οι μάσκες ίσως βοηθήσουν.

Επίσης, σου εύχομαι να παρακολουθήσεις παράσταση, αν δεν το έχεις κάμει ήδη στο παραμυθένιο Teatro di san Carlo στη Νάπολη της Ιταλίας.

Και επίσης μια στολή της Catwoman για να ταιριάζει με τη στολή του Batman του αγαπητικού.

 

 

Και για τελευταίο, το πραγματικό δώρο.

2 εισητήρια για την παράσταση Τι.Βι 69 μ.Χ.

*πατσος* αστ.. *ππουνιά* εγω εν τζ… *κλοτσιά* αστιευ… *τριπλό τσουκαχάρα με διπλή γωνίωση και προσγείωση σπαγγάτο* αστιεύκω.

εννοώ 2 εισητήρια για την παράσταση η Η Πέτρα του Marius Von Mayenburg στο νεο κτήριο του ΘΟΚ. (http://www.cyprusevents.net/el/events/the-stone-nicosia-2014/)

 

Καλά να περνάς και σου εύχομαι τα καλύτερα :)

Φιλιά, καλή χρονιά.

Στη φιλοσοφία, στην επιστήμη, αλλά τζιαι στες καθημερινές μας συζητήσεις, χρησιμοποιούμε τη λογική για να εξάγουμε συμπεράσματα τζιαι για να δομήσουμε τη σκέψη μας. Ωστόσο, η κοινή λογική πολλές φορές κάμνει μας να προβένουμε σε σφάλματα, σχετικά με τον τρόπο σκέψης μας τζιαι τα επιχειρήματά μας, τα οποία μπορεί να μας δώσουν το πάνω χέρι σε κάποια συζήτηση(δεδομένου ότι οι άλλοι εν αντιληφθούν το σφάλμα) αλλά τα οποία στην τελική εν απορρέουν λογικά που το επιχείρημα. Εν στέκουν δηλαδή.

Το επιχείρημα του αχυρένιου άντρα (Strawman argument)

Συμβαίνει όταν, ίσως ανίκανοι να απαντήσουμε ή να αντιληφθούμε το επιχείρημα του άλλου, παρουσιάζουμε μια διαστρεβλωμένη όψη του επιχειρήματος του στην οποία μπορούμε πιο εύκολα να απαντήσουμε.

Α: Πιστεύκω ότι οι ομοφυλόφιλοι πρέπει να έχουν το δικαίωμα να παντρευτούν άτομο του ίδιου φύλου.

Β: Ε κανεί ολάν! Αλλο λλίο να μας πεις ότι πρέπει να νομιμοποιήσουμε τζιαι το σεξ με τους αππάρους τζιαι τες κατσέλλες. Η κτηνοβασία όι μόνο εν παράνομη αλλά τζιαι ανήθικη.

Ο Β έπιαεν το επιχείρημα του Α τζιαι άλλαξεν το έτσι ώστε να τερκάζει στα μέτρα του. Στην ουσία, ο Α εν είπεν τίποτε για τους κτηνοβάτες, ούτε η ομοφυλοφιλία σχετίζεται με τη κτηνοβασία.

Λανθασμένη αιτία (Post hor ergo propter hoc)

Πολλές φορές όταν θκυο γεγονότα συμβαίνουν το ένα μετά το άλλο, μπορεί να συμπεράνουμε ότι το ένα επροκάλεσε το άλλο. Λανθασμένα φυσικά. Για να αποδείξουμε πως το ένα ήταν η αιτία του άλλου, πρέπει να το ερευνήσουμε, να κάμουμε επαναλήψεις του πρώτου γεγονότος τζιαι να σκεφτούμε εαν πιθανόν υπάρχουν άλλες αιτίες. Υπάρχει διαφορά μεταξύ συσχετισμού και αιτίας.

Οι αφίξεις ξένων στην Κύπρο αυξάνονται.

Την ίδια στιγμή αυξάνεται η ανεργία στους Κύπριους νέους.

Εν υπάρχει κανένας λόγος να σχετίσουμε το ένα με το άλλο τζιαι να συμπεράνουμε ότι οι ξένοι “πιάννουν μας τες δουλειές μας”, μόνο τζιαι μόνο απλά επειδή αυξάνεται ο αριθμός τους στην Κύπρο. Χρειαζόμαστε στοιχεία. Ο ακριβής αριθμός ξένων στην Κύπρο, το ποσοστό αύξησης, τι είδους δουλειές πιάννουν, αν οι Κύπριοι νέοι εν διατεθιμένοι να δουλέψουν σε τέτοιες δουλειές κάτι που θα πρέπει να μάθουμε μέσα που ερωτηματολόγια ορθά δομημένα,  αν υπάρχουν άλλοι λόγοι που αυξάνεται η ανεργία, υπολογισμοί για το πόσο θα μειωνόταν/αυξανόταν αν δεν έρχονταν οι ξένοι τζιαι το αποτέλεσμα που είχαν παρόμοιες σε αριθμό αφίξεις ξένων τα προηγούμενα χρόνια. Τζιαι μόνο τότε, μετά που έρευνα, μπορούμε να υποστηρίζουμε τη συγκεκριμένη άποψη, έχοντας ορθά επιχειρήματα.
Το ίδιο συμβαίνει τζιαι με τις περιπτώσεις θαυμάτων, για παράδειγμα το ότι κάποιος προσευχήθηκε για κάτι τζιαι την επομενη μέρα έγινε τζίνο που ζήτησε. Πρέπει να σκεφτούμε τζιαι το ενδεχόμενο του να εγίνετουν τζίνο που εθέλαμε χωρίς την προσευχή μας, ποιοι φυσικοί λόγοι επροηγηθήκαν τζίνου που εθέλαμε να γίνει. Το βασικό όμως που πρέπει να κάμουμε εν να ερευνήσουμε τα αποτελέσματα της ίδιας της προσευχής. Ποιες εν οι καταστάσεις στον εγκέφαλο κατά τη διάρκεια της προσευχής, τζιαι όταν περιμένουμε να γίνει τζίνο που θέλουμε. Πολλές φορές μπορεί να είναι απλά self-confirming η κατάσταση, δηλαδή να ενεργούμε με σκοπό να γίνει αλήθκια τζίνο που ζητήσαμε, χωρίς ωστόσο στο τέλος να το αποδίδουμε στον εαυτό μας αλλά στην προσευχή. Πρέπει επίσης να γίνουν τζιαι επαναλήψεις. Εαν η προσευχή έσιει κάποια αποτελέσματα, πρέπει να τα έσιει κάθε φορά που προσευχόμαστε, για παράδειγμα εαν ξέρουμε ότι το 20% των προσευχών πραγματοποιούνται, οι επόμενες μας έρευνες πρέπει τζιαι τζίνες να κινούνται γύρω στο 20%, εκτός βέβαια αν βάσιμα αποδείξει κάτι άλλο, το οποίο ως εκ τούτου τα επόμενα πειράματα πρέπει να δείχνουν παρόμοια αποτελέσματα.

Κατά προσώπου (Αd hominem)

Τούτο το λογικό σφάλμα συμβαίνει όταν, ίσως από αφέλεια ή μη κατοχή κριτικής σκέψης, επιτεθόμαστε στον άλλο φραστικά προσπαθώντας να απαντήσουμε στο επιχείρημα του, βγαίνοντας έξω που τα πλαίσια του επιχειρήματος . Φυσικά, εν απαντούμε στο επιχείρημα. Απλώς βρίσκουμε ένα κουσούρι του άλλου, ή κάτι που έσιει διαφορετικό,  τζιαι προσπαθούμε να στηρίξουμε το επιχείρημα του σε τζίνο.

