Το κλειδί της ευτυχίας, η αξία της ζωής τζιαι ο φόβος του θανάτου

Που τον τζιαιρό που είμαστε μιτσιοί μαθαίνουμεν ότι ο ορισμός της ευτυχίας εν πολλά στενός, τζιαι ότι η ευτυχία μπορεί να επιτευχθεί μόνο αν ακολουθήσεις ένα συγκεκριμένο μονοπάτι. Ο ορισμός αλλάσσει ανάλογα με τον τόπο, τους αθρώπους τζιαι την εποχή. Στην Κύπρο της εποχής μας, το μονοπάτι έσιει τα εξής στάδεια: Γεννιέσαι, πάεις σχολείο, θκιεβάζεις σιήζεσαι για να πάεις πανεπιστήμιο, πιάννεις ένα πτυχίο ή ένα μάστερ, επιστρέφεις στη χώρα σου, πιάννεις μια δουλειά, βρίσκεις ένα ταίρι, παντρεύκεστε, κάμνεις μωρά, κάμνεις το σίουρο ότι τα μωρά σου θα ακολουθήσουν το μονοπάτι της εποχής τους, τζιαι πεθανίσκεις. Ας μην είμαι αυστηρός όμως, το μονοπάτι μπορεί να αλλάξει τζιαι να διαμορφωθεί, όμως σχεδόν πάντα πάει στους ίδιους σταθμούς.

Τζιαι τούτον εν το μονοπάτι, γιατί τούτη θεωρείται η απόλυτη ευτυχία. Έχουμεν την εντύπωση ότι το να πάεις σε ένα καλό πανεπιστήμιο, να κάμεις οικογένεια, να έσιεις ψηλή θέση στη δουλειά, θεωρείται ευτυχία. Γι’αυτό τζιαι ούλλοι παροτρύνουν κάποιον να το ακολουθήσει, που μικρήν ηλικία. Γιατί όμως; Ίσως φοβούμαστε τα ρίσκα τζιαι επιάσαμεν ένα μοντέλο, αποκαλούμεν το “ευτυχία”, τζιαι ακολουθούμεν το;

Ευτυχισμένος τζιαι πετυχημένος μπορεί ναν κάποιος που έκαμε μια σπουδαία ανακάλυψη. Άτε ανακάλυψε νέο πλανήτη, ήβρε θεραπεία για αρρώστια, ανακάλυψε μια μούμια. Ε και; Τι εν τούτο που κάμνει τούτη την ανακάλυψη σπουδαία; Γιατί η ευτυχία να πηγάζει μέσα που τούτο;

Γιατί να υπάρχει η ανάγκη να ερευνούμε, να ανακαλύπτουμε, να ρωτούμε, να μαθαίνουμε;  Ο σιύλλος μου που κάθεται ούλλη μέρα τζιαι κνίθεται, τζιαι δεν εσιει ιδέα με που φυσικές με μαθηματικά με χημείες με ιστορία…τίποτε μπορεί ναν πιο ευτυχισμένος που μένα. Εν μπαίνει στον κόπο να αναλύσει κάποια θέματα βαθκιά, ούτε προσπαθεί να δημιουργήσει προιόντα που να βοηθήσουν την επικοινωνίαν του με άλλους σκύλους, ούτε προσπαθεί να αυξήσει το όριο ζωής των σκύλων. Τι αξίαν έσιει άμαν τα κάμνουμεν εμείς;

Έτσι ώρες ώρες έρκεται μου να πάω να γυρίσω τον κόσμο. Αλήθκεια. Να πιάω έναν αεροπλάνο να πάω Αθήνα ας πούμε, να δουλεύκω στα mcdonalds ή σε κανένα καφέ για λλίους μήνες για λεφτά τζιαι να συνεχίζω. Με λεωφορείο, ποδήλατο, σκέιτμπορτ ή τζιαι με τα πόθκια άμα λάχει. Πόσον κόσμο εννα γνωρίσω, πόσα πράματα εννα δω, πόσα εννα ζήσω…Αλλά τζιαι πάλε ρωτώ: Ε και; Τι εν η αξία μες τούντα πράματα;

Αλήθκεια, τι εν τούτο που φτάννει ο άθρωπος στα 80 του, λλίο πριν να πεθάνει τζιαι να μπορεί να πει “Ναι ρε στη ζωή μου ήμουν ευτυχισμένος τζιαι έζησα”; Φαίνεται ότι ο κάθε άθρωπος έσιει διαφορετικήν απάντηση, εγώ μπορεί να θέλω να γυρίσω τον κόσμο, άλλος μπορεί να θέλει να κάμει ανακάλυψη στη μοριακή φυσική, άλλος να γίνει serial killer.