A: Ξέρω ότι η Γη κινείται γυρώ που τον Ήλιο τζιαι όι ο Ήλιος γυρώ που τη Γη.

Β: Να ξεράνεις ρε πελλομιτσή. Εν που είσαι μιτσής τζιαι λαλείς μου τα τούτα. Όταν μεγαλώσεις εννα μάθεις.

Ο Β εν απαντά στο επιχείρημα του Α τζιαι προσπαθεί να το πολεμήσει με επιθέσεις οι οποίες εν μπορούν να σταθούν σαν επιχείρημα, ούτε στη συγκεκριμένη συζήτηση αλλά ουτε τζιαι γενικά. Η ηλικία του Α εν έσιει να κάμει καμία σχέση με την ορθότητα του επιχειρήματος του. Η ορθότητα του επιχειρήματος πρέπει να συζητηθεί με βάση τα όσα ειπωθηκαν. Το ad hominem επιχείρημα προσπαθεί να έβρει “λάθος” στο άτομο, τζιαι όι στο επιχείρημα.

Προσφυγή στην αυθεντία (Appeal to authority)

Α: Ρε πελλέ εννα μειωθεί η θητεία στον στρατό.

Β: Ποιος σου το είπε;

Α: Ο φίλος μου ο Γ. ρε, έσιει κοννε μεστο ΓΕΕΦ.

Ένα αρκετά συχνό σφάλμα. Γενικά, θεωρούμε ότι τζίνοι που είτε έχουν πρόσβαση σε πληροφορίες που εν έχουμε εύκολα  εμείς (π.χ. δημοσιογράφοι), είτε τζίνοι που αποφοιτήσαν που κάποιο μεγάλο πανεπιστήμιο, είτε τζίνοι που θεωρούνται διάνοιες (π.χ. Αινσταιν), ότι μπορούμε να πιστεύκουμε οτιδήποτε λαλούν. Στην πραγματικότητα, έναν επιχείρημα έσιει την ίδια βαρύτητα είτε το πει η Μαρικκού που τα Λεύκαρα είτε ο Αινσταιν. Το θέμα έννεν ποιος το είπε, εν το πάνω σε ποιες βάσεις εν κτισμένο το επιχείρημα τζιαι τι μπορεί να πει τζίνος που επιχειρηματολογεί για να στηρίξει το επιχείρημάν του. Γι’αυτό, όπου μπορούμε, πρέπει να επιβεβαιώνουμε τα επιχειρήματα του άλλου τζιαι να μεν πιστεύκουμε ολόισια το τι ακούμε.
Φυσικά, εν έχουμε ούλλοι γνώσεις Φυσικής για να πούμε “εν σε πιστεύκω” ή “απόδειξε μου το”, σε κάποιον που ισχυρίζεται οτι ισχύει η Θεωρία της Σχετικότητας του Αινσταιν. Για να πούμε εν σε πιστεύκω, πρέπει να έχουμε εμείς μια θεωρία τζια σημεία στα οποία διαφωνούμε με τον Αινσταιν, τζιαι για να μας το αποδείξει πρέπει να ξέρουμε Φυσική τζιαι Μαθηματικά. Το τι μπορούμε να κάμουμε δαμέ είναι να κρατούμε λλίη πισινή, αν μπορούμε στα πάντα. Να καταλαβαίνουμε δηλαδή ότι στην επιστήμη τίποτε έννεν 100% σίουρο. Τα πάντα είναι ισχυρισμοί, οι οποίοι όμως είναι σχεδόν σίγουροι τζιαι επίσης βοηθούν μας να εξηγήσουμε άλλες θεωρίες, άρα συμπεραίνουμε ότι ισχύουν.
Έννεν λογικά σωστό να γυρίζουμε τζιαι να λαλούμε ότι το τάδε ισχύει “επειδή άκουσα το στα νέα”. Εν σημαίνει ότι εν ισχύει, αλλά εν στηρίζουμε σωστά την άποψή μας. Γι’αυτό, εν καλά να κρατούμε λλίη πισινή, να μεν μιλούμε δηλαδή όταν δεν ξέρουμε τζιαι να θυμόμαστε πάντα ότι τίποτε εννεν σίουρο τζιαι αληθές, μέχρι να συμβεί. Ό,τι πούμε πριν εν απλά ισχυρισμοί τζιαι εικασίες.

Προσφυγή στο συναίσθημα (appeal to emotion)

Κάποιες φορές μπορεί να προσπαθήσουμε να αντικρούσουμε ένα επιχείρημα απλώς επειδή εν μας αρέσκει, ή εν μας κολλά. Για παράδειγμα:

Α: Τα Kindle εννα κριθούν αποτυχία σε λλία χρόνια. Πώς μπορείς να λαλείς ότι εθκιέβασες ένα βιβλίο, όταν δεν μπορείς να το μυρίσεις, να του τσαλακώσεις τη σελίδαν του, να το καμαρώσεις στη βιβλιοθήκη σου;

Γίνεται επίκληση στην προσωπική άποψη του Α , οοποίος όμως εν κάμνει τίποτε για να εξηγήσει το επιχείρημα ότι τα Kindle εννα κριθούν αποτυχία σε λλία χρόνια. Η βάση υποστήριξης τούτου του επιχειρήματος εν μπορεί ναν το συναίσθημα, το οποίο διαφέρει τζιαι δεν έσιει καμία θέση ούτε στον έξω κόσμο ούτε στην επιστήμη. Η βάση υποστήριξης για το συγκεκριμένο μπορεί να εν για παράδειγμα, οι πωλήσεις του ως τωρά, ο αριθμός ατόμων που το έχουν γοράσει τζιαι βάσιμοι υπολογισμοί για το πόσοι θα το γοράσουν τα επόμενα χρόνια, η λειτουργικότητά του, οι εταιρίες που το υποστηρίζουν τζιαι τα λογισμικά που υποστηρίζει, η οικονομική κατάσταση της Amazon η οποία τα σχεδιάζει τζιαι τα προωθεί.
Ωστόσο, η άποψη των αγοραστών παίζει μεγάλο ρόλο. Μπορέι δηλαδή ο κύριος λόγος που το Kindle θα κριθεί αποτυχία να εν ότι οι αναγνώστες αποφασίσαν να επιστρέψουν στο παραδοσιακό βιβλίο, λόγω συναισθηματικού δεσίματος. Αλλά τζιαι τότε, εν μπορούμε να πούμε ξερά ότι τούτος εν ο λόγος αλλά πρέπει να παρουσιάσουμε τζιαι τα ανάλογα στοιχεία, μέσα που έρευνες όπως π.χ. ερωτηματολόγια.

Ολισθηρό κατήφορο (slippery slope)

Όταν προσπαθούμε να μειώσουμε ένα επιχείρημα, υποστηρίζωντας ότι θα έσιει τρομερές συνέπειες, οι οποίες όμως εν απορρέουν λογικά που το επιχείρημα, τζιαι οι οποίες είναι ακραίες. Για παράδειγμα:

A: Αν τελικά διδάσκουν την Εξέλιξη στα σχολεία τζιαι όι το Δημιουργισμό θα επικρατήσει χάος στην κοινωνία! Οι νέοι θα απομακρυνθούν που την εκκλησία, δε θα σέβονται τις ηθικές αξίες, θα πληγεί η οικογένεια αλλά και η πατρίδα. Θα αυξηθεί η πορνεία, οι εκτρώσεις τζιαι ο εθισμός των νέων στα ναρκωτικά.