Ο κάθε ένας διά τη δική του αξία, τζιαι έσιει διαφορετική σημασία της ευτυχίας στη ζωήν του. Ακόμα τζι’αν ακολουθά το στερεότυπο που είπα πριν. Απλά, ο Άνθρωπος επήρεν το πολλά, πάρα πολλά πιο τζι που την βασική έγνοια ούλλων των ζώων: την επιβίωση. Τζιαι ίσως η πραγματική αξία, τζιαι η πραγματική ευτυχία, να μεν υπάρχουν.

Επίσης, ένας λόγος που δίνεται αξία στη ζωή τζιαι υπάρχει τούτη ούλλη η προσπάθεια του αθρώπου κατά τη διάρκεια της ζωής του να καταφέρει κάτι, εν ο φόβος του θανάτου. Άραγε, ήταν να ελυπάσουν που εν έπιαες μια δουλειά, αν ήξερες ότι θα εζούσες για πάντα; Όχι φυσικά, θα ήσιες αμέτρητες ευκαιρίες να ξαναπροσπαθήσεις. Θα ελυπάσουν που εν εμπήκες στο πανεπιστήμιο; Ούτε. Τωρά θα λυπηθείς τζιαι για τα θκυο, γιατί μέσα στα 80 χρόνια του μέσου όρου ζωής μας, λαλούμεν ότι για να μπεις στο πανεπιστήμιο, εν θα χαραμίσεις πάνω που ένα χρόνο που τη ζωή σου. Αν ήταν το όνειρο σου να πάει π.χ. στο Cambridge τζιαι έπιαεν σε το Warwick, εν θα πεις εννα ξαναπροσπαθήσω του χρόνου για Cambridge. Σαννα τζιαι υπάρχουν φανταστικά όρια, ότι ΜΟΛΙΣ τελιώσεις το σχολείο, ΠΡΕΠΕΙ να πάεις πανεπιστήμιο αμέσως χωρίς να χάσεις ούτε ένα χρόνο τζιαι να σπουδάζεις ασταμάτητα, μέχρι να είσαι μέσα στο όριο 22-30, που είναι η κοινωνικά αποδεκτή ηλικία να έρτεις πίσω που τες σπουδές σου.

Ο φόβος του θανάτου τζιαι της φθοράς εν η πηγή ούλλων των φόβων τζιαι των ανησυχιών. Εκτός που το φόβο της αποτυχίας που ανέφερα, εν τζιαι ο λόγος που βλέπουμε δεξιά αριστερά και πάλι δεξιά όταν περνούμεν το δρόμο. Τι θα μας έκοφτε αν μας εχτυπούσε αυτοκίνητο αν εξέραμε ότι δε θα μας σκοτώσει τζιαι ότι δε θα μας προκαλέσει σοβαρά τραύματα που θα είχαμε για πάντα. Ο φόβος για τα φίδια, εν ότι μπορεί να σε τσιμπήσει τζιαι να πεθάνεις. Ο φόβος της νύχτας, των μαύρων, των αρρώστιων, του χαλασμένου φαγητού.

Τζιαι η ευτυχία τζιαι η αξία της ζωής συνδέουνται έμμεσα τζιαι άμεσα με το φόβο του θανάτου. Κάποιος που κάμνει φιλανθρωπίες. Μπράβο έσωσεν κάποιον που μιαν αρρώστια. Ε και; Τι ήταν τούτον το σημαντικό που ήταν να χάσει τζιαι έδωκεν του το; Το Άγνωστο. Γιατί κανένας εν ξέρει τι έσιει μετά το θάνατο. Τι αξίαν έσιει η ζωή τζιαι πρέπει να κάμουμε τα πάντα για να κρατηθούμε σε τούτη;

Ζούμε, υποκρινόμενοι ότι μας αρέσκει τούτο που ζούμε τζιαι βρίσκουμε σημασία σε ασήμαντα πράματα, τζιαι έτσι δίνουμε έτσι αξία στη ζωή.