Ο Α αντί να επιχειρηματολογήσει υπέρ της άποψης του, μιλά μας για τες υποτιθέμενες συνέπειες όταν επικρατήσει η αντίθετη άποψη οι οποίες είναι ακραίες, αβάσιμες τζιαι δεν είναι κάποιας φύσης της οποίας μπορούν να καταρρηφθούν ή να επιβεβαιωθούν. Συνήθως τούτο το σφάλμα προβάλλει συναισθηματικές απόψεις (όπως στην προσφυγή στο συναίσθημα) ή απόψεις που δεν έχουν επιστημονική ισχύ.

Και συ το ίδιο (Tu quoque)

Όπως όταν εμαλλώναμε στο δημοτικό.

-Σταμάτα να με πειράζεις, εννα σε καταγγείλω!

-Ναι αλλά τζιαι συ επείραξες με εχτές.

-Ναι αλλά ήταν επειδή επείραξες με εσύ πρώτος

Μπορεί δηλαδή σε μια συζήτηση να σου πω ότι εκαμες λογικό σφάλμα τζιαι να μου πεις “Ε μα τζιαι συ έκαμες πριν!”. Το ότι έκαμα λογικό σφάλμα πριν εν έσιει να κάμει καμία σχέση με το ότι έκαμες εσύ λογικό σφάλμα, ούτε μπορεί να χρησιμοποιηθεί υπέρ του επιχειρήματός σου. Ξεφεύγουμε δηλαδή που το κεντρικό επιχείρημα τζιαι καταλήγουμε να ανταλλάσουμε κατηγορίες.

Ερώτηση με υπονοούμενο (Loaded question)

Όταν κάποιος μας κάμει μιαν ερώτηση η οποία έσιει ήδη μιαν υπόθεση μέσα της. Μέσα στην ερώτηση, υπονοείται η ορθότητα της υπόθεσης. Για παράδειγμα:

-Ξέρει η μάνα σου ότι πίννεις χόρτο;

Ενω εν πίννεις χόρτο. Εν έξυπνο να το χρησιμοποιούμε για να καθοδηγήσουμε τη σκέψη των άλλων αλλά πρέπει να προσέχουμε όταν άλλοι κάμνουν το σε εμάς, έτσι ώστε να μεν πέσουμε στην παγίδα να απαντήσουμε με ένα ναι ή με έναν όχι, αλλά να υποδείξουμε τη λανθασμένη βάση της ερώτησης.

Το βάρος της απόδειξης (Burden of proof)

Είναι η σωστή αντίληψη ότι το βάρος της απόδειξης για ένα ισχυρισμό, πέφτει πάνω σε τζίνον που κάμνει τον ισχυρισμό, τζιαι όι στους υπόλοιπους να τον αποδείξουν λάθος(Πράμα που θα συμβεί μόνο όταν ο πρώτος αποδείξει τη θέση του σωστή, μετά που την οποία ίσως υπάρξει ένα paradigm shift).

Το λογικό σφάλμα θα συμβει εάν για παράδειγμα ισχυριστώ ότι είδα ένα ροζ ελέφαντα, αλλά μινίσκω ως τζιαμέ τζιαι προκαλώ σας εσάς να με αποδείξετε λάθος. Όμως το βάρος της απόδειξης εν πάνω μου, όι πάνω σας. Επίσης, το γεγονός ότι εν μπορείτε να με αποδείξετε λάθος (γιατί θα πρέπει να έβρετε τον κάθε έναν ελέφαντα που υπάρχει στη γη τζιαι να δείτε το χρώμαν του, πράμα αρκετά απίθανο), εν σημαίνει ότι είμαι σωστός. Το ότι εν μπορούμε να “αποδείξουμε λάθος” συγκεκριμένους ισχυρισμούς, εν προσθέτει τίποτε ως προς την εγκυρότητάν τους.

Χρησιμοποιούμε συχνά τη μέθοδο της επαγωγής (induction), που πηγαίνει από μερικές σε γενικές παρατηρήσεις. Η μερική παρατήρηση ότι όσα κοράκια είδα ως τωρά εν μαύρα, κάμνει με να κάμνω τη γενική παρατήρηση ότι όλα τα κοράκια εν μαύρα. Πράμα που εν μπορώ να αποδείξω αν δεν δω ούλλα τα κοράκια που υπάρχουν στον πλανήτη.

Προσφυγή στην πλειοψηφία (ad populum)

-Ρε πελλέ το iPhone εν το καλύτερο κινητό, έσιει το ούλλος ο κόσμος τζιαι ούλλοι λαλούν ότι εν τέλειο.

Είναι το λογικό σφάλμα του να προσπαθούμε να αποδείξουμε την εγκυρότητα ενός επιχειρήματος με το τι πιστεύκει ο περισσότερος κόσμος. Είναι περίπου η ίδια λογική με το σφάλμα “προσφυγή προς την αυθεντία” αφού πιστεύκουμε ότι ο περισσότερος κόσμος “κάτι ξέρει” τζιαι τείνουμε να εξισώνουμε τον εαυτό μας με τον υπόλοιπο κόσμο.
Το αν το iPhone είναι το καλύτερο κινητό εν στηρίζεται βέβαια στο πόσος κόσμος το έσιει, τζιαι ποια η άποψη τους για το κινητό. Που τη στιγμή που η λέξη “καλύτερο” είναι υποκειμενική τζιαι οι προτιμήσεις μας διαφέρουν, όπως επίσης τζιαι οι ανάγκες μας, έννεν λογικό να στηρίζουμε την άποψη ότι το iPhone εν το καλύτερο κινητό, στο τι λαλούν οι άλλοι.
Το αν το iPhone είναι το καλύτερο κινητό μπορώ να το κρίνω μόνον εγώ που την προσωπική μου εμπειρία με το κινητό. Τζιαι όταν θα πω “το καλύτερο κινητό”, εν κάμνω ένα γενικό ισχυρισμό αλλά υπονοώ ότι εν για μένα το καλύτερο κινητό.
Επίσης, το ίδιο σφάλμα εχρησιμοποίησε ο δάσκαλος μου των θρησκευτικών στο γυμνάσιο όταν προσπαθώντας να ισχυριστεί ότι ο χριστιανισμός εν η σωστή θρησκεία, είπεν ότι “εν η θρησκεία που πιστεύκουν οι παραπάνω” τζιαι “σκεφτείτε τούτους ούλλους τους μάρτυρες που επεθάναν. έννεν δυνατό να επεθάναν για το τίποτε”.

Ειδική έκκληση (Special Pleading)

Όταν σε μια συζήτηση επικαλούμαστε “ακατανόητα επίπεδα αντίληψης”, του αντιπάλου ή του θέματος που συζητούμε. Για παράδειγμα:

Α:-Πως γίνεται ο θεός να επιτρέπει τόσα κακά στον κόσμο;
Β:-Άγνωσται αι βουλαί του κυρίου. Οι ενέργειες του θεού είναι κάτι άλλο που εν μπορούμε να αντιληφθούμε. Κάτι εκτός των φυσικών δυνατοτήτων του μυαλού μας.

ή

Α:-Η αστρολογία εν ισχύει. Παίζει με το μυαλό τζιαι τη ψυχολογία του κόσμου τζιαι περιπαίζει τον με τρόπο.
Β:-Εν μπορείς να κρίνεις, εν είσαι αστρολόγος. Οι αστρολόγοι εξασκούν για χρόνια το επάγγελμα τζιαι φτάνουν σε κάποια εσωτερικά επίπεδα του νου τους που εμείς εν μπορούμε να φτάσουμε. Συνδέουνται με τα άστρα, με κάποιο ειδικό τρόπο.

Τέτοιες κουβέντες απλώς σταματούν την κουβέντα αφού δεν προσφέρουν τίποτε ωφέλιμο προς συζήτηση. Εν μια αμυντική τακτική του Β τζιαι χρησιμοποιεί τη λογική του “Αφού εν μπορεί να αποδειχτεί λάθος, τότε παίζει ναν σωστό”

H μέση λύση (Middle ground)

Το πιστεύω ότι η ιδανική λύση για μια συζήτηση που έσιει 2 αρκετά διαφορετικά επιχειρήματα, είναι να σταθούμε κάπου στη μέση, στην οποία βρίσκεται η αλήθκεια. Όμως εν υπάρχει κανένας λόγος να θεωρήσουμε τη μέση λύση σωστή, όταν δεν την έχουμε εξετάσει καν. Π.χ. σε μια συζήτηση μεταξύ ακροαριστερών τζιαι ακροδεξιών, στο τέλος αποφασίζουν ότι έσιει λλία καλά το ένα, λλία το άλλο, έτσι αν μείνουμε κάπου στη μέση τζιαι πιάννουμε ιδέες τζιαι που τα θκυο, εν η καλύτερη λύση.
Ωστόσο τούτον εν παραπάνω κοινωνικός συμβιβασμός όπου εν θέλουμε να φανούμε υπερόπτες ή παντογνώστες, ούτε ίσως θέλουμε να χαλάσουμε το κλίμα της συζήτησης, έτσι πιάννουμε μια θέση η οποία, φαινομενικά ευχαριστεί τζιαι τες δύο πλευρές. Για να αποδεικτεί η μέση λύση σωστή πρέπει να κάτσουμε να αναλύσουμε πού βρίσκεται η μέση λύση τζιαι ποια τα θετικά της τζιαι ποια τα αρνητικά της. Μπορεί η “αλήθεια” να υπάρχει στην κεντoαριστερά ή στην κεντροδεξιά, ιδέες που απορρίψαμε, χωρίς καν να της εξετάσουμε, χάρην της μέσης λύσης.

Επίκληση στη φύση (appeal to nature)

Όταν υποστηρίζουμε ότι κάτι εν καλό ή κακό, ηθικό ή ανήθικο, υποστηρίζωντας ότι τούτο είναι φυσικό ή αφύσικο.

Α: Η ομοφυλοφιλία έννεν μέσα στα σχέδια της φύσης, άρα έννε κάτι καλό. Πρέπει να την πολεμήσουμε.

Στην ουσία, η φύση εν μας δια σημάδια του τι εν καλό τζιαι τι έννεν καλό σε θέματα ηθικής.
Ούτε πρέπει να συγχίζουμε το γεγονός ότι η φύση δια μας τα εφόδια για να επιβιώσουμε. Εν έσιει να κάμει σχέση με την επιβίωση τζιαι άλλες λειτουργίες της φύσης. Εμείς επροσαρμοστήκαμε πάνω στα δεδομένα της φύσης, τζιαι για όσους λόγους έχουμε να ευχαριστούμε τη φύση, έχουμε άλλους τόσους να την κατηγορούμε για διάφορα κακά που συμβαίνουν στον κόσμο.

Θεμελιώδες σφάλμα απόδοσης(Fundamental attribution error)

Τούτο το σφάλμα έννεν μέσα στα πλαίσια της φιλοσοφίας, αλλά της ψυχολογίας, όμως θεωρώ ότι εν κομμάτι της κριτικής σκέψης που την άποψη να καταλαβαίνουμε τους άλλους τζιαι να προσπαθούμε να μπαίνουμε στη θέσην τους.
Είναι η περιγραφή της τάσης μας να αποδίδουμε ένα γεγονός στον χαρακτήρα των άλλων όταν παίρνουν τούτοι μέρος στο γεγονός, αλλά όταν εμείς παίρνουμε μέρος στο γεγονός, να το αποδίδουμε στην κατάσταση, τζιαι όι σε εμάς.
Για παράδειγμα, αν δούμε κάποιον να περνά με κόκκινο, το πιο πιθανό να πούμε ότι εν ανυπάκουος στους νόμους, ή κανένας μιτσής που βαστά το αυτοκίνητο του τζύρη του τζιαι γυρίζει, ή κάποιος που τον αγχώνει ο χρόνος, ή κάποιος που εν σκέφτεται ότι εμπορούσε να τουμπάρει όταν επέρασε με κόκκινο.
Όταν όμως μας συμβει εμάς, εν αμφίβολο αν θα χαρακτηρίσουμε τον εαυτό μας με οποιοδήποτε που τους πάνω χαρακτηρισμούς. Το αποδίδουμε στην κατάσταση. Π.χ. “βιάζουμαι”, ή “πρέπει να πάω νοσοκομείο” ή “εν επρολάβενα να σταματήσω” ή “επρόσεχα, εν έσιει τίποτε”. Όμως εν ξέρουμε, ούτε μπορούμε να μάθουμε τους λόγους που ο άλλος επέρασε με κοκκινο, έτσι αποδίδουμε τη συμπεριφοράν του τζιαι στον χαρακτήραν του.
Έτσι, αν προσπαθήσουμε να μπούμε λλίο στη θέση των άλλων, ίσως καταφέρουμε να τους καταλάβουμε καλύτερα, να μεν κρίνουμε τόσο πολλά τους άλλους τζιαι να σκεφτόμαστε ότι εν ήμαστε καλύτεροι, ότι στη θέση τους ίσως να εκάμναμε τα ίδια λάθη, τζιαι άρα εν έχουμε κάποιο λόγο να τους κρίνουμε.