Αλλά τελικά, ίσως να μεν υπάρχει κάποιος που να μπορεί να ορίσει με απόλυτη βεβαιότητα τι εν τούτο που μπορεί να κάμει την τελευταία σκέψη οποιουδήποτε αθρώπου να είναι “Ναι ρε κουμπάρε έζησα”.

 

Validation

Καλημέρα φίλε/η.

Είσαι το πιο όμορφο πλάσμα του κόσμου. Θέλω να το ξέρεις τούντο πράμα τζιαι να το θυμάσαι.

Ο κάθε ένας που σας. Είσαστε κάτι διαφορετικό ο καθένας αλλά ούλλοι ανήκετε σε τούτον που λέγεται άνθρωπος.

Εστάθηκες ποττέ μπροστά στον καθρέφτη να σε προσέξεις; να δείς πόσον όμορφος είσαι;

Όμορφος έννεν ο βρυκόλακας που βλέπεις στα περιοδικά τζιαι στις τηλεοράσεις. Τζίνοι απαρνηθήκαν τον εαυτόν τους.

Όμορφος είσαι εσύ. Λεπτός, πασιής, κοντός, ψηλός, πλούσιος, φτωχός, αγράμματος, μορφωμένος. Όμορφος γιατί είσαι Άνθρωπος.

Δε τον καθρέφτη, τούτος είσαι εσύ, μπορείς να το φανταστείς; Πρόσεξέ σε καλά. Δε τον παρέα στον καθρέφτη.

Αγάπησε τον. Αγάπησε τον εαυτό σου. Τούτον εν το κλειδί. Όταν αγαπήσεις τον εαυτό σου θα είσαι έτοιμος να αγαπήσεις τζιαι τους άλλους.

Χαμογέλα. Μα πόσον ωραίος είσαι!

Σκέφτου τα επιτεύγματα του παρέα στον καθρέφτη. Όι κατανάγκη κάτι μεγάλο. Η δουλειά που έπιασε, η εξέταση που επέρασε, το κοπελλούι που εγέννησε, το κείμενο που έγραψε, το χειροκρότημα που επήρε, ο άνθρωπος που εβοήθησε, ο φίλος που έκανε. Όλα. Να είσαι περήφανος για τζίντο πλάσμα.

Ούλλα όσα νομίζεις ότι εν άσιημα πάνω σου εν λόγω των απόψεων άλλων. Χέστους άλλους.  Αρέσκει σου ρε; Ναι. Ετέλιωσε. Σταμάτα να αλλάσεις τον εαυτό σου για να αρέσεις στους άλλους. Άρωμα για να μυρίζεις ωραία στους άλλους, ωραία(άραγε τι σημαίνει ‘ωραία’;) ρούχα για να σε θαυμάσουν οι άλλοι, σασμένα μαλλιά για να φαίνεσαι ωραία στους άλλους. Μα ποιος εν τούτος ο Άλλος ρε μαλάκα; Τον Εαυτό σου ερώτησες τον ποττέ τι θέλει, τι του αρέσκει;

Πιάστην μάνα σου πε της Αγαπώ σε. Είπες της το ποττέ;

Πιάστο κοπελλούι σου πάρτο ένα γυρό στο πάρκο. Εν φαντάζεσαι πόσο γλίορα εννα γίνει 18.

Αλλά πρωτ’απ’όλα πιάστον εαυτό σου τζιαι πε του Αγαπώ σε.

Μετά που τούτον ούλλα θα τζυλήσουν ρολόι.

Δοκίμαστο τζιαι θα δεις.

Άνθρωπε.

Αυτός ο κόσμος ο μικρός, ο μέγας.

Είμαστε μέλη ενός μικρού, αλλά ταυτόχρονα μεγάλου κόσμου. Μέλη της κοινωνίας των ανθρώπων. Το κάθε μέλος έχει μία αποστολή, να διατηρήσει την ακεραιότητα του ανθρώπινου γένους. Συμβάλλει στο έργο και εκτελεί την αποστολή κάθε στιγμή. Ο κάθε άνθρωπος βάλλει το δικό του λιθαράκι, κάμνει τη δική του προσπάθεια τζιαι συμπληρώνει τούτο που λέγεται Άνθρωπος, τούτο που λέγεται Κόσμος.

Τη στιγμή που διαβάζετε τούτον το κείμενο, κάποιος άνθρωπος πεθαίνει. Για κάποιον έχει τελιώσει η ζωή, για κάποιον έχει τελιώσει η αποστολή. Ένας Ινδός, ένας Κενυάτης, μια Κινέζα, μια Κουβανή. Την ίδια στιγμή κάποιος άλλος γεννιέται και παίρνει στα χέρια του την αποστολή των προηγουμένων. Μια Γαλλίδα, μια Καναδέζα, ένας Κορεάτης, ένας Μόγγολος.  Η αποστολή δεν ξεχωρίζει σύνορα, ούτε φυλές.

Η αποστολή όμως δεν ακολουθείται από όλους. Κάποιοι επιθυμούν να χωρίζουν τον κόσμο, τον οποίο πολλοί άνθρωποι, μετά από χιλιάδες χρόνια εκπλήρωσης των αποστολών τους, δημιούργησαν. Μισούν, χτυπούν, κοροιδεύουν. Αποτέλεσμα; Διαιρούν τον κόσμο σε μικρά κομμάτια.

Όμως, είναι ακόμα ο κόσμος. Όσο κι αν προσπαθήσουν, ο κόσμος θα συνεχίσει να υπάρχει και η αποστολή θα συνεχίσει να μεταδίδεται και να γίνεται πραγματικότητα.

Ένα-ένα σωματίδιο κάνει τον άνθρωπο. Ένας-ένας κόκκος δημιουργεί την παραλία. Ένα-ένα δέντρο δημιουργεί το δάσος. Ο μικρόκοσμος είναι ο μακρόκοσμος και ο μακρόκοσμος είναι ο μικρόκοσμος.

Ο Κόσμος συνεχίζει να καταστρέφεται. Δείχνει τα σύνορά του. Όχι σύνορα χωρών, αλλά σύνορα του μυαλού, τα οποία απομακρύνουν τον άνθρωπο από τη μοναδική του αποστολή. Την αποστολή της ανακάλυψης, της μάθησης, της προόδου, της ανάπτυξης, της αδελφικότητας, της αγάπης και του ονείρου.

Με γνώμονα τους στόχους της αποστολής, ο άνθρωπος κατασκεύασε το αεροπλάνο, ανακάλυψε τη τυπογραφία, το τηλέφωνο, το ραδιόφωνο, το διαδίκτυο. Κατάφερε να αναπτύξει τα μαθηματικά, την ιατρική, τη φυσική, την αστρονομία.

Κατάφερε ακόμα να πατήσει στη σελήνη.

Ο άνθρωπος φαντάζει μικρός και ασήμαντος μπροστά στο τέρας που λέγεται Κόσμος. Κατάφερε όμως να νιώσει, και να γίνει, μεγάλος.

A newborn chess player

Αναδημοσιεύω που το μπλογκ του Dr. Ponojefalos.

Life is a chess game. A battle over a chessboard. Your goal?Win the game, destroy your opponent and, get the job, get the girl, buy a car, get in a university, pay the rent, pay the bank, pay the taxes, get fit. And of course you protect your own values of your life. Your family, the king, your home, the queen, your friends , the bishops, your dignity , knights and rooks. Personal budget? I would say pretty much every chessmen but lets say..the pawns.

Chess needs a careful planning of your next moves but definitely risk should be taken and even sometimes let luck do its job. So does life.

I admire the people who dare to try and fortunately some of them finally manage to change the game, change the rules and live there own lifes.Usually poorly paid, but leaving their dream. Maybe a small corner shop of hand made jewelries downtown at old Nicosia, or even a musician in a tiny apartment at Strovolos, feeding his self by distributing advertisments or be a garbage man.

But for the most of us, the rules and the game appears to be an unchangeable variable. School and university became a necessity. It is presented to us, the new chess players, as the ultimate goal.The only exit.  But what exit? Exit …. from what. The board is an unbreakable cell. You fool cannot escape it. This is life. You will finish university and find a job, but how stupid you should be believe even for a second that you would reach the exit?There isn’t any exit. Just the next room.

An invinsible barrier is placed in front of us. We become chessmen in our chess game. What we really want to be? Not what the world want us to be.

First step was made. You, the new born chess player, realised that the game has no end, no point, not any further goal or perpose.So go ahead, create one…but have in mind, the rules cannot change.Because this is how you were raised, this is what it was implanted in to your little brain during the first chess lessons you had.

school, university, job, money, happiness.THE MAGIC PATH.