Το ξυράξι του Οκάμ (Occam’s Razor)

Ούτε τούτο είναι λογικό σφάλμα, αλλά τρόπος σκέψης.
Λέει ότι πρέπει να θεωρούμε τον ισχυρισμό με τις λιγότερες υποθέσεις ως τον σωστό. Τούτος ο τρόπος σκέψης οδηγά μας στο να βρίσκουμε την πιο απλή απάντηση για κάτι που συμβαίνει.
Για παράδειγμα εαν μετά που επέρασε ένας ανεμοστρόβιλος που την πόλη μας δούμε ένα ξεριζωμένο δέντρο, αμέσως θεωρούμε ότι εξεριζώθηκε που τη δύναμη του ανεμοστρόβιλου. Κάμνουμεν τούντην σκέψη κάπως αυτόματα, χρησιμοποιώντας τη δική μας λογική τζιαι τις γνώσεις της επιστήμης περί των ανεμοστροβίλων, της ανθεκτικότητας των δέντρων προς αυτούς τζιαι του ότι κάτι τέτοιο εν “φυσικό” επακόλουθο του ανεμοστροβιλου.
Όμως, εν επίσης πιθανό να επέρασε ένα UFO πουπάνω που το δέντρο την ώρα του ανεμοστροβιλου, τζιαι να το έκρουζε με λέιζερ. Όμως, σε αντίθεση με την πουπάνω υπόθεση, δαμέ έχουμε να απαντήσουμε πάρα πολλές ερωτήσεις, στις οποίες εν έχουμε απάντηση. Αν υπάρχουν εξωγήινοι, αν έχουν τη δυνατότητα να έρτουν στη γη, αν τα σκάφη τους μπορούν να επιβιώσουν των ανέμων του ανεμοστροβιλου, αν έχουν τη δυνατότητα να εκτοξεύκουν λέιζερ, αν το δέντρο εν μπορεί να αντέξει την ποσότητα λέιζερ που λαμβάνει που το σκάφος τους. Εν έχουμε κανένα λόγο να πούμε ότι έννεν πιθανό, αλλά εν μας βοηθά η λογική μας να πιστέψουμε ότι το δέντρο μπορεί να έπεσε για οποιοδήποτε άλλο λόγο εκτός που τον ανεμοστρόβιλο.

Το σφάλμα του σφάλματος (the fallacy fallacy)

Το πιο σημαντικό που πρέπει να έχουμε στο νου μετά που τούτα τα λογικά σφάλματα είναι ότι όταν κάποιος χρησιμοποιεί λογικό σφάλμα, εν σημαίνει ότι τζίνο που προσπαθεί να υποστηρίξει είναι λάθος. Τα λογικά σφάλματα εν οι τρόποι με τους οποίους λανθασμένα προσπαθούμε να πείσουμε τον άλλον για την ορθότητα του επιχειρήματός μας. Ένα επιχείρημα μπορεί να στέκει, αλλά να μεν το υποστηρίζουμε πάνω στες σωστές βάσεις. Για παράδειγμα

Α:-Η Θεωρία της Σχετικότητας του Αινσταιν εν σωστή επειδή ούλλοι έτσι πιστεύκουν.

Μπορούμε να πούμε στον Α ότι εχρησιμοποίησε το λογικό σφάλμα ad populum, αλλά εν μπορούμε να του πούμε ότι επειδή έκαμε λογικό σφάλμα, τζίνον που λαλεί εν λάθος. Εν θκυο ξεχωριστά πράματα. Η κρίση της Θεωρίας της Σχετικότητας ως σωστή ή λάθος πρέπει να κριθεί με βάση τα δεδομένα που η ίδια μας δια, μέσα στα πλαίσια των Μαθηματικών, της Φυσικής τζιαι άλλων επιστημών.

Αν θα εδημιουργούσαμε ακόμα μια χώρα στον κόσμο ίσως να ελέγετουν στρατός. Μια χώρα με τους δικούς της παράλογους νόμους, αθρώπους που εννα εμφανιστούν στη ζωή σου για 2 χρόνια τζιαι μετά ως δια μαγείας να εξαφανιστούν, περιορισμένος σε ένα χώρο για κάποιο χρονικό διάστημα πριν σε αφήκουν για 16 ώρες έξω να πνάσεις λλίο. Γιατί έτσι περνά ο τζιαιρός στον στρατό, μετράς τις ώρες, τζιαι ακολούθως τες μέρες. Υπολογίζεις πόσο εύκολα επεράσαν οι 5 τούτοι μήνες, τζιαι λαλείς “άτε αλλό 4 σαν τούτους”, χρησιμοποιώντας το κλειδί επιβίωσης του στρατού, την υπομονή.

Τα πράματα έννεν ωραία, εν θα τα αποκαλούσα άσιημα όμως. Ναι μεν μπορεί ναν περιορισμένες οι κινήσεις σου, ο χρόνος σου, τα πράματα που μπορείς να κάμεις, ναι μπορει να πρέπει να ξυπνήσεις για το λιγότερο 2 ώρες κάθε νύχτα για άσκοπο λόγο, ‘απλά για να μεν την φάεις’. Όμως βρίσκεις ευκαιρία να περνάς ώρα με τον εαυτό σου, να δεις με ποια άτομα τερκάζεις τζιαι με ποια όι, καθώς βρίσκεις άτομα να κόψεις φιλοσοφικές συζητήσεις μέχρι να συζητήσεις πόσο μεγάλος ήταν ο κότσιρος που μόλις έσιεσες. Με τον καιρό τζιαι με τες πολλές φωνές τζιαι ξιτιμασιές παθαίνεις έναν είδος ανοσίας σε τούτα, που ενω πριν ήταν να σε πιαν τα κλάματα, τωρά μετά που 30 λεπτά ξεχάννεις τα πάντα.

Καταλαβαίνεις τι πάει να πει γραφειοκρατεία, να την τρώεις για λάθη άλλων, να υπακούεις ηλίθιους νόμους για να σιεις ήσυχη τη κκελλέ σου τζιαι να μεν μπλέξεις παραπάνω, να σιωπάς είτε έσιεις δίκαιο είτε άδικο. Προσπαθώ όμως σε κάθε κατάσταση που είμαι να δω τι έχω να κερδίσω τζιαι τι να αποβάλω, γι’αυτό κάθε μήνα εσημίωνα σε ένα τετράδιο τι ήταν τζίνο που εκέρδισα.

Ο 1ος μήνας ήταν ίσως ο καλύτερος ως τωρά. Επεράσαμεν τον στο ΚΕΝ Πάφου μαζί με ούλλη την παρέα στον ίδιο λόχο. Ήταν η τελευταία ίσως φορά που εμπήκαμε μαζί σε ένα κοινωνικό σύνολο, μετά το σχολείο. Χαλαρή φάση, λλία νούμερα, αρκετός ελεύθερος χρόνος για χάζια κλπ. Ήταν ο καιρός που αρκέψαμε να μαθαίνουμε κάτι καινούργιο: τι σημαίνει αναφορά, φρουρά, κούνελλος, αυδμ, περίπολο, αναγνώριση, εξωτερική έφοδος κλπ τζιαι γι’αυτό ο νους μας ήταν δραστήριος, πριν να αρκέψει να μπαίνει στη ρουτίνα. Ήταν πόμπα μαζίν τους όμως σαν εσωστρεφής ήθελα τζιαι χρόνο με τον εαυτό μου.

1. Οι φίλοι εν που τα καλύτερα πράματα που θα σου τύχουν στη ζωή. Ανθρωποι με τους οποίους συνεννοάσαι, κόφκεις κουβέντες, κάποτε ουσιώσεις τζιαι κάποτε ανούσιες. Ο καθένας σε μια παρέα εν διαφορετικός, με διαφορετικές γνώσεις τζιαι ενδιαφέροντα. Αλλά ούλλοι μοιράζουνται κάτι κοινό, άγνωστο τι, που τους δένει τζιαι κρατά τους μαζί. Θα εν δίπλα σου όταν τους χρειαστείς, θα γελάσουν μαζί σου, θα σε βοηθήσουν, θα σε παρηγορήσουν, θα ακούσουν τις σκέψεις σου. Όταν είσαι μαζίν τους νιώθεις τζιαι συ ωραία τζιαι άνετα. Κάποτε φυσικά θέλεις τζιαι λλίο χρόνο μόνος σου, να συζητήσεις με τον εαυτό σου, να ηρεμήσεις. Αλλά γενικά όταν έσιεις φίλους, έσιεις κάπου να σταθείς. Αλλά οπωσδήποτε εν πρέπει τούτοι οι φίλοι να μειώνουν την προσωπικότητά σου τζιαι το εγώ σου. Αν εν έτσι, τότε πρέπει να τους αποβάλεις που τη ζωή σου. Δεν πρέπει να ξεχνάς ότι γεννιέσαι μόνος σου τζιαι πεθαίνεις μόνος σου τζιαι έτσι το πρώτο πράμα που έσιεις να κάμεις είναι να τα έσιεις πρώτα καλά με τον εαυτό σου τζιαι μετά με ούλλους τους άλλους. Αν ζεις για να ικανοποιάς τις ανάγκες των άλλων τότε είσαι χαμένος που σιέρι. Οι φίλοι εν καλοί αλλά σε καμιά περίπτωση δεν πρέπει να μας κάμνουν να ξεχνούμε τον εαυτό μας.

Στο ΚΕΝ Πάφου μετά που δοκιμαστικά, επέρασα Λοχίας τζιαι ΛΟΚ. Πριν το στρατό έλεα ότι θέλω ΛΟΚ καρφωτό. Στο ΚΕΝ όμως είχα αλλάξει λλίο άποψη, άρεσκε μου η λούφα τζιαι η ησυχία, έβρισκα χρόνο να θκιεβάζω, να σκέφτουμαι τζιαι να γράφω. Τελικά όμως, λαμβάνοντας υπόψη τι μου ελαλούσαν οι άλλοι για τους ΛΟΚ, το ότι ήταν κάποιου είδους elite τζιαι το ότι σαν Λοχίας εν θα μου άρεσκε να κουμαντάρω άλλους, έβαλα ΛΟΚ. Άλλην εικόνα εδιαμόρφωσα όμως τζιαι άλλην είδα τζιμέσα. Εμετάνιωσα το την πρώτη μέρα που επία τζιαι εκατάλαβα ότι οι πιο πάνω ήταν μαλακίες λόγοι. Ένας τόπος γεμάτος κομπλεξικούς, αθρώπους με απωθημένα, που ήβραν εξουσία τζιαι ασκούσαν σωματική τζιαι ψυχολογική βία πάνω μας. Τζιαι όι, εν μιλώ για μόνιμους, μιλώ για πλάσματα 18-20 χρονών, που με εκάμαν να μισήσω ακόμα παραπάνω το να βασανίζεις κάποιον άλλο, με οποιοδήποτε τρόπο, για οποιοδήποτε λόγο. Βλέποντας σήμερα ξανά το Stanford Prison Experiment, τρομάζω με τις ομοιότητες της εμπειρίας μου τζιμέσα με το πείραμα. Μπορεί τζιαι σε άλλα στρατόπαιδα να ήταν το ίδιο πράμα, εν ξέρω, μπορεί να μεν μου έκατσε η όλη φάση του στρατού. Τελικά λόγω του ότι εν ήξερα πού εννά επίεννα αν έφεφκα τζιαι κάποιου είδους πείσματος, άντεξα αλλό λλίο τζιαιρό.

2. Η άποψη εν όπως την κωλοτρυπίδα. Ούλλοι έχουν που μια. Εν καλά που λαλούν. Μάθε να μεν πιστεύκεις τίποτε ως απόλυτο τζιαι αληθές αν δεν το έσιεις δει πρώτα, αναλύσει τζιαι εξακριβώσει με τα ίδια σου τα μμάθκια μέσω της δικής σου εμπειρίας. Να αμφισβητείς τα πάντα, τζιαι στο στρατό αλλά τζιαι στη ζωή. Η δική σου αλήθκεια εν μόνο δική σου. Εν πρέπει να αφήνεις την αλήθκεια των άλλων να γίνεται δική σου. Ότι εν ωραίο για μένα, έννεν ωραίο για σένα, τζιαι το αντίθετο. Εν τζιαι φιλοσοφικό το θέμα. Η πραγματικότητα είναι ‘πραγματική’ μόνο μέσα στο μυαλό σου. Πουθενά αλλού. Ο Καρτέσιος είπε Cogito Ergo Sum. Μπορείς μόνο να είσαι σίγουρος ότι υπάρχεις εσύ τζιαι οι σκέψεις σου. Κανένας τζιαι τίποτε άλλο. Οι υπόλοιποι μπορεί κάλλιστα ναν ρομποτ. Μεν πέρνεις κανενού την άποψη σαν απόλυτη. Τζι’αν δεν είσαι σίγουρος για κάτι, αν θα πας σε ένα καινούριο τόπο ή θα ζήσειες μιαν καινούρια εμπειρία, πρόσεξε καλά τι είδους συμβουλές θα ακολουθήσεις. Να τες έσιεις πάντα στο πίσω μέρος του μυαλού σου χωρίς να τους δίνεις υπέρμετρη σημασία. Πρόσεξε ναν κουβέντες αντικειμενικές τζιαι όι υποκειμενικές. Απλά να υπάρχουν ως συμβουλευτικά και κατευθυντήρια λόγια. Η τελική απόφαση ανήκει πάντα σε εσένα. Αν αποφασίσεις έχοντας σαν γνώμονα τη δική σου θέση τζιαι άποψη τότε θα είσαι ήρεμος ότι τζιαι να διαλέξεις, ξέροντας ότι θα είσαι 100% υπόλογος των πράξεών σου. Τζιαι λάθος να κάμεις, θα είσαι έτοιμος να το αντιμετωπίσεις τζιαι να μάθεις που τζίνο. Ενώ αν κάμεις κάτι που θέλει κάποιος άλλος ή επηρεαστείς που όσα σου λαλεί τότε όι μόνο εν θα απολάυσεις στο μέγιστο τους καρπούς της απόφασης σου αν αποδεικτεί, εν μέρει, σωστή αλλά σε περίπτωση λάθους, εν θα έσιεις από που να πιαστείς. Ακριβώς επειδή εννα κάμεις κάτι που θέλει κάποιος άλλος. Πρόσεξε καλά, ένα πράμα ξέρεις πολλά καλά. Τον εαυτό σου. Καλύτερα που οποιονδήποτε άλλο. Τζιαι γι’αυτό μεν αφήσεις οποιοδήποτε μη-γνώστη της δικής σου πραγματικότητας να εφαρμόσει τους δικούς του κανόνες ζωής στους δικούς σου. Το πιο πιθανό είναι να μην είναι λειτουργικοί. Γι’αυτό μεν ακούεις κανένα τζιαι κάμνε ό,τι γουστάρεις.

Εν εγούσταρα καθόλου τη φαση στα ΛΟΚ αλλά είπα να αντέξω ως την απονομή του πράσινου μπερέ, έτσι για το γαμώτο να νιώσω ότι έκαμα ‘κάτι’. Όμως ένας τραυματισμός στο γόνατο, συνοδευόμενος τζιαι που συχνά ψυχολογικά breakdowns, έκαμεν με να υπογράψω να φύω. Χωρίς να σημαίνει ότι οποιοσδήποτε έδειχνε σεβασμό προς τον τραυματισμό των δικών μου τζιαι άλλων.