Make your plan, set your goals …but this path is the one you should follow. This is the only way you were tough to play chess. The only moves you know.

Unfortunately Mr. Narrator you seem to forget something. You are not the master of your life. You can take decisions, make plans and dream, but it all depends on your opponent’s moves and reactions to yours. Yes, you can decrease possibilities but you will never be able to eliminate them.

Fight it, sacrifice some of your chessmen. Become the chess player you want to be, and maybe some day, maybe some day if you become a professional chess player you would be able to change the 64 little squares to a backgammon or a deck of playing cards…

Homo Tsappiens

Γυρίζοντας που τραπέζι σε τραπέζι τούντες μέρες, εκατάφερα να ξεχωρίσω αρκετά είδη συγγενών, πολλά που τα οποία σίουρα έσιετε τα τζιαι σεις:

Theius Souvlious Non-Skazious: Είναι ο θείος που απλά εν σκάζει. Μιλά, μιλά, μιλά, μιλά. Διατηρεί μιαν ωραία σκεμπούα τζιαι πετάσσει μπηχτές συνεχώς, μαζί με αστεία τα οποία εν ενοχλητικά τζιαι κάποιες φορές χυδαία. Παραδόξως, ξέρει πολλά καλά την τέχνη της σούβλας τζιαι ισχυρίζεται πως η σούβλα του εν η καλύτερη στην Κύπρο.

Kojakarus Eonovius: Μια γιαγιά, ή τζιαι σε κάποιες περιπτώσεις παππούς, που εν άνω των 90. Συνήθως εν παστο αναπηρικό τζιαι σε αντίθεση με τον Theius Souvlious Non-Skazious δεν μιλά σχεδόν καθόλου. Οι λέξεις “την ευτζιή μου γιε μου/κορη μου” εν που τες λλίες που φκαίνουν που το στόμαν της. Χαρακτηριστικό του είδους είναι ότι επικοινωνεί με νοήματα. Αν τύχει τζιαι μιλήσει μιλά πολλά σιγά τζιαι πιάννει ήχους μόνο πάνω των 90 ντεσιμπελ. Αν τζιαι εν με τα χάπια τζιαι έσιει σοβαρήν αρρώστια, στέκει καλά.

Theius Exotericus: Τούτο το είδος περιλαμβάνει μιαν υποκατηγορία, εν ονόματι Theius Exotericus Charlius, στην οποία ανήκουν τα περισσότερα μέλη της. Η πιθανότητα να τους δείτε στο τραπέζι εν αρκετά περιορισμένη αφού κατεβαίνουν(ή ανεβαίνουν) Κύπρο, κατά μέσον όρο, μια φορα στα τρία χρόνια. Συνήθως έρχονται μόνοι τζιαι αφήννουν τα παιθκιά τους πίσω.

Fititrius ex Anglius: Συνήθως έρχονται στα τραπέζια σε ομάδες των 3 ή 4 και τυγχάνουν αρκετής υποδοχής. Προέρχονται από τον τόπο των Theius Exotericus Charlius με τους οποίους ίσως να διατηρούν ιδιαίτερες σχέσεις. Παίρνουν ενεργό ρόλο στις συζητήσεις που γίνονται τζιαι δέχονται σωρείες ερωτήσεων σχετικά με τη ζωή στην Αγγλία.

Theius Arloumbous Otinanus: Ο θείος τούτος έσιει κάποια χαρακτηριστικά του Theius Souvlious Non-Skazious, με τον οποίο διατηρούν καλές σχέσεις. Μπορεί να εκφέρει άποψη σε ό,τι θέμα συζητηθεί, η οποία όμως εν αβάσιμη τζιαι κουβέντα του καφενέ. Πιστεύκει πως η δική του άποψη εν πάντα σωστή τζιαι εν δια χώρο σε αντίθετες απόψεις. Ορισμένοι του είδους ασχολούνται με το κυνήγι.

Theius Prosfigus Turkofagus: Η θεία τούτη εν πρόσφυγας. Τρέφει ιδιαίτερην αντιπάθεια για τους Τούρκους τζιαι με την πρώτην ευκαιρία θα τους κατηγορήσει. Σχεδόν πάντα θα πει μιαν εμπειρίαν της που τότε που επίεν στα κατεχόμενα. Ο Fititrius ex Anglius αντικρούει τις απόψεις τις συνήθως τζιαι τις θεωρεί εξτρεμιστικές. Αυτή του απαντά ότι εν τα έζησε τζιαι ότι ενιξερει.