3. Αν κάτι δε σε ευχαριστεί, άστο να πάει. Έννεν πλέον μέρος της ζωής σου, τζιαι εν πρόκειται ποττέ να γίνει. Είτε πρόκειται για άτομο είτε για κάποια κατάσταση. Στη ζωη σου να κάμνεις όσα σε ευχαριστούν, σε γεμίζουν τζιαι σε εκφράζουν. Τίποτε λιγότερο τίποτε περισσότερο. Απέφευγε να κάμνεις κάτι που δεν σου αρέσκει απλά για να ευχαριστήσεις κάποιους άλλους, είτε λέγονται γονείς, συγγενείς, φίλοι, γνωστοί. Επιβάλλεται όμως να βρεις κάτι άλλο να τους ευχαριστήσεις αν φυσικά σε ευχαριστεί τζιαι σένα το ίδιο. Τωρά αν έπεισες τον εαυτό σου ότι κάτι δεν σε ευχαριστεί επειδή το φοβάσαι ή πιστεύκεις ότι εν θα τα εκατάφερνες, μεν ανησυχείς. Αν τούτα τα πράγματα είχαν σημασία για εσένα, θα ετολμούσες. Ο τολμών νικά, λαλούν στα ΛΟΚ. Αλλά μόνο για κάτι που σε ευχαριστεί να κάνεις.

Να είσαι επίσης πανέτοιμος να δεχτείς τη νέα κατάσταση στη ζωή σου που θα προκύψει όταν αποβάλεις τηνπαρούσα κατάσταση. Να είσαι έτοιμος ότι μπορεί να είναι καλύτερη, χειρότερη ή το ίδιο. Αλλά προσπάθησε να πείσεις τον εαυτό σου να βρει ένα μαξιλάρι στην καινούργια κατάσταση για να νιώσεις τζιαι συ άνετος τζιαι ήρεμος. Προσπάθησε να διαμορφώσεις όσο μπορείς το χώρο και τον εαυτό σου έτσι ώστε να έσιεις μιαν εσωτερική ηρεμία.

Πριν ένα μήνα εμεταφέρτηκα σε ένα λόχο διοικήσεως στα περίχωρα της Λευκωσίας. Ηρέμησα. Εμπορούσα πλέον να κυκλοφορήσω μέστο στρατόπεδο χωρίς να μου κάμουν ανάκριση για το ποιος είμαι τζιαι πού πάω, τζιαι πιθανόν να με σύρουν για κάμψεις, να μπω στο καψιμί τζιαι να μιλήσω με παλιό. Εκτίμησα πράματα που για τους στρατιώτες που ήταν ήδη 3 μήνες στο στρατόπεδο ήταν δεδομένα.

4. Υπάρχουν 2 τρόποι να εκτιμήσεις κάτι. Είτε ζεις κάτι και όταν το χάνεις καταλαβαίνεις την αξίαν του είτε ζεις κάτι τζιαι όταν γίνει κάποια αλλαγή τζιαι ζήσεις κάτι άλλο, εκτιμάς το καινούριο περισσότερο από κάποιον που το έχει ζήσει που την αρχή. Ένας πλούσιος εν πιθανό να εκτιμά λιγότερο τη ζωή που κάμνει που κάποιον που ήταν φτωχός τζιαι έγινε πλούσιος. Ή επιστρέφοντας στον πρώτο τρόπο, θα εκτιμήσει την πλουσιότητα του όταν τη χάσει τζιαι αντιληφθεί πραγματικά τη ζωη την οποία ζούσε, με ανέσεις τζιαι ευκολίες οι οποίες στην φτωχική ζωή είναι κάθε άλλο παρά δεδομένες.

Για τον 1ο τρόπο: Εν αλήθκεια ότι η ζωη μας εν σε κάποιο βαθμό μια κατάσταση ρουτίνας. Εν βολικό για τον άνθρωπο να ζει σε μια ρουτίνα. Μπορεί όι ευχάριστο, αλλά βολικό. Ζώντας σε μια κατάσταση ρουτίνας, ο άνθρωπος δεν επιβάλλεται να κάμνει συνεχώς σκέψεις για προσεχείς αποφάσεις αλλά μόνο αυτοματοποιημένες σκέψεις. Ούτε χρειάζεται να παίρνει πολλές αποφάσεις καθημερινά οι οποίες ίσως περιέχουν κάποιο ρίσκο το οποίο να αγχώνει τον άνθρωπο. Εν λογικό οι περισσότεροι ανθρωποι να ζουν σε μια ρουτίνα η οποια προσφέρει μια δόση σιγουρίας. Ωστόσο, η αυτοματοποιημένη ζωη κρύβει ορισμένα σημεία τα οποία αντιμετωπίζουμε με απάθεια ή άγνοια, θεωρόντας τα δεοδμένα. Θεωρούμε δεδομένο πως όταν κοιμηθούμε θα ξυπνήσουμε, θα είναι ζωντανά όλα τα μέλη της οικογένειάς μας, θα ακολουθήσουμε με το δικό μας αυτοκίνητο την ίδια καθημερινή διαδρομή για τοη δουλειά, στην οποία θα δούμε όλους τους συναδέλφους μας και στην οποία δε θα συμβεί οτιδηποτε αναπάντεχο. Βολεύκει μας τούτος ο τρόπος σκέψης. Εσκεφτήκετε να σκεφτόμασταν τα αντίθετα; Θα εζούσαμε στο άγχος συνέχεια. Το κύριο σημείο εδώ εν ότι μέσω της καθημερινής ρουτίνας, πολλά πράματα γίνουνται δεδομένα τζιαι τυγχάνουν μικρής εκτίμησης που εμάς. Όταν τα χάσουμεν όμως , παθαίνουμε ένα δυνατό σοκ, αφου συμβαίνει κάποια αλλαγή στο συνηθισμένο τρόπο ζωής μας τζιαι βυθιζόμαστε σε ένα πηγάδι αβεβαιότητας. Αβεβαιότητα που κατακλύζει τον οδηγό που πρέπει να πιάσει ένα διαφορετικό δρομολόγιο γιατι στο συνηθισμένος εκτελούνται οδικά έργα, μέχρι τον εργαζόμενο που θα του κόψουν ένα κομμάτι του μισθού του. Έτσι, αυτό που μπορεί να τεθεί σαν πρόταση είναι να πετάξουμε που τη ζωη μας την αίσθηση του δεδομένου, χωρίς να σημαίνει όμως πως αρνούμαστε την καθημερινή ρουτίνα. Απλώς πρέπει να αποκτήσουμε μια ρεαλιστική αίσθηση των πραγμάτων τζιαι να μεν ζούμε στην ψευδαίσθηση. Έτσι, θα μπορέσουμε να εκτιμήσουμε τα όσα αγαθά έχουμε, υλικά τζιαι πνευματικά, πριν να βρεθούμε στη δυσάρεση θέση να τα εκτιμήσουμε μόλις τα χάσουμε. Πρέπει να πάψουμε να είμαστε μια αυτοματοποιημένη μηχανή τζιαι να αρχίσουμε να βλέπουμε τις ουσιώδεις πτυχές της ζωής. Να εκτιμούμε το γεγονός ότι έχου,ε υγεία, οικογένεια, φίλους, στέγη, φαγητό, νερό..αγαθά που για κάποιους εν πολυτέλεια. Δαμέ εν το κλειδί. Στην αντίληψη ότι το σύμπαν εν γνωρίζει τη λέξη ‘δεδομένο’.

Για τον 2ο τρόπο εκτίμηση, στον οποίο εκτιμούμε την καινούρια μας ζωή επειδή έχουμε ζήσει κάτι χειρότερο στον παλίο τρόπο ζωής, πρέπει να διαφοροποιήσουμε μεταξύ των ατόμων για τα οποία ο καινούριος μας τρόπος ζωής είναι ο συνηθισμένος για αυτούς τρόπος ζωής, και στα άτομα που έχουν αλλάξει τρόπο ζωής. Για την 1η ομάδα, ισχύει ότι τζιαι για τον 1ο τρόπο εκτίμησης. Ότι δηλαδή ζουν με ένα τρόπο τον οποίο οι άλλοι θα ζήλευαν τζιαι στον οποίο χαίρουν αρκετών πλεονεκτημάτων σε σχέση με άλλους. Άρα πρέπει να αντιληφθούν τη ζωη τους ρεαλιστκά, χωρίς δεδομένα πράγματα. Η 2η ομάδα, είναι σε θέση να εκτιμήσειτη ζωή της ίως περισσότερο από τους υπόλοιπους καθώς είναι σε θέση να συγκρίνει με τον προηγούμενο τρόπο ζωής της. Ίσως νιώθει τζιαι κάποιου είδους παιδικό ενθουσιασμό σε τούτα που προσφέρει ο καινούργιος τρόπος ζωής. Άρα, πρώτον, δεν γίνεται ούτε λόγος στα άτομα της 2ης ομάδας να μην εκτιμήσουν την καινούρια ζωή τους αν αυτή έχει να τους προσφέρει αρκετά περισσότερα απο την προηγούμενη και δίνει και τη συμβουλή του να σκεφτόμαστε να αλλάξουμε τον τρόπο ζωής μας, όχι με γνώμονα τις εμπειρίες των άλλων, γιατί αυτές πάντα θα διαφέρουν από τις δικές μας αλλά με γνώμονα το πως βλέπουμε εμείς τη ζωή μας.

Συμπέρασμα είναι να μη φοβόμαστε να παίρνουμε ρίσκα αν ο τρόπος ζωής μας δε μας ευχαριστεί και επίσης να εκτιμούμε την παρούσα κατάσταση της ζωής μας χωρίς αυτό να σημαίνει οτι δε θα προσπαθήσουμε να τη βελτιώσουμε. Αλλαγές συμβαίνουν, πολλές φορές αναπάντεχα και από δυνάμεις που δε μπορούμε να ελέγξουμε. Άρα, αυτό που πρέπει να κάνουμε είναι να μη θεωρούμε τίποτα δεδομένο και να εκτιμούμε την κάθε μέρα μας στη ζωή, σαν να ζούμε πρώτη φορά. Κάπου διάβασα πως: Σήμερα είναι η πρώτη μέρα της υπόλοιπης ζωής σου. Κάνε την να αξίζει.

Εδώ τζιαι ένα μήνα που είμαι στο νέο στρατόπεδο, διακρίνω κάθε λογής άνθρωπο. Μια πραγματική σκιαγράφηση της κοινωνίας, στην οποία πρέπει να βρεις τον τρόπο να επιβιώσεις, με τα σωστά άτομα κάτω που σωστές καταστάσεις τζιαι με τις δικές σου επιλογές. Θεωρώ τις περισσότερες συζητήσεις ανούσιες τζιαι νιώθω ότι χαμηλώνει το iq μου όταν τις ακούω. Σπάνια εννα ακούσεις συζήτηση άλλη που στισιήματα, μάππες, γεναίτζιες, πουτάνες, κόμματα, μοτόρες, αυτοκίνητα. Αλλά εν μπορώ να κρίνω κανέναν. Τούτα εν τα ενδιαφέροντα κάποιων, τούτα ξέρουν, τούτα συζητούν. Το ότι μου αρέσκει η φιλοσοφία εν με κάμνει πιστεύκω κατά κάποιον τρόπο καλύτερο ή χειρότερο. Ο κάθε άνθρωπος που θα γνωρίσουμε, ξέρει κάτι που δεν ξέρουμε.

5. Η ζωή πολλές φορές είναι σαν να τζιαι παίζεις ένα παιχνίδι Sims ή Grand Theft Auto. Ένα βιντεοπαιχνίδι τελοσπαντων. Τόσοι πολλοί ανθρωποι να περνούν που δίπλα σου, στο αυτοκίνητο, στο ποδήλατο, περπατητοί, τζιαι να ξέρεις ότι έχουν τζιαι τούτοι τη δικήν τους ζωή, τις δικές τους ανησυχίες, αισθήματα, απόψεις, πιστεύω  Τζιαι όμως να φαίνουνται τόσο ξένοι τζιαι απρόσιτοιΑθρώποι έξυπνοι, παλαβοί, εγκληματίες, νομοταγείς, ήρεμοι, νευριασμένοι. Φαινομενικά πάντα. Τούτα τα χαρακτηριστικά εν τούτα που φαίνουνται, τούτα που φκάλλουν έξω. Εν εγεννήθηκε κανένας μας ‘έτσι’ τζιαι ‘άλλοσπως’, αλλά εδοθήκαν μας τούτα τα χαρακτηριστικά μέσα που το πως εμεγαλώσαμε, τις εμπειρίες που είχαμε, πράγματα που μας εστιγματίσαν. Εν εύκολο να λαλούμε ότι ο τάδε εν παλαβός, ή κακός, ή εν κοφκει ο νους του. Αλλά τζίνο που πρέπει να κάμνουμε πάντα ενει να προσπαθούμε να θωρούμε πίσω που τούτα τα χαρακτηριστικά. Ένας ‘αντιδραστικός’ ίσως να εμεγάλωσε σε πολλά σφιχτό περιβάλλον, ένας ‘παλαβός’ ίσως να μεν ησιε ποττέ την ευκαιρία να κάμει κάτι για τον εαυτόν του. Εν ατυχές να αποξενωνούμαστε που τους αθρώπους, να βάλλουμε τους ‘άλλους’ σε μια κατηγορία σαν να τζιαι ανήκουν κάπου μόνοι τους. Αντιλαμβανόμενοι το παρελθόν του καθενος, μπορούμε να αντιληφθούμε καλύτερα την ανθρώπινη πραγματικότητα. Τζιαι πάντα μπορούμε να πιάννουμε το καλύτερο που κάποιον άνθρωπο. Εν πιστεύκω ότι έσιει κάποιον άνθρωπο τελείως κακό, που εν έσιει τίποτε να σου προσφέρει. Άμαν έβρεις το κουμπίν του, άμα ξέρεις πόθεν να τον κουρτήσεις, μπορεί να σου μάθει πράματα που ποττέ δεν θα εμάθαινες, όσο θκιεβασμένος τζιαι να είσαι. Γιατί η γνώση διαφέρει που την εμπειρία. Εν άδικο να δημιουργούμε τοίχους μεταξύ εμάς τζιαι άλλων ανθρώπων τζιαι να πετάσσουμε τη ζωήν τους σαννα τζιαι θεωρούμεν την παντελώς άχρηστη. Σίουρα εν μπορούμε να κάμνουμε με ούλλους παρέα, όμως τούτο εν σημαίνει πως εν μπορούν ή εν μπορούμε να τους προσφέρουμε κάτι.

Πίνακες του Pawel Kuczynski

Posted: Νοεμβρίου 28, 2013 in Διάφορα