Theius Pantognostius: Τούτος ο θείος εν σοφός τζιαι αρκετά μορφωμένος. Ξέρει πολλά καλά την τεχνολογία, ανεξάρτητα που την ηλικίαν του τζιαι φέρνει βάσιμες κουβέντες σε διάφορα θέματα, ελπίζοντας να κάμει μιαν ωραία συζήτηση. Συνήθως εγκαταλείπει τις προσπάθειές του όταν τα υπόλοιπα είδη αρκέφκουν τζιαι λαλούν πελλάρες ή μαλλώνουν μεταξύ τους για την μάππα ή την πολιτική.

Efivus-Efivus: Τα άτομα τούτου του είδους συνήθως προτιμούν να κάμνουν παρέα μεταξύν τους. Ωστόσο, μπορούν να συμμετέχουν τζιαι σε συζητήσεις των Theius αλλά τζιαι να παίξουν με τους Μorus.

Pateradus & Miterus: Είναι οι γονείς. Συνήθως χωρίζονται σε δυο πηγάδια συζητήσεων. Η ικανότητα των Pateradus να συζητήσουν άλλο θέμα από πολιτική, ποδόσφαιρο ή οικονομία, είναι περιορισμένη. Οι Miterus, αν δεν προσέχουν τα μωρά τους, μπαίνουν σε συζητήσεις με πιο γενικό θέμα, από τις οποίες συνήθως απέχει η Miterus Ksippasmenus. Σε περίπτωση που οι Pateradus και οι Miterus μπουν σε μια συζήτηση, τότε είναι σχεδόν σίγουρο ότι ο κάθε Pateradus θα καταγγείλει μία Miterus, και αντίθετα, για κάτι που γίνεται στο σπίτι. Τζιαι δώστου το θάψιμο.

Morus: Τούντο είδος έσιει αρκετές υποκατηγορίες. Το Morus Non-Skazius Klamourous(να μην συγχέεται με το Theius Souvlious Non-Skazious) δεν περιέχει μωρά πάνω των 2 χρονών. Συνήθως κλαιν συνέχεια τζιαι θέλουν να βρίσκονται κοντά στην μάμμαν τους. Τα υπόλοιπα είδη κάμνουν άκαρπες προσπάθειες να τα πιάσουν στην αγκαλιάν τους. Τα πιο πολλά μωρά ανήκουν στην κατηγορία Morus Pexnidus. Συνήθως βρίσκονται στην αυλή τζιαι ασχολούνται με παιχνίδια όπως μήλο, σχοινάκι, χωστό τζιαι μάππα. Έρευνες έχουν δείξει ότι το είδος τούτο εν υπό εξαφάνιση λόγω της εμφάνισης τζιαι ανάπτυξης του είδους Morus Tileorasus Palavomarus.

Simpetherus Allopolus: Τούτος εν ο συμπέθερος τζιαι η συμπεθερά που άλλη πόλη/χώρα. Έχουν ιδιαίτερες συνήθειες, τζιαι μιλούν κάπως διαφορετικά, κάτι που σχολιάζεται πίσω που τες πλάτες τους. Ο Theius Arloumbous Otinanus τζιαι ο Theius Souvlious Non-Skazious εν αντρέπουνται να τους σχολιάσουν τζιαι μπροστά τους.

Merry Horusmas!

Ξιβράκωτε βρακώθου

νόου τάιμ φορ σαμθιγκ ελς μπρο. έχω σου μελλοντικό ποστ αφιερωμένο.
Εν θεωρώ ότι έγινε ούτε γίνεται κάτι σημαντικό τούντες μέρες γι’αυτό ούτε καλά χριστούγεννα, ούτε καλές γιορτές, αλλά καλή ζωή. Αθρώποι με καλές στιγμές είμαστεν ούλλοι, αθρώποι με καλή ζωή ήταν λλίοι.
Γιατί εν πρέπει να θυμούμαστε να χαμογελούμε τζιαι να χαιρόμαστε μόνο συγκεκριμένες μέρες του χρόνου σαν να τζιαι έχουμεν ένα κουμπούι on και off.